ὁμαρτέω

Ancient Greek

Etymology

From ὁμός (homós) +‎ ἀραρίσκω (ararískō)

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /ho.mar.té.ɔː/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /(h)o.marˈte.o/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /o.marˈte.o/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /o.marˈte.o/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /o.marˈte.o/

Verb

ὁμαρτέω • (homartéō)

to act together, simultaneously
to accompany
1. (with dative) to walk beside, accompany
  - c. 450 CE – 470 CE, Nonnus, Dionysiaca 14.186–192:^[1]
    δώδεκα δὲ ξύμπαντας ἐκόσμεον ἡγεμονῆες,
    Σπαργεύς τε Γληνεύς τε χοροίτυπος, ἀλλοφυὴς δὲ
    σύνδρομος Εὐρυβίῳ σταφυληκόμος ἵκετο Κητεύς,
    καὶ Ῥιφόνῳ Πετραῖος ὁμάρτεεν, ἀκροπότης δὲ
    Αἴσακος Ὀρθάων τε συνέστιχον, οἷς μίαν ἄμφω
    Ἀμφίθεμις καὶ Φαῦνος ἐποιήσαντο πορείην,
    εὐκεράῳ δὲ Φάνητι συνέμπορος ἦλθε Νομείων.
    dṓdeka dè xúmpantas ekósmeon hēgemonêes,
    Spargeús te Glēneús te khoroítupos, allophuḕs dè
    súndromos Eurubíōi staphulēkómos híketo Kēteús,
    kaì Rhiphónōi Petraîos homárteen, akropótēs dè
    Aísakos Ortháōn te sunéstikhon, hoîs mían ámphō
    Amphíthemis kaì Phaûnos epoiḗsanto poreíēn,
    eukeráōi dè Phánēti sunémporos êlthe Nomeíōn.
    1940 translation by William Henry Denham Rouse^[2]
    Twelve captains commanded them all: Spargeus and Gleneus the dancer, and beside Eurybios the strange figure of Ceteus the vinedresser; Petraios with Rhiphonos, Aisacos the deep drinker and Orthaon, with whom marched both Amphithemis and Phaunos, and Nomeion side by side with wellhorned Phanes.
to keep pace with
(with dative) to pursue, chase
to attend to, supervise

Usage notes

The Epic imperfect form ὁμαρτήτην (homartḗtēn), the Epic aorist form ὁμαρτήσειεν (homartḗseien), and the Epic second aorist form ὅμαρτεν (hómarten) are attested
The Aeolic imperative form ὐμάρτη (umártē) is attested
The Ionic imperfect form ὡμάρτευν (hōmárteun) is attested

