ὑπογίγνομαι

Ancient Greek

Alternative forms

ῠ̔πογῑ́νομαι (hŭpogī́nomai) — Ionic, Koine, Byzantine

Etymology

From ῠ̔πο- (hŭpo-, “denoting a small degree or gradual change”) +‎ γῐ́γνομαι (gĭ́gnomai, “to become; to come into being”),

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /hy.po.ɡí.ɡno.mai̯/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /(h)y.poˈɡi.ɡno.mɛ/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /y.poˈʝi.ɣno.mɛ/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /y.poˈʝi.ɣno.me/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /i.poˈʝi.ɣno.me/

Verb

ῠ̔πογῐ́γνομαι • (hŭpogĭ́gnomai)

to grow up after
to grow in succession

Conjugation

Present: ῠ̔πογίγνομαι

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
middle/passive	indicative	ῠ̔πογίγνομαι	ῠ̔πογίγνῃ, ῠ̔πογίγνει	ῠ̔πογίγνεται	ῠ̔πογίγνεσθον	ῠ̔πογίγνεσθον	ῠ̔πογιγνόμεθᾰ	ῠ̔πογίγνεσθε	ῠ̔πογίγνονται
	subjunctive	ῠ̔πογίγνωμαι	ῠ̔πογίγνῃ	ῠ̔πογίγνηται	ῠ̔πογίγνησθον	ῠ̔πογίγνησθον	ῠ̔πογιγνώμεθᾰ	ῠ̔πογίγνησθε	ῠ̔πογίγνωνται
	optative	ῠ̔πογιγνοίμην	ῠ̔πογίγνοιο	ῠ̔πογίγνοιτο	ῠ̔πογίγνοισθον	ῠ̔πογιγνοίσθην	ῠ̔πογιγνοίμεθᾰ	ῠ̔πογίγνοισθε	ῠ̔πογίγνοιντο
	imperative		ῠ̔πογίγνου	ῠ̔πογιγνέσθω	ῠ̔πογίγνεσθον	ῠ̔πογιγνέσθων		ῠ̔πογίγνεσθε	ῠ̔πογιγνέσθων
						middle/passive
infinitive						ῠ̔πογίγνεσθαι
participle	m					ῠ̔πογιγνόμενος
	f					ῠ̔πογιγνομένη
	n					ῠ̔πογιγνόμενον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Imperfect: ῠ̔πεγιγνόμην

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
middle/passive	indicative	ῠ̔πεγιγνόμην	ῠ̔πεγίγνου	ῠ̔πεγίγνετο	ῠ̔πεγίγνεσθον	ῠ̔πεγιγνέσθην	ῠ̔πεγιγνόμεθᾰ	ῠ̔πεγίγνεσθε	ῠ̔πεγίγνοντο
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Future: ῠ̔πογενήσομαι, ῠ̔πογενηθήσομαι

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
middle	indicative	ῠ̔πογενήσομαι	ῠ̔πογενήσῃ, ῠ̔πογενήσει	ῠ̔πογενήσεται	ῠ̔πογενήσεσθον	ῠ̔πογενήσεσθον	ῠ̔πογενησόμεθᾰ	ῠ̔πογενήσεσθε	ῠ̔πογενήσονται
middle	optative	ῠ̔πογενησοίμην	ῠ̔πογενήσοιο	ῠ̔πογενήσοιτο	ῠ̔πογενήσοισθον	ῠ̔πογενησοίσθην	ῠ̔πογενησοίμεθᾰ	ῠ̔πογενήσοισθε	ῠ̔πογενήσοιντο
passive	indicative	ῠ̔πογενηθήσομαι	ῠ̔πογενηθήσῃ, ῠ̔πογενηθήσει	ῠ̔πογενηθήσεται	ῠ̔πογενηθήσεσθον	ῠ̔πογενηθήσεσθον	ῠ̔πογενηθησόμεθᾰ	ῠ̔πογενηθήσεσθε	ῠ̔πογενηθήσονται
passive	optative	ῠ̔πογενηθησοίμην	ῠ̔πογενηθήσοιο	ῠ̔πογενηθήσοιτο	ῠ̔πογενηθήσοισθον	ῠ̔πογενηθησοίσθην	ῠ̔πογενηθησοίμεθᾰ	ῠ̔πογενηθήσοισθε	ῠ̔πογενηθήσοιντο
					middle		passive
infinitive					ῠ̔πογενήσεσθαι		ῠ̔πογενηθήσεσθαι
participle	m				ῠ̔πογενησόμενος		ῠ̔πογενηθησόμενος
	f				ῠ̔πογενησομένη		ῠ̔πογενηθησομένη
	n				ῠ̔πογενησόμενον		ῠ̔πογενηθησόμενον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Aorist: ῠ̔πεγενόμην, ῠ̔πεγενήθην

