ἄκων

Ancient Greek

Etymology 1

Contraction of ᾰ̓έκων (ăékōn), from ἀ- (a-) +‎ ἑκών (hekṓn).

Alternative forms

ᾰ̓έκων (ăékōn) — Epic

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /ǎː.kɔːn/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /ˈa.kon/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /ˈa.kon/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /ˈa.kon/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /ˈa.kon/

Adjective

ᾱ̓́κων • (ā́kōn) m (feminine ᾱ̓́κουσα, neuter ἆκον); first/third declension

unwilling
Antonym: ἑκών (hekṓn)

Declension

First and third declension of ᾱ̓́κων; ᾱ̓́κουσᾰ; ἆκον (Attic)

Number	Singular			Dual			Plural
Case/Gender	Masculine	Feminine	Neuter	Masculine	Feminine	Neuter	Masculine	Feminine	Neuter
Nominative	ᾱ̓́κων ā́kōn	ᾱ̓́κουσᾰ ā́kousă	ἆκον âkon	ᾱ̓́κοντε ā́konte	ᾱ̓κούσᾱ ākoúsā	ᾱ̓́κοντε ā́konte	ᾱ̓́κοντες ā́kontes	ᾱ̓́κουσαι ā́kousai	ᾱ̓́κοντᾰ ā́kontă
Genitive	ᾱ̓́κοντος ā́kontos	ᾱ̓κούσης ākoúsēs	ᾱ̓́κοντος ā́kontos	ᾱ̓κόντοιν ākóntoin	ᾱ̓κούσαιν ākoúsain	ᾱ̓κόντοιν ākóntoin	ᾱ̓κόντων ākóntōn	ᾱ̓κουσῶν ākousôn	ᾱ̓κόντων ākóntōn
Dative	ᾱ̓́κοντῐ ā́kontĭ	ᾱ̓κούσῃ ākoúsēi	ᾱ̓́κοντῐ ā́kontĭ	ᾱ̓κόντοιν ākóntoin	ᾱ̓κούσαιν ākoúsain	ᾱ̓κόντοιν ākóntoin	ᾱ̓́κουσῐ ᾱ̓́κουσῐν ā́kousĭ(n)	ᾱ̓κούσαις ākoúsais	ᾱ̓́κουσῐ ᾱ̓́κουσῐν ā́kousĭ(n)
Accusative	ᾱ̓́κοντᾰ ā́kontă	ᾱ̓́κουσᾰν ā́kousăn	ἆκον âkon	ᾱ̓́κοντε ā́konte	ᾱ̓κούσᾱ ākoúsā	ᾱ̓́κοντε ā́konte	ᾱ̓́κοντᾰς ā́kontăs	ᾱ̓κούσᾱς ākoúsās	ᾱ̓́κοντᾰ ā́kontă
Vocative	ᾱ̓́κων ā́kōn	ᾱ̓́κουσᾰ ā́kousă	ἆκον âkon	ᾱ̓́κοντε ā́konte	ᾱ̓κούσᾱ ākoúsā	ᾱ̓́κοντε ā́konte	ᾱ̓́κοντες ā́kontes	ᾱ̓́κουσαι ā́kousai	ᾱ̓́κοντᾰ ā́kontă
Derived forms	Adverb			Comparative			Superlative
Derived forms	ᾱ̓κόντως ākóntōs			—			—
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.

Derived terms

ἀκοντί (akontí)
ἀκόντως (akóntōs)
ἀκουσία (akousía)
ἀκουσιάζομαι (akousiázomai)
ἀκούσιον (akoúsion)
ἀκουσιοπαθέω (akousiopathéō)
ἀκουσιοπαθῶ (akousiopathô)
ἀκούσιος (akoúsios)
ἀκουσιότης (akousiótēs)
ἀκουσίως (akousíōs)
ἄκων ποιεῖν τι (ákōn poieîn ti)
σοῦ ἄκοντος (soû ákontos)

Etymology 2

Probably cognate with ἄκρος (ákros), but Beekes considers this uncertain.

