ὀπιπεύω

Ancient Greek

Etymology

from Proto-Indo-European *opi-h₃kʷ (“look at”)[1]

Pronunciation

 

Verb

ὀπῑπεύω • (opīpeúō)

  1. to stare at, to watch
  2. to spy
  3. to seduce
  4. (middle) to be alert

Inflection

   Present: ὀπιπεύω, ὀπιπεύομαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ὀπιπεύω ὀπιπεύεις ὀπιπεύει ὀπιπεύετον ὀπιπεύετον ὀπιπεύομεν ὀπιπεύετε ὀπιπεύουσῐ(ν)
subjunctive ὀπιπεύω ὀπιπεύῃς ὀπιπεύῃ ὀπιπεύητον ὀπιπεύητον ὀπιπεύωμεν ὀπιπεύητε ὀπιπεύωσῐ(ν)
optative ὀπιπεύοιμῐ ὀπιπεύοις ὀπιπεύοι ὀπιπεύοιτον ὀπιπευοίτην ὀπιπεύοιμεν ὀπιπεύοιτε ὀπιπεύοιεν
imperative   ὀπίπευε ὀπιπευέτω ὀπιπεύετον ὀπιπευέτων   ὀπιπεύετε ὀπιπευόντων
middle/passive indicative ὀπιπεύομαι ὀπιπεύῃ,
ὀπιπεύει 		ὀπιπεύεται ὀπιπεύεσθον ὀπιπεύεσθον ὀπιπευόμεθᾰ ὀπιπεύεσθε ὀπιπεύονται
subjunctive ὀπιπεύωμαι ὀπιπεύῃ ὀπιπεύηται ὀπιπεύησθον ὀπιπεύησθον ὀπιπευώμεθᾰ ὀπιπεύησθε ὀπιπεύωνται
optative ὀπιπευοίμην ὀπιπεύοιο ὀπιπεύοιτο ὀπιπεύοισθον ὀπιπευοίσθην ὀπιπευοίμεθᾰ ὀπιπεύοισθε ὀπιπεύοιντο
imperative   ὀπιπεύου ὀπιπευέσθω ὀπιπεύεσθον ὀπιπευέσθων   ὀπιπεύεσθε ὀπιπευέσθων
active middle/passive
infinitive ὀπιπεύειν ὀπιπεύεσθαι
participle m ὀπιπεύων ὀπιπευόμενος
f ὀπιπεύουσᾰ ὀπιπευομένη
n ὀπιπεῦον ὀπιπευόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Future: ὀπῑπεύσω, ὀπῑπεύσομαι, ὀπῑπευθήσομαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ὀπῑπεύσω ὀπῑπεύσεις ὀπῑπεύσει ὀπῑπεύσετον ὀπῑπεύσετον ὀπῑπεύσομεν ὀπῑπεύσετε ὀπῑπεύσουσῐ(ν)
optative ὀπῑπεύσοιμῐ ὀπῑπεύσοις ὀπῑπεύσοι ὀπῑπεύσοιτον ὀπῑπευσοίτην ὀπῑπεύσοιμεν ὀπῑπεύσοιτε ὀπῑπεύσοιεν
middle indicative ὀπῑπεύσομαι ὀπῑπεύσῃ,
ὀπῑπεύσει 		ὀπῑπεύσεται ὀπῑπεύσεσθον ὀπῑπεύσεσθον ὀπῑπευσόμεθᾰ ὀπῑπεύσεσθε ὀπῑπεύσονται
optative ὀπῑπευσοίμην ὀπῑπεύσοιο ὀπῑπεύσοιτο ὀπῑπεύσοισθον ὀπῑπευσοίσθην ὀπῑπευσοίμεθᾰ ὀπῑπεύσοισθε ὀπῑπεύσοιντο
passive indicative ὀπῑπευθήσομαι ὀπῑπευθήσῃ,
ὀπῑπευθήσει 		ὀπῑπευθήσεται ὀπῑπευθήσεσθον ὀπῑπευθήσεσθον ὀπῑπευθησόμεθᾰ ὀπῑπευθήσεσθε ὀπῑπευθήσονται
optative ὀπῑπευθησοίμην ὀπῑπευθήσοιο ὀπῑπευθήσοιτο ὀπῑπευθήσοισθον ὀπῑπευθησοίσθην ὀπῑπευθησοίμεθᾰ ὀπῑπευθήσοισθε ὀπῑπευθήσοιντο
active middle passive
infinitive ὀπῑπεύσειν ὀπῑπεύσεσθαι ὀπῑπευθήσεσθαι
