ὑποσημαίνω

Ancient Greek

Etymology

From ὑπο- (hupo-) +‎ σημαίνω (sēmaínō).

Pronunciation

 

Verb

ὑποσημαίνω • (huposēmaínō)

  1. to indicate, intimate
  2. to signal

Conjugation

   Present: ὑποσημαίνω, ὑποσημαίνομαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ὑποσημαίνω ὑποσημαίνεις ὑποσημαίνει ὑποσημαίνετον ὑποσημαίνετον ὑποσημαίνομεν ὑποσημαίνετε ὑποσημαίνουσῐ(ν)
subjunctive ὑποσημαίνω ὑποσημαίνῃς ὑποσημαίνῃ ὑποσημαίνητον ὑποσημαίνητον ὑποσημαίνωμεν ὑποσημαίνητε ὑποσημαίνωσῐ(ν)
optative ὑποσημαίνοιμῐ ὑποσημαίνοις ὑποσημαίνοι ὑποσημαίνοιτον ὑποσημαινοίτην ὑποσημαίνοιμεν ὑποσημαίνοιτε ὑποσημαίνοιεν
imperative   ὑποσήμαινε ὑποσημαινέτω ὑποσημαίνετον ὑποσημαινέτων   ὑποσημαίνετε ὑποσημαινόντων
middle/passive indicative ὑποσημαίνομαι ὑποσημαίνῃ,
ὑποσημαίνει 		ὑποσημαίνεται ὑποσημαίνεσθον ὑποσημαίνεσθον ὑποσημαινόμεθᾰ ὑποσημαίνεσθε ὑποσημαίνονται
subjunctive ὑποσημαίνωμαι ὑποσημαίνῃ ὑποσημαίνηται ὑποσημαίνησθον ὑποσημαίνησθον ὑποσημαινώμεθᾰ ὑποσημαίνησθε ὑποσημαίνωνται
optative ὑποσημαινοίμην ὑποσημαίνοιο ὑποσημαίνοιτο ὑποσημαίνοισθον ὑποσημαινοίσθην ὑποσημαινοίμεθᾰ ὑποσημαίνοισθε ὑποσημαίνοιντο
imperative   ὑποσημαίνου ὑποσημαινέσθω ὑποσημαίνεσθον ὑποσημαινέσθων   ὑποσημαίνεσθε ὑποσημαινέσθων
active middle/passive
infinitive ὑποσημαίνειν ὑποσημαίνεσθαι
participle m ὑποσημαίνων ὑποσημαινόμενος
f ὑποσημαίνουσᾰ ὑποσημαινομένη
n ὑποσημαῖνον ὑποσημαινόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Imperfect: ὑπεσήμαινον, ὑπεσημαινόμην
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ὑπεσήμαινον ὑπεσήμαινες ὑπεσήμαινε(ν) ὑπεσημαίνετον ὑπεσημαινέτην ὑπεσημαίνομεν ὑπεσημαίνετε ὑπεσήμαινον
middle/passive indicative ὑπεσημαινόμην ὑπεσημαίνου ὑπεσημαίνετο ὑπεσημαίνεσθον ὑπεσημαινέσθην ὑπεσημαινόμεθᾰ ὑπεσημαίνεσθε ὑπεσημαίνοντο
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Future: ὑποσημᾰνέω, ὑποσημᾰνέομαι, ὑποσημανθήσομαι (Uncontracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ὑποσημᾰνέω ὑποσημᾰνέεις ὑποσημᾰνέει ὑποσημᾰνέετον ὑποσημᾰνέετον ὑποσημᾰνέομεν ὑποσημᾰνέετε ὑποσημᾰνέουσῐ(ν)