Conjugation

Present: ὁμαρτέω, ὁμαρτέομαι (Uncontracted)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ὁμαρτέω	ὁμαρτέεις	ὁμαρτέει	ὁμαρτέετον	ὁμαρτέετον	ὁμαρτέομεν	ὁμαρτέετε	ὁμαρτέουσῐ(ν)
	subjunctive	ὁμαρτέω	ὁμαρτέῃς	ὁμαρτέῃ	ὁμαρτέητον	ὁμαρτέητον	ὁμαρτέωμεν	ὁμαρτέητε	ὁμαρτέωσῐ(ν)
	optative	ὁμαρτέοιμῐ	ὁμαρτέοις	ὁμαρτέοι	ὁμαρτέοιτον	ὁμαρτεοίτην	ὁμαρτέοιμεν	ὁμαρτέοιτε	ὁμαρτέοιεν
	imperative		ὁμάρτεε	ὁμαρτεέτω	ὁμαρτέετον	ὁμαρτεέτων		ὁμαρτέετε	ὁμαρτεόντων
middle/passive	indicative	ὁμαρτέομαι	ὁμαρτέῃ, ὁμαρτέει	ὁμαρτέεται	ὁμαρτέεσθον	ὁμαρτέεσθον	ὁμαρτεόμεθᾰ	ὁμαρτέεσθε	ὁμαρτέονται
	subjunctive	ὁμαρτέωμαι	ὁμαρτέῃ	ὁμαρτέηται	ὁμαρτέησθον	ὁμαρτέησθον	ὁμαρτεώμεθᾰ	ὁμαρτέησθε	ὁμαρτέωνται
	optative	ὁμαρτεοίμην	ὁμαρτέοιο	ὁμαρτέοιτο	ὁμαρτέοισθον	ὁμαρτεοίσθην	ὁμαρτεοίμεθᾰ	ὁμαρτέοισθε	ὁμαρτέοιντο
	imperative		ὁμαρτέου	ὁμαρτεέσθω	ὁμαρτέεσθον	ὁμαρτεέσθων		ὁμαρτέεσθε	ὁμαρτεέσθων
		active				middle/passive
infinitive		ὁμαρτέειν				ὁμαρτέεσθαι
participle	m	ὁμαρτέων				ὁμαρτεόμενος
	f	ὁμαρτέουσᾰ				ὁμαρτεομένη
	n	ὁμαρτέον				ὁμαρτεόμενον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Present: ὁμαρτῶ, ὁμαρτοῦμαι (Contracted)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ὁμαρτῶ	ὁμαρτεῖς	ὁμαρτεῖ	ὁμαρτεῖτον	ὁμαρτεῖτον	ὁμαρτοῦμεν	ὁμαρτεῖτε	ὁμαρτοῦσῐ(ν)
	subjunctive	ὁμαρτῶ	ὁμαρτῇς	ὁμαρτῇ	ὁμαρτῆτον	ὁμαρτῆτον	ὁμαρτῶμεν	ὁμαρτῆτε	ὁμαρτῶσῐ(ν)
	optative	ὁμαρτοίην, ὁμαρτοῖμῐ	ὁμαρτοίης, ὁμαρτοῖς	ὁμαρτοίη, ὁμαρτοῖ	ὁμαρτοῖτον, ὁμαρτοίητον	ὁμαρτοίτην, ὁμαρτοιήτην	ὁμαρτοῖμεν, ὁμαρτοίημεν	ὁμαρτοῖτε, ὁμαρτοίητε	ὁμαρτοῖεν, ὁμαρτοίησᾰν
	imperative		ὁμάρτει	ὁμαρτείτω	ὁμαρτεῖτον	ὁμαρτείτων		ὁμαρτεῖτε	ὁμαρτούντων
middle/passive	indicative	ὁμαρτοῦμαι	ὁμαρτεῖ, ὁμαρτῇ	ὁμαρτεῖται	ὁμαρτεῖσθον	ὁμαρτεῖσθον	ὁμαρτούμεθᾰ	ὁμαρτεῖσθε	ὁμαρτοῦνται
	subjunctive	ὁμαρτῶμαι	ὁμαρτῇ	ὁμαρτῆται	ὁμαρτῆσθον	ὁμαρτῆσθον	ὁμαρτώμεθᾰ	ὁμαρτῆσθε	ὁμαρτῶνται
	optative	ὁμαρτοίμην	ὁμαρτοῖο	ὁμαρτοῖτο	ὁμαρτοῖσθον	ὁμαρτοίσθην	ὁμαρτοίμεθᾰ	ὁμαρτοῖσθε	ὁμαρτοῖντο
	imperative		ὁμαρτοῦ	ὁμαρτείσθω	ὁμαρτεῖσθον	ὁμαρτείσθων		ὁμαρτεῖσθε	ὁμαρτείσθων
		active				middle/passive
infinitive		ὁμαρτεῖν				ὁμαρτεῖσθαι
participle	m	ὁμαρτῶν				ὁμαρτούμενος
	f	ὁμαρτοῦσᾰ				ὁμαρτουμένη
	n	ὁμαρτοῦν				ὁμαρτούμενον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Imperfect: ὡμάρτεον, ὡμαρτεόμην (Uncontracted)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ὡμάρτεον	ὡμάρτεες	ὡμάρτεε(ν)	ὡμαρτέετον	ὡμαρτεέτην	ὡμαρτέομεν	ὡμαρτέετε	ὡμάρτεον
middle/passive	indicative	ὡμαρτεόμην	ὡμαρτέου	ὡμαρτέετο	ὡμαρτέεσθον	ὡμαρτεέσθην	ὡμαρτεόμεθᾰ	ὡμαρτέεσθε	ὡμαρτέοντο
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Imperfect: ὡμάρτουν, ὡμαρτούμην (Contracted)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ὡμάρτουν	ὡμάρτεις	ὡμάρτει	ὡμαρτεῖτον	ὡμαρτείτην	ὡμαρτοῦμεν	ὡμαρτεῖτε	ὡμάρτουν
middle/passive	indicative	ὡμαρτούμην	ὡμαρτοῦ	ὡμαρτεῖτο	ὡμαρτεῖσθον	ὡμαρτείσθην	ὡμαρτούμεθᾰ	ὡμαρτεῖσθε	ὡμαρτοῦντο
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Future: ὁμαρτήσω, ὁμαρτήσομαι, ὁμαρτηθήσομαι

