ὀχέω

Ancient Greek

Alternative forms

ὀκχέω (okkhéō)
ὀγχέω (onkhéō)

Etymology

By surface analysis, ὄχος (ókhos) +‎ -έω (-éō). The mediopassive meaning of the verb may derive from Proto-Hellenic *wokʰéyomai, from Proto-Indo-European *woǵʰéyeti, itself a causative to *weǵʰ-. However, the active meaning of the verb was probably influenced by ἔχω (ékhō), itself from the root *seǵʰ-.

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /o.kʰé.ɔː/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /oˈkʰe.o/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /oˈçe.o/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /oˈçe.o/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /oˈçe.o/

Verb

ὀχέω • (okhéō)

to bear, endure, sustain
1. to suffer
2. to continue, maintain, preserve
(mediopassive voice) to be carried, borne
(passive voice) to ride
- 2022 May 18, Seumas Macdonald, chapter 5, in Linguae Graecae Per Se Illustrata‎^[1]:
  οὗτοι μὲν βαδίζουσιν, ὁ δὲ κῡ́ριος ἐπὶ ἵππου ὀχεῖται.
  hoûtoi mèn badízousin, ho dè kū́rios epì híppou okheîtai.
  They, on one hand, march, but the master, on horse, rides.

Usage notes

The Aeolic participle form ὀχήμενος (okhḗmenos) is attested.
In Attic prose, the term is restricted to the present and the imperfect.

Conjugation

Present: ὀχέω, ὀχέομαι (Uncontracted)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ὀχέω	ὀχέεις	ὀχέει	ὀχέετον	ὀχέετον	ὀχέομεν	ὀχέετε	ὀχέουσῐ(ν)
	subjunctive	ὀχέω	ὀχέῃς	ὀχέῃ	ὀχέητον	ὀχέητον	ὀχέωμεν	ὀχέητε	ὀχέωσῐ(ν)
	optative	ὀχέοιμῐ	ὀχέοις	ὀχέοι	ὀχέοιτον	ὀχεοίτην	ὀχέοιμεν	ὀχέοιτε	ὀχέοιεν
	imperative		ὄχεε	ὀχεέτω	ὀχέετον	ὀχεέτων		ὀχέετε	ὀχεόντων
middle/passive	indicative	ὀχέομαι	ὀχέῃ, ὀχέει	ὀχέεται	ὀχέεσθον	ὀχέεσθον	ὀχεόμεθᾰ	ὀχέεσθε	ὀχέονται
	subjunctive	ὀχέωμαι	ὀχέῃ	ὀχέηται	ὀχέησθον	ὀχέησθον	ὀχεώμεθᾰ	ὀχέησθε	ὀχέωνται
	optative	ὀχεοίμην	ὀχέοιο	ὀχέοιτο	ὀχέοισθον	ὀχεοίσθην	ὀχεοίμεθᾰ	ὀχέοισθε	ὀχέοιντο
	imperative		ὀχέου	ὀχεέσθω	ὀχέεσθον	ὀχεέσθων		ὀχέεσθε	ὀχεέσθων
		active				middle/passive
infinitive		ὀχέειν				ὀχέεσθαι
participle	m	ὀχέων				ὀχεόμενος
	f	ὀχέουσᾰ				ὀχεομένη
	n	ὀχέον				ὀχεόμενον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Present: ὀχῶ, ὀχοῦμαι (Contracted)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ὀχῶ	ὀχεῖς	ὀχεῖ	ὀχεῖτον	ὀχεῖτον	ὀχοῦμεν	ὀχεῖτε	ὀχοῦσῐ(ν)
	subjunctive	ὀχῶ	ὀχῇς	ὀχῇ	ὀχῆτον	ὀχῆτον	ὀχῶμεν	ὀχῆτε	ὀχῶσῐ(ν)
	optative	ὀχοίην, ὀχοῖμῐ	ὀχοίης, ὀχοῖς	ὀχοίη, ὀχοῖ	ὀχοῖτον, ὀχοίητον	ὀχοίτην, ὀχοιήτην	ὀχοῖμεν, ὀχοίημεν	ὀχοῖτε, ὀχοίητε	ὀχοῖεν, ὀχοίησᾰν
	imperative		ὄχει	ὀχείτω	ὀχεῖτον	ὀχείτων		ὀχεῖτε	ὀχούντων
middle/passive	indicative	ὀχοῦμαι	ὀχεῖ, ὀχῇ	ὀχεῖται	ὀχεῖσθον	ὀχεῖσθον	ὀχούμεθᾰ	ὀχεῖσθε	ὀχοῦνται
	subjunctive	ὀχῶμαι	ὀχῇ	ὀχῆται	ὀχῆσθον	ὀχῆσθον	ὀχώμεθᾰ	ὀχῆσθε	ὀχῶνται
	optative	ὀχοίμην	ὀχοῖο	ὀχοῖτο	ὀχοῖσθον	ὀχοίσθην	ὀχοίμεθᾰ	ὀχοῖσθε	ὀχοῖντο
	imperative		ὀχοῦ	ὀχείσθω	ὀχεῖσθον	ὀχείσθων		ὀχεῖσθε	ὀχείσθων
		active				middle/passive
infinitive		ὀχεῖν				ὀχεῖσθαι
participle	m	ὀχῶν				ὀχούμενος
	f	ὀχοῦσᾰ				ὀχουμένη
	n	ὀχοῦν				ὀχούμενον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Imperfect: ὤχεον, ὠχεόμην (Uncontracted)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ὤχεον	ὤχεες	ὤχεε(ν)	ὠχέετον	ὠχεέτην	ὠχέομεν	ὠχέετε	ὤχεον
middle/passive	indicative	ὠχεόμην	ὠχέου	ὠχέετο	ὠχέεσθον	ὠχεέσθην	ὠχεόμεθᾰ	ὠχέεσθε	ὠχέοντο
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Imperfect: ὤχουν, ὠχούμην (Contracted)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ὤχουν	ὤχεις	ὤχει	ὠχεῖτον	ὠχείτην	ὠχοῦμεν	ὠχεῖτε	ὤχουν
middle/passive	indicative	ὠχούμην	ὠχοῦ	ὠχεῖτο	ὠχεῖσθον	ὠχείσθην	ὠχούμεθᾰ	ὠχεῖσθε	ὠχοῦντο
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Imperfect: ὀχέεσκον, ὀχεεσκόμην (Ionic)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ὀχέεσκον	ὀχέεσκες	ὀχέεσκε(ν)	ὀχεέσκετον	ὀχεεσκέτην	ὀχεέσκομεν	ὀχεέσκετε	ὀχέεσκον
middle/passive	indicative	ὀχεεσκόμην	ὀχεέσκεο, ὀχεέσκευ	ὀχεέσκετο	ὀχεέσκεσθον	ὀχεεσκέσθην	ὀχεεσκόμεθᾰ	ὀχεέσκεσθε	ὀχεέσκοντο
Notes:	Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Future: ὀχήσω, ὀχήσομαι, ὀχηθήσομαι

