Reconstruction:Proto-Germanic/wrankijaną
Proto-Germanic
Etymology
Possibly the causative of *wrinkaną, or more likely *wringaną + *-janą, the root final -k- was adopted from the iterative verb *wrunkōną.[1] The LIV and de Vaan, however, suggest that Old English wrencan and Old High German birenken actually derive from Proto-Indo-European *wrong-éye-ti, itself derived from a root of the shape *wreng-, perhaps whence also Latin ringor.[2][3]
Pronunciation
- IPA(key): /ˈwrɑŋ.ki.jɑ.nɑ̃/
Verb
*wrankijaną[1]
Inflection
| active voice | passive voice | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| present tense | indicative | subjunctive | imperative | indicative | subjunctive | |
| 1st singular | *wrankijō | *wrankijaų | — | *wrankijai | ? | |
| 2nd singular | *wrankīsi | *wrankijais | *wrankī | *wrankijasai | *wrankijaisau | |
| 3rd singular | *wrankīþi | *wrankijai | *wrankijaþau | *wrankijaþai | *wrankijaiþau | |
| 1st dual | *wrankijōs | *wrankijaiw | — | — | — | |
| 2nd dual | *wrankijaþiz | *wrankijaiþiz | *wrankijaþiz | — | — | |
| 1st plural | *wrankijamaz | *wrankijaim | — | *wrankijanþai | *wrankijainþau | |
| 2nd plural | *wrankīþ | *wrankijaiþ | *wrankīþ | *wrankijanþai | *wrankijainþau | |
| 3rd plural | *wrankijanþi | *wrankijain | *wrankijanþau | *wrankijanþai | *wrankijainþau | |
| past tense | indicative | subjunctive | ||||
| 1st singular | *wrankidǭ | *wrankidēdį̄ | ||||
| 2nd singular | *wrankidēz | *wrankidēdīz | ||||
| 3rd singular | *wrankidē | *wrankidēdī | ||||
| 1st dual | *wrankidēdū | *wrankidēdīw | ||||
| 2nd dual | *wrankidēdudiz | *wrankidēdīdiz | ||||
| 1st plural | *wrankidēdum | *wrankidēdīm | ||||
| 2nd plural | *wrankidēdud | *wrankidēdīd | ||||
| 3rd plural | *wrankidēdun | *wrankidēdīn | ||||
| present | past | |||||
| participles | *wrankijandz | *wrankidaz | ||||
Descendants
- Proto-West Germanic: *wrankijan
- Gothic: *𐍅𐍂𐌰𐌲𐌺𐌾𐌰𐌽 (*wragkjan)
References
- ↑ 1.0 1.1 Kroonen, Guus (2013), “*wrankjan-”, in Etymological Dictionary of Proto-Germanic (Leiden Indo-European Etymological Dictionary Series; 11)[1], Leiden, Boston: Brill, →ISBN, page 594
- ^ Rix, Helmut, editor (2001), “*u̯reng-”, in Lexikon der indogermanischen Verben [Lexicon of Indo-European Verbs] (in German), 2nd edition, Wiesbaden: Dr. Ludwig Reichert Verlag, →ISBN, page 700
- ^ De Vaan, Michiel (2008), “ringor, -ī”, in Etymological Dictionary of Latin and the other Italic Languages (Leiden Indo-European Etymological Dictionary Series; 7), Leiden, Boston: Brill, →ISBN, page 524