ἐπιφοιτέω

Ancient Greek

Etymology

From ἐπι- (epi-) +‎ φοιτέω (phoitéō).

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /e.pi.pʰoi̯.té.ɔː/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /e.pi.pʰyˈte.o/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /e.pi.ɸyˈte.o/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /e.pi.fyˈte.o/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /e.pi.fiˈte.o/

Verb

ἐπῐφοιτέω • (epĭphoitéō)

Ionic form of ἐπιφοιτάω (epiphoitáō)
- 484 BCE – 425 BCE, Herodotus, The Histories 7.16.2:
  εἰ δὲ ἐμὲ μὲν ἐν οὐδενὶ λόγῳ ποιήσεται οὐδὲ ἀξιώσει ἐπιφανῆναι, οὔτε ἢν τὴν ἐμὴν ἐσθῆτα ἔχω οὔτε ἢν τὴν σήν, οὐδὲ ἐπιφοιτήσει, τοῦτο ἤδη μαθητέον ἔσται. εἰ γὰρ δὴ ἐπιφοιτήσει γε συνεχέως, φαίην ἂν καὶ αὐτὸς θεῖον εἶναι.
  ei dè emè mèn en oudenì lógōi poiḗsetai oudè axiṓsei epiphanênai, oúte ḕn tḕn emḕn esthêta ékhō oúte ḕn tḕn sḗn, oudè epiphoitḗsei, toûto ḗdē mathētéon éstai. ei gàr dḕ epiphoitḗsei ge sunekhéōs, phaíēn àn kaì autòs theîon eînai.
  (please add an English translation of this quotation)
- 484 BCE – 425 BCE, Herodotus, The Histories 1.97.2:
  πλεῦνος δὲ αἰεὶ γινομένου τοῦ ἐπιφοιτέοντος, οἷα πυνθανομένων τὰς δίκας ἀποβαίνειν κατὰ τὸ ἐόν, γνοὺς ὁ Δηιόκης ἐς ἑωυτὸν πᾶν ἀνακείμενον οὔτε κατίζειν ἔτι ἤθελε ἔνθα περ πρότερον προκατίζων ἐδίκαζε, οὔτʼ ἔφη δικᾶν ἔτι· οὐ γάρ οἱ λυσιτελέειν τῶν ἑωυτοῦ ἐξημεληκότα τοῖσι πέλας διʼ ἡμέρης δικάζειν.
  pleûnos dè aieì ginoménou toû epiphoitéontos, hoîa punthanoménōn tàs díkas apobaínein katà tò eón, gnoùs ho Dēiókēs es heōutòn pân anakeímenon oúte katízein éti ḗthele éntha per próteron prokatízōn edíkaze, oút’ éphē dikân éti; ou gár hoi lusiteléein tôn heōutoû exēmelēkóta toîsi pélas di’ hēmérēs dikázein.
  (please add an English translation of this quotation)

