apprimus

Latin

Alternative forms

  • adprīmus

Etymology

Likely a back-formation from apprīmē; by surface analysis, ad- (intensive) +‎ prīmus.

Pronunciation

Adjective

apprīmus (feminine apprīma, neuter apprīmum, adverb apprīmē); first/second-declension adjective

  1. (hapax legomenon, post-classical) the very first
    • c. 284 BCEc. 204 BCE, Livius Andronicus, Odusia 3:
      ibidemque vir summus adprimus Patroclus
      (please add an English translation of this quotation)

Usage notes

Only the adverb apprīmē was in common use.[1]

Declension

First/second-declension adjective.

singular plural
masculine feminine neuter masculine feminine neuter
nominative apprīmus apprīma apprīmum apprīmī apprīmae apprīma
genitive apprīmī apprīmae apprīmī apprīmōrum apprīmārum apprīmōrum
dative apprīmō apprīmae apprīmō apprīmīs
accusative apprīmum apprīmam apprīmum apprīmōs apprīmās apprīma
ablative apprīmō apprīmā apprīmō apprīmīs
vocative apprīme apprīma apprīmum apprīmī apprīmae apprīma

References

  1. ^ "'Adprimum' autem longe primum L. Livius in Odyssia dicit in hoc versu: 'ibidemque vir summus adprimus Patroclus.'" Aulus Gellius Noctes Atticae 6.7.11

Further reading

  • apprimus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • apprimus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.