Thuringus
Latin
Alternative forms
Etymology
From Germanic, of uncertain origin; see Thuringii.
Noun
Thuringus m sg (genitive Thuringī, feminine Thuringa); second declension
Declension
Second-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | Thuringus | Thuringī |
| genitive | Thuringī | Thuringōrum |
| dative | Thuringō | Thuringīs |
| accusative | Thuringum | Thuringōs |
| ablative | Thuringō | Thuringīs |
| vocative | Thuringe | Thuringī |
Adjective
Thuringus (feminine Thuringa, neuter Thuringum); first/second-declension adjective
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | Thuringus | Thuringa | Thuringum | Thuringī | Thuringae | Thuringa | |
| genitive | Thuringī | Thuringae | Thuringī | Thuringōrum | Thuringārum | Thuringōrum | |
| dative | Thuringō | Thuringae | Thuringō | Thuringīs | |||
| accusative | Thuringum | Thuringam | Thuringum | Thuringōs | Thuringās | Thuringa | |
| ablative | Thuringō | Thuringā | Thuringō | Thuringīs | |||
| vocative | Thuringe | Thuringa | Thuringum | Thuringī | Thuringae | Thuringa | |
Derived terms
Descendants
Further reading
- “Thuringi”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.