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ὀχήσω	ὀχήσεις	ὀχήσει	ὀχήσετον	ὀχήσετον	ὀχήσομεν	ὀχήσετε	ὀχήσουσῐ(ν)
active	optative	ὀχήσοιμῐ	ὀχήσοις	ὀχήσοι	ὀχήσοιτον	ὀχησοίτην	ὀχήσοιμεν	ὀχήσοιτε	ὀχήσοιεν
middle	indicative	ὀχήσομαι	ὀχήσῃ, ὀχήσει	ὀχήσεται	ὀχήσεσθον	ὀχήσεσθον	ὀχησόμεθᾰ	ὀχήσεσθε	ὀχήσονται
middle	optative	ὀχησοίμην	ὀχήσοιο	ὀχήσοιτο	ὀχήσοισθον	ὀχησοίσθην	ὀχησοίμεθᾰ	ὀχήσοισθε	ὀχήσοιντο
passive	indicative	ὀχηθήσομαι	ὀχηθήσῃ, ὀχηθήσει	ὀχηθήσεται	ὀχηθήσεσθον	ὀχηθήσεσθον	ὀχηθησόμεθᾰ	ὀχηθήσεσθε	ὀχηθήσονται
passive	optative	ὀχηθησοίμην	ὀχηθήσοιο	ὀχηθήσοιτο	ὀχηθήσοισθον	ὀχηθησοίσθην	ὀχηθησοίμεθᾰ	ὀχηθήσοισθε	ὀχηθήσοιντο
		active			middle		passive
infinitive		ὀχήσειν			ὀχήσεσθαι		ὀχηθήσεσθαι
participle	m	ὀχήσων			ὀχησόμενος		ὀχηθησόμενος
	f	ὀχήσουσᾰ			ὀχησομένη		ὀχηθησομένη
	n	ὀχῆσον			ὀχησόμενον		ὀχηθησόμενον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Aorist: ὤχησᾰ, ὠχησᾰ́μην, ὠχήθην

