ὑόμενος

Ancient Greek

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /hyː.ó.me.nos/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /(h)yˈo.me.nos/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /yˈo.me.nos/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /yˈo.me.nos/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /iˈo.me.nos/

Participle

ῡ̔όμενος • (hūómenos) m (feminine ῡ̔ομένη, neuter ῡ̔όμενον); first/third declension

present mediopassive participle of ῡ̔́ω (hū́ō)

Declension

First and second declension of ῡ̔όμενος; ῡ̔ομένη; ῡ̔όμενον (Attic)

Number	Singular			Dual			Plural
Case/Gender	Masculine	Feminine	Neuter	Masculine	Feminine	Neuter	Masculine	Feminine	Neuter
Nominative	ῡ̔όμενος hūómenos	ῡ̔ομένη hūoménē	ῡ̔όμενον hūómenon	ῡ̔ομένω hūoménō	ῡ̔ομένᾱ hūoménā	ῡ̔ομένω hūoménō	ῡ̔όμενοι hūómenoi	ῡ̔όμεναι hūómenai	ῡ̔όμενᾰ hūómenă
Genitive	ῡ̔ομένου hūoménou	ῡ̔ομένης hūoménēs	ῡ̔ομένου hūoménou	ῡ̔ομένοιν hūoménoin	ῡ̔ομέναιν hūoménain	ῡ̔ομένοιν hūoménoin	ῡ̔ομένων hūoménōn	ῡ̔ομένων hūoménōn	ῡ̔ομένων hūoménōn
Dative	ῡ̔ομένῳ hūoménōi	ῡ̔ομένῃ hūoménēi	ῡ̔ομένῳ hūoménōi	ῡ̔ομένοιν hūoménoin	ῡ̔ομέναιν hūoménain	ῡ̔ομένοιν hūoménoin	ῡ̔ομένοις hūoménois	ῡ̔ομέναις hūoménais	ῡ̔ομένοις hūoménois
Accusative	ῡ̔όμενον hūómenon	ῡ̔ομένην hūoménēn	ῡ̔όμενον hūómenon	ῡ̔ομένω hūoménō	ῡ̔ομένᾱ hūoménā	ῡ̔ομένω hūoménō	ῡ̔ομένους hūoménous	ῡ̔ομένᾱς hūoménās	ῡ̔όμενᾰ hūómenă
Vocative	ῡ̔όμενε hūómene	ῡ̔ομένη hūoménē	ῡ̔όμενον hūómenon	ῡ̔ομένω hūoménō	ῡ̔ομένᾱ hūoménā	ῡ̔ομένω hūoménō	ῡ̔όμενοι hūómenoi	ῡ̔όμεναι hūómenai	ῡ̔όμενᾰ hūómenă
Derived forms	Adverb			Comparative			Superlative
Derived forms	ῡ̔ομένως hūoménōs			ῡ̔ομενώτερος hūomenṓteros			ῡ̔ομενώτᾰτος hūomenṓtătos
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.