optative ὑποσημᾰνέοιμῐ ὑποσημᾰνέοις ὑποσημᾰνέοι ὑποσημᾰνέοιτον ὑποσημᾰνεοίτην ὑποσημᾰνέοιμεν ὑποσημᾰνέοιτε ὑποσημᾰνέοιεν
middle indicative ὑποσημᾰνέομαι ὑποσημᾰνέῃ,
ὑποσημᾰνέει 		ὑποσημᾰνέεται ὑποσημᾰνέεσθον ὑποσημᾰνέεσθον ὑποσημᾰνεόμεθᾰ ὑποσημᾰνέεσθε ὑποσημᾰνέονται
optative ὑποσημᾰνεοίμην ὑποσημᾰνέοιο ὑποσημᾰνέοιτο ὑποσημᾰνέοισθον ὑποσημᾰνεοίσθην ὑποσημᾰνεοίμεθᾰ ὑποσημᾰνέοισθε ὑποσημᾰνέοιντο
passive indicative ὑποσημανθήσομαι ὑποσημανθήσῃ,
ὑποσημανθήσει 		ὑποσημανθήσεται ὑποσημανθήσεσθον ὑποσημανθήσεσθον ὑποσημανθησόμεθᾰ ὑποσημανθήσεσθε ὑποσημανθήσονται
optative ὑποσημανθησοίμην ὑποσημανθήσοιο ὑποσημανθήσοιτο ὑποσημανθήσοισθον ὑποσημανθησοίσθην ὑποσημανθησοίμεθᾰ ὑποσημανθήσοισθε ὑποσημανθήσοιντο
active middle passive
infinitive ὑποσημᾰνέειν ὑποσημᾰνέεσθαι ὑποσημανθήσεσθαι
participle m ὑποσημᾰνέων ὑποσημᾰνεόμενος ὑποσημανθησόμενος
f ὑποσημᾰνέουσᾰ ὑποσημᾰνεομένη ὑποσημανθησομένη
n ὑποσημᾰνέον ὑποσημᾰνεόμενον ὑποσημανθησόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Future: ὑποσημᾰνῶ, ὑποσημᾰνοῦμαι, ὑποσημανθήσομαι (Contracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ὑποσημᾰνῶ ὑποσημᾰνεῖς ὑποσημᾰνεῖ ὑποσημᾰνεῖτον ὑποσημᾰνεῖτον ὑποσημᾰνοῦμεν ὑποσημᾰνεῖτε ὑποσημᾰνοῦσῐ(ν)
optative ὑποσημᾰνοίην,
ὑποσημᾰνοῖμῐ 		ὑποσημᾰνοίης,
ὑποσημᾰνοῖς 		ὑποσημᾰνοίη,
ὑποσημᾰνοῖ 		ὑποσημᾰνοῖτον,
ὑποσημᾰνοίητον 		ὑποσημᾰνοίτην,
ὑποσημᾰνοιήτην 		ὑποσημᾰνοῖμεν,
ὑποσημᾰνοίημεν 		ὑποσημᾰνοῖτε,
ὑποσημᾰνοίητε 		ὑποσημᾰνοῖεν,
ὑποσημᾰνοίησᾰν
middle indicative ὑποσημᾰνοῦμαι ὑποσημᾰνῇ ὑποσημᾰνεῖται ὑποσημᾰνεῖσθον ὑποσημᾰνεῖσθον ὑποσημᾰνούμεθᾰ ὑποσημᾰνεῖσθε ὑποσημᾰνοῦνται
optative ὑποσημᾰνοίμην ὑποσημᾰνοῖο ὑποσημᾰνοῖτο ὑποσημᾰνοῖσθον ὑποσημᾰνοίσθην ὑποσημᾰνοίμεθᾰ ὑποσημᾰνοῖσθε ὑποσημᾰνοῖντο
passive indicative ὑποσημανθήσομαι ὑποσημανθήσῃ,
ὑποσημανθήσει 		ὑποσημανθήσεται ὑποσημανθήσεσθον ὑποσημανθήσεσθον ὑποσημανθησόμεθᾰ ὑποσημανθήσεσθε ὑποσημανθήσονται
