adduco
Italian
Verb
adduco
- first-person singular present indicative of addurre
Latin
Etymology
From ad- (“to, towards, near”) + dūcō (“lead”).
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [adˈduː.koː]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [adˈduː.ko]
Verb
addūcō (present infinitive addūcere, perfect active addūxī, supine adductum); third conjugation, irregular short imperative
- to lead, bring, draw or convey to or to oneself
- to prompt, induce, cause
- to persuade, move
- (of the body) to wrinkle, contract, shrink
- to tighten or pull tight; (also) to contract
- Synonym: stringō
- 27 BCE – 25 BCE, Titus Livius, Ab Urbe Condita 9.11:
- Cum apparitor uerecundia maiestatis Postumi laxe uinciret, "quin tu" inquit "adduces lorum, ut iusta fiat deditio?" […]
- (please add an English translation of this quotation)
- Cum apparitor uerecundia maiestatis Postumi laxe uinciret, "quin tu" inquit "adduces lorum, ut iusta fiat deditio?" […]
- 29 BCE – 19 BCE, Virgil, Aeneid 11.561–562:
- adducto contortum hastile lacerto / immittit
- (please add an English translation of this quotation)
- adducto contortum hastile lacerto / immittit
- c. 45 BCE, Cicero, Tusculan Disputations 2.57:
- Ut enim balistae lapidum et reliqua tormenta telorum eo graviores emissiones habent, quo sunt contenta atque adducta vehementius, sic vox, sic cursus, sic plaga hoc gravior, quo est missa contentior.
- (please add an English translation of this quotation)
- Ut enim balistae lapidum et reliqua tormenta telorum eo graviores emissiones habent, quo sunt contenta atque adducta vehementius, sic vox, sic cursus, sic plaga hoc gravior, quo est missa contentior.
Conjugation
Conjugation of addūcō (third conjugation, irregular short imperative)
Derived terms
Descendants
- Balkan Romance:
- Old Leonese: aducer
- Asturian: aducir
- Asturian: aldu?
- Catalan: adduir
- English: adduce, adduct
- Old Francoprovençal: aduire
- Franco-Provençal: adduire
- Old French: aduire
- French: adduire (rare or dialectal)
- Friulian: adusi
- Italian: addurre
- Occitan: adúser, aduire
- Old Catalan: adur
- Old Galician-Portuguese: aduzer
- Sardinian: addúsiri, addúxiri
- Sicilian: addùciri
- Spanish: aducir
References
- “adduco”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “adduco”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- adduco in Dizionario Latino, Olivetti
- “adduco”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
- Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book[1], London: Macmillan and Co.
- to tighten the reins: habenas adducere
- to place some one in an embarrassing position: in angustias adducere aliquem
- to finish, complete, fulfil, accomplish a thing: ad finem aliquid adducere
- to be induced by a consideration: adduci aliqua re (ad aliquid or ut...)
- to endanger, imperil a person or thing: aliquem, aliquid in periculum (discrimen) adducere, vocare
- to induce a person to think that..: aliquem ad eam cogitationem adducere ut
- to win a man over to one's own way of thinking: aliquem ad suam sententiam perducere or in suam sententiam adducere
- I cannot make myself believe that..: non possum adduci, ut (credam)
- to make a person forget a thing: aliquem in oblivionem alicuius rei adducere (pass. in oblivionem venire)
- to be forgotten, pass into oblivion: in oblivionem adduci
- to make a thing the subject of controversy: in controversiam vocare, adducere aliquid
- to be contested, become the subject of debate: in controversiam vocari, adduci, venire (De Or. 2. 72. 291)
- to be plunged into the depths of despair: ad (summam) desperationem pervenire, adduci (B. C. 2. 42)
- to conceive a hope: in spem venire, ingredi, adduci
- to inspire some one with the most brilliant hopes: in maximam spem aliquem adducere (Att. 2. 22. 3)
- to rouse a person's expectation, curiosity to the highest pitch: aliquem in summam exspectationem adducere (Tusc. 1. 17. 39)
- to arouse feelings of compassion in some one: ad misericordiam aliquem allicere, adducere, inducere
- to make a person suspected: aliquem in suspicionem adducere (alicui), aliquem suspectum reddere
- to make a person odious, unpopular: in invidiam adducere aliquem
- to bring some one back to his senses: ad sanitatem adducere, revocare aliquem
- to be reduced to extreme financial embarrassment: in maximas angustias (pecuniae) adduci
- an interregnum ensues: res ad interregnum venit or adducitur
- to advance on..: exercitum admovere, adducere ad...
- to completely annihilate a nation: gentem ad internecionem redigere or adducere (B. G. 2. 28)
- to tighten the reins: habenas adducere