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ὤχησᾰ	ὤχησᾰς	ὤχησε(ν)	ὠχήσᾰτον	ὠχησᾰ́την	ὠχήσᾰμεν	ὠχήσᾰτε	ὤχησᾰν
	subjunctive	ὠχήσω	ὠχήσῃς	ὠχήσῃ	ὠχήσητον	ὠχήσητον	ὠχήσωμεν	ὠχήσητε	ὠχήσωσῐ(ν)
	optative	ὠχήσαιμῐ	ὠχήσειᾰς, ὠχήσαις	ὠχήσειε(ν), ὠχήσαι	ὠχήσαιτον	ὠχησαίτην	ὠχήσαιμεν	ὠχήσαιτε	ὠχήσειᾰν, ὠχήσαιεν
	imperative		ὤχησον	ὠχησᾰ́τω	ὠχήσᾰτον	ὠχησᾰ́των		ὠχήσᾰτε	ὠχησᾰ́ντων
middle	indicative	ὠχησᾰ́μην	ὠχήσω	ὠχήσᾰτο	ὠχήσᾰσθον	ὠχησᾰ́σθην	ὠχησᾰ́μεθᾰ	ὠχήσᾰσθε	ὠχήσᾰντο
	subjunctive	ὠχήσωμαι	ὠχήσῃ	ὠχήσηται	ὠχήσησθον	ὠχήσησθον	ὠχησώμεθᾰ	ὠχήσησθε	ὠχήσωνται
	optative	ὠχησαίμην	ὠχήσαιο	ὠχήσαιτο	ὠχήσαισθον	ὠχησαίσθην	ὠχησαίμεθᾰ	ὠχήσαισθε	ὠχήσαιντο
	imperative		ὤχησαι	ὠχησᾰ́σθω	ὠχήσᾰσθον	ὠχησᾰ́σθων		ὠχήσᾰσθε	ὠχησᾰ́σθων
passive	indicative	ὠχήθην	ὠχήθης	ὠχήθη	ὠχήθητον	ὠχηθήτην	ὠχήθημεν	ὠχήθητε	ὠχήθησᾰν
	subjunctive	ὠχηθῶ	ὠχηθῇς	ὠχηθῇ	ὠχηθῆτον	ὠχηθῆτον	ὠχηθῶμεν	ὠχηθῆτε	ὠχηθῶσῐ(ν)
	optative	ὠχηθείην	ὠχηθείης	ὠχηθείη	ὠχηθεῖτον, ὠχηθείητον	ὠχηθείτην, ὠχηθειήτην	ὠχηθεῖμεν, ὠχηθείημεν	ὠχηθεῖτε, ὠχηθείητε	ὠχηθεῖεν, ὠχηθείησᾰν
	imperative		ὠχήθητῐ	ὠχηθήτω	ὠχήθητον	ὠχηθήτων		ὠχήθητε	ὠχηθέντων
		active			middle		passive
infinitive		ὠχῆσαι			ὠχήσᾰσθαι		ὠχηθῆναι
participle	m	ὠχήσᾱς			ὠχησᾰ́μενος		ὠχηθείς
	f	ὠχήσᾱσᾰ			ὠχησᾰμένη		ὠχηθεῖσᾰ
	n	ὠχῆσᾰν			ὠχησᾰ́μενον		ὠχηθέν
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Aorist: ὄχησᾰ, ὀχησᾰ́μην, ὀχήθην (Epic)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ὄχησᾰ	ὄχησᾰς	ὄχησε(ν)	ὀχήσᾰτον	ὀχησᾰ́την	ὀχήσᾰμεν	ὀχήσᾰτε	ὄχησᾰν
	subjunctive	ὀχήσω, ὀχήσωμῐ	ὀχήσῃς, ὀχήσῃσθᾰ	ὀχήσῃ, ὀχήσῃσῐ(ν)	ὀχήσητον, ὀχήσετον	ὀχήσητον, ὀχήσετον	ὀχήσωμεν, ὀχήσομεν	ὀχήσητε, ὀχήσετε	ὀχήσωσῐ(ν)
	optative	ὀχήσαιμῐ	ὀχήσαις, ὀχήσαισθᾰ, ὀχήσειᾰς	ὀχήσειε(ν), ὀχήσαι	ὀχησεῖτον	ὀχησείτην	ὀχησεῖμεν	ὀχησεῖτε	ὀχησεῖεν
	imperative		ὄχησον	ὀχησᾰ́τω	ὀχήσᾰτον	ὀχησᾰ́των		ὀχήσᾰτε	ὀχησᾰ́ντων
middle	indicative	ὀχησᾰ́μην	ὀχήσᾰο	ὀχήσᾰτο	ὀχήσᾰσθον	ὀχησᾰ́σθην	ὀχησᾰ́με(σ)θᾰ	ὀχήσᾰσθε	ὀχήσᾰντο
	subjunctive	ὀχήσωμαι, ὀχήσομαι	ὀχήσῃ, ὀχήσεαι	ὀχήσηται, ὀχήσεται	ὀχήσησθον	ὀχήσησθον	ὀχησώμε(σ)θᾰ, ὀχησόμε(σ)θᾰ	ὀχήσησθε	ὀχήσωνται
	optative	ὀχησαίμην	ὀχήσαιο	ὀχήσαιτο	ὀχήσαισθον	ὀχησαίσθην	ὀχησαίμε(σ)θᾰ	ὀχήσαισθε	ὀχησαίᾰτο
	imperative		ὄχησαι	ὀχησᾰ́σθω	ὀχήσᾰσθον	ὀχησᾰ́σθων		ὀχήσᾰσθε	ὀχησᾰ́σθων
passive	indicative	ὀχήθην	ὀχήθης	ὀχήθη	ὀχήθητον	ὀχηθήτην	ὀχήθημεν	ὀχήθητε	ὀχήθησᾰν, ὄχηθεν
	subjunctive	ὀχηθῶ	ὀχηθῇς	ὀχηθῇ	ὀχηθῆτον	ὀχηθῆτον	ὀχηθῶμεν	ὀχηθῆτε	ὀχηθῶσῐ(ν)
	optative	ὀχηθείην	ὀχηθείης	ὀχηθείη	ὀχηθεῖτον, ὀχηθείητον	ὀχηθείτην, ὀχηθειήτην	ὀχηθεῖμεν, ὀχηθείημεν	ὀχηθεῖτε, ὀχηθείητε	ὀχηθεῖεν, ὀχηθείησᾰν
	imperative		ὀχήθητῐ	ὀχηθήτω	ὀχήθητον	ὀχηθήτων		ὀχήθητε	ὀχηθέντων
		active			middle		passive
infinitive		ὀχῆσαι, ὀχησᾰ́μεν, ὀχησᾰμέναι			ὀχήσᾰσθαι		ὀχηθῆναι, ὀχηθήμεναι
participle	m	ὀχήσᾱς			ὀχησᾰ́μενος		ὀχηθείς
	f	ὀχήσᾱσᾰ			ὀχησᾰμένη		ὀχηθεῖσᾰ
	n	ὀχῆσᾰν			ὀχησᾰ́μενον		ὀχηθέν
Notes:	Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Derived terms

