ὁρώμενος

Ancient Greek

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /ho.rɔ̌ː.me.nos/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /(h)oˈro.me.nos/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /oˈro.me.nos/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /oˈro.me.nos/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /oˈro.me.nos/

Participle

ὁρώμενος • (horṓmenos) m (feminine ὁρωμένη, neuter ὁρώμενον); first/third declension

contracted present mediopassive participle of ὁράω (horáō)

Declension

First and second declension of ὁρώμενος; ὁρωμένη; ὁρώμενον (Attic)

Number	Singular			Dual			Plural
Case/Gender	Masculine	Feminine	Neuter	Masculine	Feminine	Neuter	Masculine	Feminine	Neuter
Nominative	ὁρώμενος horṓmenos	ὁρωμένη horōménē	ὁρώμενον horṓmenon	ὁρωμένω horōménō	ὁρωμένᾱ horōménā	ὁρωμένω horōménō	ὁρώμενοι horṓmenoi	ὁρώμεναι horṓmenai	ὁρώμενᾰ horṓmenă
Genitive	ὁρωμένου horōménou	ὁρωμένης horōménēs	ὁρωμένου horōménou	ὁρωμένοιν horōménoin	ὁρωμέναιν horōménain	ὁρωμένοιν horōménoin	ὁρωμένων horōménōn	ὁρωμένων horōménōn	ὁρωμένων horōménōn
Dative	ὁρωμένῳ horōménōi	ὁρωμένῃ horōménēi	ὁρωμένῳ horōménōi	ὁρωμένοιν horōménoin	ὁρωμέναιν horōménain	ὁρωμένοιν horōménoin	ὁρωμένοις horōménois	ὁρωμέναις horōménais	ὁρωμένοις horōménois
Accusative	ὁρώμενον horṓmenon	ὁρωμένην horōménēn	ὁρώμενον horṓmenon	ὁρωμένω horōménō	ὁρωμένᾱ horōménā	ὁρωμένω horōménō	ὁρωμένους horōménous	ὁρωμένᾱς horōménās	ὁρώμενᾰ horṓmenă
Vocative	ὁρώμενε horṓmene	ὁρωμένη horōménē	ὁρώμενον horṓmenon	ὁρωμένω horōménō	ὁρωμένᾱ horōménā	ὁρωμένω horōménō	ὁρώμενοι horṓmenoi	ὁρώμεναι horṓmenai	ὁρώμενᾰ horṓmenă
Derived forms	Adverb			Comparative			Superlative
Derived forms	ὁρωμένως horōménōs			ὁρωμενώτερος horōmenṓteros			ὁρωμενώτᾰτος horōmenṓtătos
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.