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
middle	indicative	ῠ̔πεγενόμην	ῠ̔πεγένου	ῠ̔πεγένετο	ῠ̔πεγένεσθον	ῠ̔πεγενέσθην	ῠ̔πεγενόμεθᾰ	ῠ̔πεγένεσθε	ῠ̔πεγένοντο
	subjunctive	ῠ̔πογένωμαι	ῠ̔πογένῃ	ῠ̔πογένηται	ῠ̔πογένησθον	ῠ̔πογένησθον	ῠ̔πογενώμεθᾰ	ῠ̔πογένησθε	ῠ̔πογένωνται
	optative	ῠ̔πογενοίμην	ῠ̔πογένοιο	ῠ̔πογένοιτο	ῠ̔πογένοισθον	ῠ̔πογενοίσθην	ῠ̔πογενοίμεθᾰ	ῠ̔πογένοισθε	ῠ̔πογένοιντο
	imperative		ῠ̔πογενοῦ	ῠ̔πογενέσθω	ῠ̔πογένεσθον	ῠ̔πογενέσθων		ῠ̔πογένεσθε	ῠ̔πογενέσθων
passive	indicative	ῠ̔πεγενήθην	ῠ̔πεγενήθης	ῠ̔πεγενήθη	ῠ̔πεγενήθητον	ῠ̔πεγενηθήτην	ῠ̔πεγενήθημεν	ῠ̔πεγενήθητε	ῠ̔πεγενήθησᾰν
	subjunctive	ῠ̔πογενηθῶ	ῠ̔πογενηθῇς	ῠ̔πογενηθῇ	ῠ̔πογενηθῆτον	ῠ̔πογενηθῆτον	ῠ̔πογενηθῶμεν	ῠ̔πογενηθῆτε	ῠ̔πογενηθῶσῐ(ν)
	optative	ῠ̔πογενηθείην	ῠ̔πογενηθείης	ῠ̔πογενηθείη	ῠ̔πογενηθεῖτον, ῠ̔πογενηθείητον	ῠ̔πογενηθείτην, ῠ̔πογενηθειήτην	ῠ̔πογενηθεῖμεν, ῠ̔πογενηθείημεν	ῠ̔πογενηθεῖτε, ῠ̔πογενηθείητε	ῠ̔πογενηθεῖεν, ῠ̔πογενηθείησᾰν
	imperative		ῠ̔πογενήθητῐ	ῠ̔πογενηθήτω	ῠ̔πογενήθητον	ῠ̔πογενηθήτων		ῠ̔πογενήθητε	ῠ̔πογενηθέντων
					middle		passive
infinitive					ῠ̔πογενέσθαι		ῠ̔πογενηθῆναι
participle	m				ῠ̔πογενόμενος		ῠ̔πογενηθείς
	f				ῠ̔πογενομένη		ῠ̔πογενηθεῖσᾰ
	n				ῠ̔πογενόμενον		ῠ̔πογενηθέν
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Perfect: ῠ̔πογέγονᾰ, ῠ̔πογεγένημαι