ὀχετός (okhetós)

References

“ὀχέω”, in Liddell & Scott (1940), A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
“ὀχέω”, in Liddell & Scott (1889), An Intermediate Greek–English Lexicon, New York: Harper & Brothers
“ὀχέω”, in Autenrieth, Georg (1891), A Homeric Dictionary for Schools and Colleges, New York: Harper and Brothers
ὀχέω in Cunliffe, Richard J. (1924), A Lexicon of the Homeric Dialect: Expanded Edition, Norman: University of Oklahoma Press, published 1963
“ὀχέω”, in Slater, William J. (1969), Lexicon to Pindar, Berlin: Walter de Gruyter
ὀχέω in Bailly, Anatole (1935), Le Grand Bailly: Dictionnaire grec-français, Paris: Hachette
ὀχέω, in ΛΟΓΕΙΟΝ [Logeion] Dictionaries for Ancient Greek and Latin (in English, French, Spanish, German, Dutch and Chinese), University of Chicago, since 2011
Beekes, Robert S. P. (2010), Etymological Dictionary of Greek (Leiden Indo-European Etymological Dictionary Series; 10), with the assistance of Lucien van Beek, Leiden, Boston: Brill, →ISBN, pages 1136-1137
Rix, Helmut, editor (2001), “*u̯eg̑ʰ-”, in Lexikon der indogermanischen Verben [Lexicon of Indo-European Verbs] (in German), 2nd edition, Wiesbaden: Dr. Ludwig Reichert Verlag, →ISBN, page 661