optative ὑποσημανθησοίμην ὑποσημανθήσοιο ὑποσημανθήσοιτο ὑποσημανθήσοισθον ὑποσημανθησοίσθην ὑποσημανθησοίμεθᾰ ὑποσημανθήσοισθε ὑποσημανθήσοιντο
active middle passive
infinitive ὑποσημᾰνεῖν ὑποσημᾰνεῖσθαι ὑποσημανθήσεσθαι
participle m ὑποσημᾰνῶν ὑποσημᾰνούμενος ὑποσημανθησόμενος
f ὑποσημᾰνοῦσᾰ ὑποσημᾰνουμένη ὑποσημανθησομένη
n ὑποσημᾰνοῦν ὑποσημᾰνούμενον ὑποσημανθησόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Aorist: ὑπεσήμηνᾰ, ὑπεσημηνᾰ́μην, ὑπεσημάνθην
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ὑπεσήμηνᾰ ὑπεσήμηνᾰς ὑπεσήμηνε(ν) ὑπεσημήνᾰτον ὑπεσημηνᾰ́την ὑπεσημήνᾰμεν ὑπεσημήνᾰτε ὑπεσήμηνᾰν
subjunctive ὑποσημήνω ὑποσημήνῃς ὑποσημήνῃ ὑποσημήνητον ὑποσημήνητον ὑποσημήνωμεν ὑποσημήνητε ὑποσημήνωσῐ(ν)
optative ὑποσημήναιμῐ ὑποσημήνειᾰς,
ὑποσημήναις 		ὑποσημήνειε(ν),
ὑποσημήναι 		ὑποσημήναιτον ὑποσημηναίτην ὑποσημήναιμεν ὑποσημήναιτε ὑποσημήνειᾰν,
ὑποσημήναιεν
imperative   ὑποσήμηνον ὑποσημηνᾰ́τω ὑποσημήνᾰτον ὑποσημηνᾰ́των   ὑποσημήνᾰτε ὑποσημηνᾰ́ντων
middle indicative ὑπεσημηνᾰ́μην ὑπεσημήνω ὑπεσημήνᾰτο ὑπεσημήνᾰσθον ὑπεσημηνᾰ́σθην ὑπεσημηνᾰ́μεθᾰ ὑπεσημήνᾰσθε ὑπεσημήνᾰντο
subjunctive ὑποσημήνωμαι ὑποσημήνῃ ὑποσημήνηται ὑποσημήνησθον ὑποσημήνησθον ὑποσημηνώμεθᾰ ὑποσημήνησθε ὑποσημήνωνται
optative ὑποσημηναίμην ὑποσημήναιο ὑποσημήναιτο ὑποσημήναισθον ὑποσημηναίσθην ὑποσημηναίμεθᾰ ὑποσημήναισθε ὑποσημήναιντο
imperative   ὑποσήμηναι ὑποσημηνᾰ́σθω ὑποσημήνᾰσθον ὑποσημηνᾰ́σθων   ὑποσημήνᾰσθε ὑποσημηνᾰ́σθων
passive indicative ὑπεσημάνθην ὑπεσημάνθης ὑπεσημάνθη ὑπεσημάνθητον ὑπεσημανθήτην ὑπεσημάνθημεν ὑπεσημάνθητε ὑπεσημάνθησᾰν
subjunctive ὑποσημανθῶ ὑποσημανθῇς ὑποσημανθῇ ὑποσημανθῆτον ὑποσημανθῆτον ὑποσημανθῶμεν ὑποσημανθῆτε ὑποσημανθῶσῐ(ν)
optative ὑποσημανθείην ὑποσημανθείης ὑποσημανθείη ὑποσημανθεῖτον,
ὑποσημανθείητον 		ὑποσημανθείτην,
ὑποσημανθειήτην 		ὑποσημανθεῖμεν,
ὑποσημανθείημεν 		ὑποσημανθεῖτε,
ὑποσημανθείητε 		ὑποσημανθεῖεν,
ὑποσημανθείησᾰν
imperative   ὑποσημάνθητῐ ὑποσημανθήτω ὑποσημάνθητον ὑποσημανθήτων   ὑποσημάνθητε ὑποσημανθέντων
