ὑποσημαίνων

Ancient Greek

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /hy.po.sɛː.mǎi̯.nɔːn/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /(h)y.po.se̝ˈmɛ.non/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /y.po.siˈmɛ.non/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /y.po.siˈme.non/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /i.po.siˈme.non/

Participle

ὑποσημαίνων • (huposēmaínōn) m (feminine ὑποσημαίνουσᾰ, neuter ὑποσημαῖνον); first/third declension

present active participle of ὑποσημαίνω (huposēmaínō)

Declension

First and third declension of ῠ̔ποσημαίνων; ῠ̔ποσημαίνουσᾰ; ῠ̔ποσημαῖνον (Attic)

Number	Singular			Dual			Plural
Case/Gender	Masculine	Feminine	Neuter	Masculine	Feminine	Neuter	Masculine	Feminine	Neuter
Nominative	ῠ̔ποσημαίνων hŭposēmaínōn	ῠ̔ποσημαίνουσᾰ hŭposēmaínousă	ῠ̔ποσημαῖνον hŭposēmaînon	ῠ̔ποσημαίνοντε hŭposēmaínonte	ῠ̔ποσημαινούσᾱ hŭposēmainoúsā	ῠ̔ποσημαίνοντε hŭposēmaínonte	ῠ̔ποσημαίνοντες hŭposēmaínontes	ῠ̔ποσημαίνουσαι hŭposēmaínousai	ῠ̔ποσημαίνοντᾰ hŭposēmaínontă
Genitive	ῠ̔ποσημαίνοντος hŭposēmaínontos	ῠ̔ποσημαινούσης hŭposēmainoúsēs	ῠ̔ποσημαίνοντος hŭposēmaínontos	ῠ̔ποσημαινόντοιν hŭposēmainóntoin	ῠ̔ποσημαινούσαιν hŭposēmainoúsain	ῠ̔ποσημαινόντοιν hŭposēmainóntoin	ῠ̔ποσημαινόντων hŭposēmainóntōn	ῠ̔ποσημαινουσῶν hŭposēmainousôn	ῠ̔ποσημαινόντων hŭposēmainóntōn
Dative	ῠ̔ποσημαίνοντῐ hŭposēmaínontĭ	ῠ̔ποσημαινούσῃ hŭposēmainoúsēi	ῠ̔ποσημαίνοντῐ hŭposēmaínontĭ	ῠ̔ποσημαινόντοιν hŭposēmainóntoin	ῠ̔ποσημαινούσαιν hŭposēmainoúsain	ῠ̔ποσημαινόντοιν hŭposēmainóntoin	ῠ̔ποσημαίνουσῐ ῠ̔ποσημαίνουσῐν hŭposēmaínousĭ(n)	ῠ̔ποσημαινούσαις hŭposēmainoúsais	ῠ̔ποσημαίνουσῐ ῠ̔ποσημαίνουσῐν hŭposēmaínousĭ(n)
Accusative	ῠ̔ποσημαίνοντᾰ hŭposēmaínontă	ῠ̔ποσημαίνουσᾰν hŭposēmaínousăn	ῠ̔ποσημαῖνον hŭposēmaînon	ῠ̔ποσημαίνοντε hŭposēmaínonte	ῠ̔ποσημαινούσᾱ hŭposēmainoúsā	ῠ̔ποσημαίνοντε hŭposēmaínonte	ῠ̔ποσημαίνοντᾰς hŭposēmaínontăs	ῠ̔ποσημαινούσᾱς hŭposēmainoúsās	ῠ̔ποσημαίνοντᾰ hŭposēmaínontă
Vocative	ῠ̔ποσημαίνων hŭposēmaínōn	ῠ̔ποσημαίνουσᾰ hŭposēmaínousă	ῠ̔ποσημαῖνον hŭposēmaînon	ῠ̔ποσημαίνοντε hŭposēmaínonte	ῠ̔ποσημαινούσᾱ hŭposēmainoúsā	ῠ̔ποσημαίνοντε hŭposēmaínonte	ῠ̔ποσημαίνοντες hŭposēmaínontes	ῠ̔ποσημαίνουσαι hŭposēmaínousai	ῠ̔ποσημαίνοντᾰ hŭposēmaínontă
Derived forms	Adverb			Comparative			Superlative
Derived forms	ῠ̔ποσημαινόντως hŭposēmainóntōs			—			—
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.