participle m ὀπῑπεύσων ὀπῑπευσόμενος ὀπῑπευθησόμενος
f ὀπῑπεύσουσᾰ ὀπῑπευσομένη ὀπῑπευθησομένη
n ὀπῑπεῦσον ὀπῑπευσόμενον ὀπῑπευθησόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Aorist: ὠπῑ́πευσᾰ, ὠπῑπευσᾰ́μην, ὠπῑπεύθην
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ὠπῑ́πευσᾰ ὠπῑ́πευσᾰς ὠπῑ́πευσε(ν) ὠπῑπεύσᾰτον ὠπῑπευσᾰ́την ὠπῑπεύσᾰμεν ὠπῑπεύσᾰτε ὠπῑ́πευσᾰν
subjunctive ὀπῑπεύσω ὀπῑπεύσῃς ὀπῑπεύσῃ ὀπῑπεύσητον ὀπῑπεύσητον ὀπῑπεύσωμεν ὀπῑπεύσητε ὀπῑπεύσωσῐ(ν)
optative ὀπῑπεύσαιμῐ ὀπῑπεύσειᾰς,
ὀπῑπεύσαις 		ὀπῑπεύσειε(ν),
ὀπῑπεύσαι 		ὀπῑπεύσαιτον ὀπῑπευσαίτην ὀπῑπεύσαιμεν ὀπῑπεύσαιτε ὀπῑπεύσειᾰν,
ὀπῑπεύσαιεν
imperative   ὀπῑ́πευσον ὀπῑπευσᾰ́τω ὀπῑπεύσᾰτον ὀπῑπευσᾰ́των   ὀπῑπεύσᾰτε ὀπῑπευσᾰ́ντων
middle indicative ὠπῑπευσᾰ́μην ὠπῑπεύσω ὠπῑπεύσᾰτο ὠπῑπεύσᾰσθον ὠπῑπευσᾰ́σθην ὠπῑπευσᾰ́μεθᾰ ὠπῑπεύσᾰσθε ὠπῑπεύσᾰντο
subjunctive ὀπῑπεύσωμαι ὀπῑπεύσῃ ὀπῑπεύσηται ὀπῑπεύσησθον ὀπῑπεύσησθον ὀπῑπευσώμεθᾰ ὀπῑπεύσησθε ὀπῑπεύσωνται
optative ὀπῑπευσαίμην ὀπῑπεύσαιο ὀπῑπεύσαιτο ὀπῑπεύσαισθον ὀπῑπευσαίσθην ὀπῑπευσαίμεθᾰ ὀπῑπεύσαισθε ὀπῑπεύσαιντο
imperative   ὀπῑ́πευσαι ὀπῑπευσᾰ́σθω ὀπῑπεύσᾰσθον ὀπῑπευσᾰ́σθων   ὀπῑπεύσᾰσθε ὀπῑπευσᾰ́σθων
passive indicative ὠπῑπεύθην ὠπῑπεύθης ὠπῑπεύθη ὠπῑπεύθητον ὠπῑπευθήτην ὠπῑπεύθημεν ὠπῑπεύθητε ὠπῑπεύθησᾰν
subjunctive ὀπῑπευθῶ ὀπῑπευθῇς ὀπῑπευθῇ ὀπῑπευθῆτον ὀπῑπευθῆτον ὀπῑπευθῶμεν ὀπῑπευθῆτε ὀπῑπευθῶσῐ(ν)
optative ὀπῑπευθείην ὀπῑπευθείης ὀπῑπευθείη ὀπῑπευθεῖτον,
ὀπῑπευθείητον 		ὀπῑπευθείτην,
ὀπῑπευθειήτην 		ὀπῑπευθεῖμεν,
ὀπῑπευθείημεν 		ὀπῑπευθεῖτε,
ὀπῑπευθείητε 		ὀπῑπευθεῖεν,
ὀπῑπευθείησᾰν
imperative   ὀπῑπεύθητῐ ὀπῑπευθήτω ὀπῑπεύθητον ὀπῑπευθήτων   ὀπῑπεύθητε ὀπῑπευθέντων
active middle passive
infinitive ὀπῑπεῦσαι ὀπῑπεύσᾰσθαι ὀπῑπευθῆναι
participle m ὀπῑπεύσᾱς ὀπῑπευσᾰ́μενος ὀπῑπευθείς
f ὀπῑπεύσᾱσᾰ ὀπῑπευσᾰμένη ὀπῑπευθεῖσᾰ
n ὀπῑπεῦσᾰν ὀπῑπευσᾰ́μενον ὀπῑπευθέν
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Derived terms

References

  1. ^ Beekes, Robert S. P. (2010), “ὀπῑπεύω”, in Etymological Dictionary of Greek (Leiden Indo-European Etymological Dictionary Series; 10), with the assistance of Lucien van Beek, Leiden, Boston: Brill, →ISBN, page 1090

Further reading

This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.