active middle passive
infinitive ὑποσημῆναι ὑποσημήνᾰσθαι ὑποσημανθῆναι
participle m ὑποσημήνᾱς ὑποσημηνᾰ́μενος ὑποσημανθείς
f ὑποσημήνᾱσᾰ ὑποσημηνᾰμένη ὑποσημανθεῖσᾰ
n ὑποσημῆνᾰν ὑποσημηνᾰ́μενον ὑποσημανθέν
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Perfect: ὑποσεσήμαγκᾰ, ὑποσεσήμᾰσμαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ὑποσεσήμαγκᾰ ὑποσεσήμαγκᾰς ὑποσεσήμαγκε(ν) ὑποσεσημάγκᾰτον ὑποσεσημάγκᾰτον ὑποσεσημάγκᾰμεν ὑποσεσημάγκᾰτε ὑποσεσημάγκᾱσῐ(ν)
subjunctive ὑποσεσημάγκω ὑποσεσημάγκῃς ὑποσεσημάγκῃ ὑποσεσημάγκητον ὑποσεσημάγκητον ὑποσεσημάγκωμεν ὑποσεσημάγκητε ὑποσεσημάγκωσῐ(ν)
optative ὑποσεσημάγκοιμῐ,
ὑποσεσημαγκοίην 		ὑποσεσημάγκοις,
ὑποσεσημαγκοίης 		ὑποσεσημάγκοι,
ὑποσεσημαγκοίη 		ὑποσεσημάγκοιτον ὑποσεσημαγκοίτην ὑποσεσημάγκοιμεν ὑποσεσημάγκοιτε ὑποσεσημάγκοιεν
imperative   ὑποσεσήμαγκε ὑποσεσημαγκέτω ὑποσεσημάγκετον ὑποσεσημαγκέτων   ὑποσεσημάγκετε ὑποσεσημαγκόντων
middle/passive indicative ὑποσεσήμᾰσμαι ὑποσεσήμᾰνσαι ὑποσεσήμᾰνται ὑποσεσήμᾰνθον ὑποσεσήμᾰνθον ὑποσεσημᾰ́σμεθᾰ ὑποσεσήμᾰνθε ὑποσεσημᾰ́νᾰται
subjunctive ὑποσεσημᾰσμένος ὦ ὑποσεσημᾰσμένος ᾖς ὑποσεσημᾰσμένος ᾖ ὑποσεσημᾰσμένω ἦτον ὑποσεσημᾰσμένω ἦτον ὑποσεσημᾰσμένοι ὦμεν ὑποσεσημᾰσμένοι ἦτε ὑποσεσημᾰσμένοι ὦσῐ(ν)
optative ὑποσεσημᾰσμένος εἴην ὑποσεσημᾰσμένος εἴης ὑποσεσημᾰσμένος εἴη ὑποσεσημᾰσμένω εἴητον,
εἶτον 		ὑποσεσημᾰσμένω εἰήτην,
εἴτην 		ὑποσεσημᾰσμένοι εἴημεν,
εἶμεν 		ὑποσεσημᾰσμένοι εἴητε,
εἶτε 		ὑποσεσημᾰσμένοι εἴησᾰν,
εἶεν
imperative   ὑποσεσήμᾰνσο ὑποσεσημᾰ́νθω ὑποσεσήμᾰνθον ὑποσεσημᾰ́νθων   ὑποσεσήμᾰνθε ὑποσεσημᾰ́νθων
active middle/passive
infinitive ὑποσεσημαγκέναι ὑποσεσημᾰ́νθαι
participle m ὑποσεσημαγκώς ὑποσεσημᾰσμένος
f ὑποσεσημαγκυῖᾰ ὑποσεσημᾰσμένη
n ὑποσεσημαγκός ὑποσεσημᾰσμένον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Derived terms

  • ὑποσημειόω (huposēmeióō)
  • ὑποσημείωσις (huposēmeíōsis)

Further reading

This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.