amasiuncula
Latin
Etymology
Feminine form of amāsiunculus, from amāsius (“lover”) + -unculus (diminutive suffix).
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [a.maː.siˈʊŋ.kʊ.ɫa]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [a.ma.s̬iˈuŋ.ku.la]
Noun
amāsiuncula f (genitive amāsiunculae, masculine amāsiunculus); first declension
- (derogatory, hapax legomenon) a little or petty female lover, a little or petty dear
- c. 27 CE – 66 CE, Petronius, Satyricon 75:
- Puerum basiavi frugalissimum, […] Non est dignus quem in oculis feram? Sed Fortunata vetat. Ita tibi videtur, fulcipedia? Suadeo, bonum tuum concoquas, milva, et me non facias ringentem, amasiuncula: alioquin experieris cerebrum meum.
- Translation by Michael Heseltine, 1913
- I kissed that excellent boy […] Does he not deserve to be treated well by me? But Fortunata will not have it. Is that your feeling, my high-heeled hussy? I advise you to chew what you have bitten off, you vulture, and not make me show my teeth, my little dear: otherwise you shall know what my anger is.
- Translation by Michael Heseltine, 1913
- Puerum basiavi frugalissimum, […] Non est dignus quem in oculis feram? Sed Fortunata vetat. Ita tibi videtur, fulcipedia? Suadeo, bonum tuum concoquas, milva, et me non facias ringentem, amasiuncula: alioquin experieris cerebrum meum.
Declension
First-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | amāsiuncula | amāsiunculae |
| genitive | amāsiunculae | amāsiunculārum |
| dative | amāsiunculae | amāsiunculīs |
| accusative | amāsiunculam | amāsiunculās |
| ablative | amāsiunculā | amāsiunculīs |
| vocative | amāsiuncula | amāsiunculae |
References
- “ămāsĭuncŭla”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette, page 109/2.