Karolingus

Latin

Etymology

    From a Frankish patronymic ultimately composed of Proto-West Germanic *karil + *-ing. By surface analysis, Karolus +‎ -ingus.

    Noun

    Karolingus m sg (genitive Karolingī); second declension

    1. alternative form of Carolingus
      • 1760, Recueil des Historiens des Gaules eet de la France / Rerum Gallicarum et Francicarum scriptores, volume 10, Paris, page 121:
        Imperator omni ſtudio ordinavit expeditionem ſuam adverſus Lotharium Regem Karolingorum, qui in Aquiſgrani Palatium & ſedem regiam, noſtrum ſemper reſpicientem dominium, valido exercitu præſumſit invadere, ſibique, verſa aquila, deſignare.
        (please add an English translation of this quotation)

    Declension

    Second-declension noun.

    singular plural
    nominative Karolingus Karolingī
    genitive Karolingī Karolingōrum
    dative Karolingō Karolingīs
    accusative Karolingum Karolingōs
    ablative Karolingō Karolingīs
    vocative Karolinge Karolingī

    Descendants

    • English: Karoling