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ὁμαρτήσω	ὁμαρτήσεις	ὁμαρτήσει	ὁμαρτήσετον	ὁμαρτήσετον	ὁμαρτήσομεν	ὁμαρτήσετε	ὁμαρτήσουσῐ(ν)
active	optative	ὁμαρτήσοιμῐ	ὁμαρτήσοις	ὁμαρτήσοι	ὁμαρτήσοιτον	ὁμαρτησοίτην	ὁμαρτήσοιμεν	ὁμαρτήσοιτε	ὁμαρτήσοιεν
middle	indicative	ὁμαρτήσομαι	ὁμαρτήσῃ, ὁμαρτήσει	ὁμαρτήσεται	ὁμαρτήσεσθον	ὁμαρτήσεσθον	ὁμαρτησόμεθᾰ	ὁμαρτήσεσθε	ὁμαρτήσονται
middle	optative	ὁμαρτησοίμην	ὁμαρτήσοιο	ὁμαρτήσοιτο	ὁμαρτήσοισθον	ὁμαρτησοίσθην	ὁμαρτησοίμεθᾰ	ὁμαρτήσοισθε	ὁμαρτήσοιντο
passive	indicative	ὁμαρτηθήσομαι	ὁμαρτηθήσῃ, ὁμαρτηθήσει	ὁμαρτηθήσεται	ὁμαρτηθήσεσθον	ὁμαρτηθήσεσθον	ὁμαρτηθησόμεθᾰ	ὁμαρτηθήσεσθε	ὁμαρτηθήσονται
passive	optative	ὁμαρτηθησοίμην	ὁμαρτηθήσοιο	ὁμαρτηθήσοιτο	ὁμαρτηθήσοισθον	ὁμαρτηθησοίσθην	ὁμαρτηθησοίμεθᾰ	ὁμαρτηθήσοισθε	ὁμαρτηθήσοιντο
		active			middle		passive
infinitive		ὁμαρτήσειν			ὁμαρτήσεσθαι		ὁμαρτηθήσεσθαι
participle	m	ὁμαρτήσων			ὁμαρτησόμενος		ὁμαρτηθησόμενος
	f	ὁμαρτήσουσᾰ			ὁμαρτησομένη		ὁμαρτηθησομένη
	n	ὁμαρτῆσον			ὁμαρτησόμενον		ὁμαρτηθησόμενον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Aorist: ὡμάρτησᾰ, ὡμαρτησᾰ́μην, ὡμαρτήθην