Conjugation

Present: ἐπῐφοιτέω, ἐπῐφοιτέομαι (Ionic, uncontracted)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἐπῐφοιτέω	ἐπῐφοιτέεις	ἐπῐφοιτέει	ἐπῐφοιτέετον	ἐπῐφοιτέετον	ἐπῐφοιτέομεν	ἐπῐφοιτέετε	ἐπῐφοιτέουσῐ(ν)
	subjunctive	ἐπῐφοιτέω	ἐπῐφοιτέῃς	ἐπῐφοιτέῃ	ἐπῐφοιτέητον	ἐπῐφοιτέητον	ἐπῐφοιτέωμεν	ἐπῐφοιτέητε	ἐπῐφοιτέωσῐ(ν)
	optative	ἐπῐφοιτέοιμῐ	ἐπῐφοιτέοις	ἐπῐφοιτέοι	ἐπῐφοιτέοιτον	ἐπῐφοιτεοίτην	ἐπῐφοιτέοιμεν	ἐπῐφοιτέοιτε	ἐπῐφοιτέοιεν
	imperative		ἐπῐφοίτεε	ἐπῐφοιτεέτω	ἐπῐφοιτέετον	ἐπῐφοιτεέτων		ἐπῐφοιτέετε	ἐπῐφοιτεόντων
middle/passive	indicative	ἐπῐφοιτέομαι	ἐπῐφοιτέεαι, ἐπῐφοιτέῃ	ἐπῐφοιτέεται	ἐπῐφοιτέεσθον	ἐπῐφοιτέεσθον	ἐπῐφοιτεόμεθᾰ	ἐπῐφοιτέεσθε	ἐπῐφοιτέονται
	subjunctive	ἐπῐφοιτέωμαι	ἐπῐφοιτέηαι, ἐπῐφοιτέῃ	ἐπῐφοιτέηται	ἐπῐφοιτέησθον	ἐπῐφοιτέησθον	ἐπῐφοιτεώμεθᾰ	ἐπῐφοιτέησθε	ἐπῐφοιτέωνται
	optative	ἐπῐφοιτεοίμην	ἐπῐφοιτέοιο	ἐπῐφοιτέοιτο	ἐπῐφοιτέοισθον	ἐπῐφοιτεοίσθην	ἐπῐφοιτεοίμεθᾰ	ἐπῐφοιτέοισθε	ἐπῐφοιτεοίᾰτο
	imperative		ἐπῐφοιτέεο, ἐπῐφοιτέευ	ἐπῐφοιτεέσθω	ἐπῐφοιτέεσθον	ἐπῐφοιτεέσθων		ἐπῐφοιτέεσθε	ἐπῐφοιτεέσθων
		active				middle/passive
infinitive		ἐπῐφοιτέειν				ἐπῐφοιτέεσθαι
participle	m	ἐπῐφοιτέων				ἐπῐφοιτεόμενος
	f	ἐπῐφοιτέουσᾰ				ἐπῐφοιτεομένη
	n	ἐπῐφοιτέον				ἐπῐφοιτεόμενον
Notes:	Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Present: ἐπῐφοιτῶ, ἐπῐφοιτοῦμαι (Ionic, contracted)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἐπῐφοιτῶ	ἐπῐφοιτεῖς	ἐπῐφοιτεῖ	ἐπῐφοιτεῖτον	ἐπῐφοιτεῖτον	ἐπῐφοιτοῦμεν	ἐπῐφοιτεῖτε	ἐπῐφοιτοῦσῐ(ν)
	subjunctive	ἐπῐφοιτῶ	ἐπῐφοιτῇς	ἐπῐφοιτῇ	ἐπῐφοιτῆτον	ἐπῐφοιτῆτον	ἐπῐφοιτῶμεν	ἐπῐφοιτῆτε	ἐπῐφοιτῶσῐ(ν)
	optative	ἐπῐφοιτοῖμι	ἐπῐφοιτοῖς	ἐπῐφοιτοῖ	ἐπῐφοιτοῖτον	ἐπῐφοιτοίτην	ἐπῐφοιτοῖμεν	ἐπῐφοιτοῖτε	ἐπῐφοιτοῖεν
	imperative		ἐπῐφοίτει	ἐπῐφοιτείτω	ἐπῐφοιτεῖτον	ἐπῐφοιτείτων		ἐπῐφοιτεῖτε	ἐπῐφοιτούντων
middle/passive	indicative	ἐπῐφοιτοῦμαι	ἐπῐφοιτῇ	ἐπῐφοιτεῖται	ἐπῐφοιτεῖσθον	ἐπῐφοιτεῖσθον	ἐπῐφοιτούμεθᾰ	ἐπῐφοιτεῖσθε	ἐπῐφοιτοῦνται
	subjunctive	ἐπῐφοιτῶμαι	ἐπῐφοιτῇ	ἐπῐφοιτῆται	ἐπῐφοιτῆσθον	ἐπῐφοιτῆσθον	ἐπῐφοιτώμεθᾰ	ἐπῐφοιτῆσθε	ἐπῐφοιτῶνται
	optative	ἐπῐφοιτοίμην	ἐπῐφοιτοῖο	ἐπῐφοιτοῖτο	ἐπῐφοιτοῖσθον	ἐπῐφοιτοίσθην	ἐπῐφοιτοίμεθᾰ	ἐπῐφοιτοῖσθε	ἐπῐφοιτοίᾰτο
	imperative		ἐπῐφοιτοῦ	ἐπῐφοιτείσθω	ἐπῐφοιτεῖσθον	ἐπῐφοιτείσθων		ἐπῐφοιτεῖσθε	ἐπῐφοιτείσθων
		active				middle/passive
infinitive		ἐπῐφοιτεῖν				ἐπῐφοιτεῖσθαι
participle	m	ἐπῐφοιτῶν				ἐπῐφοιτούμενος
	f	ἐπῐφοιτοῦσᾰ				ἐπῐφοιτουμένη
	n	ἐπῐφοιτοῦν				ἐπῐφοιτούμενον
Notes:	Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Future: ἐπῐφοιτήσω, ἐπῐφοιτήσομαι (Ionic)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἐπῐφοιτήσω	ἐπῐφοιτήσεις	ἐπῐφοιτήσει	ἐπῐφοιτήσετον	ἐπῐφοιτήσετον	ἐπῐφοιτήσομεν	ἐπῐφοιτήσετε	ἐπῐφοιτήσουσῐ(ν)
active	optative	ἐπῐφοιτήσοιμῐ	ἐπῐφοιτήσοις	ἐπῐφοιτήσοι	ἐπῐφοιτήσοιτον	ἐπῐφοιτησοίτην	ἐπῐφοιτήσοιμεν	ἐπῐφοιτήσοιτε	ἐπῐφοιτήσοιεν
middle	indicative	ἐπῐφοιτήσομαι	ἐπῐφοιτήσεαι, ἐπῐφοιτήσῃ	ἐπῐφοιτήσεται	ἐπῐφοιτήσεσθον	ἐπῐφοιτήσεσθον	ἐπῐφοιτησόμεθᾰ	ἐπῐφοιτήσεσθε	ἐπῐφοιτήσονται
middle	optative	ἐπῐφοιτησοίμην	ἐπῐφοιτήσοιο	ἐπῐφοιτήσοιτο	ἐπῐφοιτήσοισθον	ἐπῐφοιτησοίσθην	ἐπῐφοιτησοίμεθᾰ	ἐπῐφοιτήσοισθε	ἐπῐφοιτησοίᾰτο
		active			middle
infinitive		ἐπῐφοιτήσειν			ἐπῐφοιτήσεσθαι
participle	m	ἐπῐφοιτήσων			ἐπῐφοιτησόμενος
	f	ἐπῐφοιτήσουσᾰ			ἐπῐφοιτησομένη
	n	ἐπῐφοιτῆσον			ἐπῐφοιτησόμενον
Notes:	Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

References

“ἐπιφοιτάω”, in Liddell & Scott (1940), A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press