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ῠ̔πογέγονᾰ	ῠ̔πογέγονᾰς	ῠ̔πογέγονε(ν)	ῠ̔πογεγόνᾰτον	ῠ̔πογεγόνᾰτον	ῠ̔πογεγόνᾰμεν	ῠ̔πογεγόνᾰτε	ῠ̔πογεγόνᾱσῐ(ν)
	subjunctive	ῠ̔πογεγόνω	ῠ̔πογεγόνῃς	ῠ̔πογεγόνῃ	ῠ̔πογεγόνητον	ῠ̔πογεγόνητον	ῠ̔πογεγόνωμεν	ῠ̔πογεγόνητε	ῠ̔πογεγόνωσῐ(ν)
	optative	ῠ̔πογεγόνοιμῐ, ῠ̔πογεγονοίην	ῠ̔πογεγόνοις, ῠ̔πογεγονοίης	ῠ̔πογεγόνοι, ῠ̔πογεγονοίη	ῠ̔πογεγόνοιτον	ῠ̔πογεγονοίτην	ῠ̔πογεγόνοιμεν	ῠ̔πογεγόνοιτε	ῠ̔πογεγόνοιεν
	imperative		ῠ̔πογέγονε	ῠ̔πογεγονέτω	ῠ̔πογεγόνετον	ῠ̔πογεγονέτων		ῠ̔πογεγόνετε	ῠ̔πογεγονόντων
middle/passive	indicative	ῠ̔πογεγένημαι	ῠ̔πογεγένησαι	ῠ̔πογεγένηται	ῠ̔πογεγένησθον	ῠ̔πογεγένησθον	ῠ̔πογεγενήμεθᾰ	ῠ̔πογεγένησθε	ῠ̔πογεγένηνται
	subjunctive	ῠ̔πογεγενημένος ὦ	ῠ̔πογεγενημένος ᾖς	ῠ̔πογεγενημένος ᾖ	ῠ̔πογεγενημένω ἦτον	ῠ̔πογεγενημένω ἦτον	ῠ̔πογεγενημένοι ὦμεν	ῠ̔πογεγενημένοι ἦτε	ῠ̔πογεγενημένοι ὦσῐ(ν)
	optative	ῠ̔πογεγενημένος εἴην	ῠ̔πογεγενημένος εἴης	ῠ̔πογεγενημένος εἴη	ῠ̔πογεγενημένω εἴητον, εἶτον	ῠ̔πογεγενημένω εἰήτην, εἴτην	ῠ̔πογεγενημένοι εἴημεν, εἶμεν	ῠ̔πογεγενημένοι εἴητε, εἶτε	ῠ̔πογεγενημένοι εἴησᾰν, εἶεν
	imperative		ῠ̔πογεγένησο	ῠ̔πογεγενήσθω	ῠ̔πογεγένησθον	ῠ̔πογεγενήσθων		ῠ̔πογεγένησθε	ῠ̔πογεγενήσθων
		active				middle/passive
infinitive		ῠ̔πογεγονέναι				ῠ̔πογεγενῆσθαι
participle	m	ῠ̔πογεγονώς				ῠ̔πογεγενημένος
	f	ῠ̔πογεγονυῖᾰ				ῠ̔πογεγενημένη
	n	ῠ̔πογεγονός				ῠ̔πογεγενημένον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Pluperfect: ῠ̔πεγεγόνειν, ῠ̔πεγεγενήμην

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ῠ̔πεγεγόνειν, ῠ̔πεγεγόνη	ῠ̔πεγεγόνεις, ῠ̔πεγεγόνης	ῠ̔πεγεγόνει(ν)	ῠ̔πεγεγόνετον	ῠ̔πεγεγονέτην	ῠ̔πεγεγόνεμεν	ῠ̔πεγεγόνετε	ῠ̔πεγεγόνεσᾰν
middle/passive	indicative	ῠ̔πεγεγενήμην	ῠ̔πεγεγένησο	ῠ̔πεγεγένητο	ῠ̔πεγεγένησθον	ῠ̔πεγεγενήσθην	ῠ̔πεγεγενήμεθᾰ	ῠ̔πεγεγένησθε	ῠ̔πεγεγένηντο
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.