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ὡμάρτησᾰ	ὡμάρτησᾰς	ὡμάρτησε(ν)	ὡμαρτήσᾰτον	ὡμαρτησᾰ́την	ὡμαρτήσᾰμεν	ὡμαρτήσᾰτε	ὡμάρτησᾰν
	subjunctive	ὁμαρτήσω	ὁμαρτήσῃς	ὁμαρτήσῃ	ὁμαρτήσητον	ὁμαρτήσητον	ὁμαρτήσωμεν	ὁμαρτήσητε	ὁμαρτήσωσῐ(ν)
	optative	ὁμαρτήσαιμῐ	ὁμαρτήσειᾰς, ὁμαρτήσαις	ὁμαρτήσειε(ν), ὁμαρτήσαι	ὁμαρτήσαιτον	ὁμαρτησαίτην	ὁμαρτήσαιμεν	ὁμαρτήσαιτε	ὁμαρτήσειᾰν, ὁμαρτήσαιεν
	imperative		ὁμάρτησον	ὁμαρτησᾰ́τω	ὁμαρτήσᾰτον	ὁμαρτησᾰ́των		ὁμαρτήσᾰτε	ὁμαρτησᾰ́ντων
middle	indicative	ὡμαρτησᾰ́μην	ὡμαρτήσω	ὡμαρτήσᾰτο	ὡμαρτήσᾰσθον	ὡμαρτησᾰ́σθην	ὡμαρτησᾰ́μεθᾰ	ὡμαρτήσᾰσθε	ὡμαρτήσᾰντο
	subjunctive	ὁμαρτήσωμαι	ὁμαρτήσῃ	ὁμαρτήσηται	ὁμαρτήσησθον	ὁμαρτήσησθον	ὁμαρτησώμεθᾰ	ὁμαρτήσησθε	ὁμαρτήσωνται
	optative	ὁμαρτησαίμην	ὁμαρτήσαιο	ὁμαρτήσαιτο	ὁμαρτήσαισθον	ὁμαρτησαίσθην	ὁμαρτησαίμεθᾰ	ὁμαρτήσαισθε	ὁμαρτήσαιντο
	imperative		ὁμάρτησαι	ὁμαρτησᾰ́σθω	ὁμαρτήσᾰσθον	ὁμαρτησᾰ́σθων		ὁμαρτήσᾰσθε	ὁμαρτησᾰ́σθων
passive	indicative	ὡμαρτήθην	ὡμαρτήθης	ὡμαρτήθη	ὡμαρτήθητον	ὡμαρτηθήτην	ὡμαρτήθημεν	ὡμαρτήθητε	ὡμαρτήθησᾰν
	subjunctive	ὁμαρτηθῶ	ὁμαρτηθῇς	ὁμαρτηθῇ	ὁμαρτηθῆτον	ὁμαρτηθῆτον	ὁμαρτηθῶμεν	ὁμαρτηθῆτε	ὁμαρτηθῶσῐ(ν)
	optative	ὁμαρτηθείην	ὁμαρτηθείης	ὁμαρτηθείη	ὁμαρτηθεῖτον, ὁμαρτηθείητον	ὁμαρτηθείτην, ὁμαρτηθειήτην	ὁμαρτηθεῖμεν, ὁμαρτηθείημεν	ὁμαρτηθεῖτε, ὁμαρτηθείητε	ὁμαρτηθεῖεν, ὁμαρτηθείησᾰν
	imperative		ὁμαρτήθητῐ	ὁμαρτηθήτω	ὁμαρτήθητον	ὁμαρτηθήτων		ὁμαρτήθητε	ὁμαρτηθέντων
		active			middle		passive
infinitive		ὁμαρτῆσαι			ὁμαρτήσᾰσθαι		ὁμαρτηθῆναι
participle	m	ὁμαρτήσᾱς			ὁμαρτησᾰ́μενος		ὁμαρτηθείς
	f	ὁμαρτήσᾱσᾰ			ὁμαρτησᾰμένη		ὁμαρτηθεῖσᾰ
	n	ὁμαρτῆσᾰν			ὁμαρτησᾰ́μενον		ὁμαρτηθέν
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

References

“ὁμαρτέω”, in Liddell & Scott (1940), A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
“ὁμαρτέω”, in Liddell & Scott (1889), An Intermediate Greek–English Lexicon, New York: Harper & Brothers
“ὁμαρτέω”, in Autenrieth, Georg (1891), A Homeric Dictionary for Schools and Colleges, New York: Harper and Brothers
ὁμαρτέω in Cunliffe, Richard J. (1924), A Lexicon of the Homeric Dialect: Expanded Edition, Norman: University of Oklahoma Press, published 1963
ὁμαρτέω in Bailly, Anatole (1935), Le Grand Bailly: Dictionnaire grec-français, Paris: Hachette
ὁμαρτέω, in ΛΟΓΕΙΟΝ [Logeion] Dictionaries for Ancient Greek and Latin (in English, French, Spanish, German, Dutch and Chinese), University of Chicago, since 2011