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /á.kɔːn/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /ˈa.kon/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /ˈa.kon/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /ˈa.kon/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /ˈa.kon/

Noun

ᾰ̓́κων • (ắkōn) m (genitive ᾰ̓́κοντος); third declension

a light javelin; a dart
Coordinate term: ἔγχος (énkhos)

Declension

Third declension of ὁ ᾰ̓́κων; τοῦ ᾰ̓́κοντος (Attic)

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ὁ ᾰ̓́κων ho ắkōn	τὼ ᾰ̓́κοντε tṑ ắkonte	οἱ ᾰ̓́κοντες hoi ắkontes
Genitive	τοῦ ᾰ̓́κοντος toû ắkontos	τοῖν ᾰ̓κόντοιν toîn ăkóntoin	τῶν ᾰ̓κόντων tôn ăkóntōn
Dative	τῷ ᾰ̓́κοντῐ tōî ắkontĭ	τοῖν ᾰ̓κόντοιν toîn ăkóntoin	τοῖς ᾰ̓́κουσῐ / ᾰ̓́κουσῐν toîs ắkousĭ(n)
Accusative	τὸν ᾰ̓́κοντᾰ tòn ắkontă	τὼ ᾰ̓́κοντε tṑ ắkonte	τοὺς ᾰ̓́κοντᾰς toùs ắkontăs
Vocative	ᾰ̓́κον ắkon	ᾰ̓́κοντε ắkonte	ᾰ̓́κοντες ắkontes
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.

Derived terms

ἀδιακόνιστος (adiakónistos)
ἀδιακόντιστος (adiakóntistos)
ἀκονητής (akonētḗs)
ἀκοντίας (akontías)
ἀκοντίασις (akontíasis)
ἀκοντιζόμενος (akontizómenos)
ἀκοντίζω (akontízō)
ἀκοντικόν (akontikón)
ἀκοντίλος (akontílos)
ἀκόντιον (akóntion)
ἀκοντισία (akontisía)
ἀκόντισις (akóntisis)
ἀκόντισμα (akóntisma)
ἀκοντισμός (akontismós)
ἀκοντιστήρ (akontistḗr)
ἀκοντιστήρια (akontistḗria)
ἀκοντιστήριον (akontistḗrion)
ἀκοντιστής (akontistḗs)
ἀκοντιστικά (akontistiká)
ἀκοντιστικός (akontistikós)
ἀκοντιστύς (akontistús)
ἀκοντίτης (akontítēs)
ἀκοντοβόλος (akontobólos)
ἀκοντοδόκος (akontodókos)
ἀκοντοφόρος (akontophóros)
ἀκώνιστος (akṓnistos)
ἀκωνιτής (akōnitḗs)
ἀνακοντίζω (anakontízō)
ἀπακοντίζω (apakontízō)
διακοντίζομαι (diakontízomai)
διακοντίζω (diakontízō)
δυσδιακόντιστον (dusdiakóntiston)
δυσδιακόντιστος (dusdiakóntistos)
εἰσακοντίζω (eisakontízō)
ἐξακοντίζω (exakontízō)
ἐπακοντίζω (epakontízō)
ἱππακοντιστής (hippakontistḗs)
καθυπερακοντίζω (kathuperakontízō)
κατακοντίζω (katakontízō)
κατατριᾱκοντουτίζω (katatriākontoutízō)
παρακοντίζω (parakontízō)
πεζακοντιστής (pezakontistḗs)
περιακοντίζω (periakontízō)
προακοντίζομαι (proakontízomai)
προσακοντέω (prosakontéō)
προσακοντίζω (prosakontízō)
προσακοντῶ (prosakontô)
συνακοντίζω (sunakontízō)
ὑπερακοντίζω (huperakontízō)

References

“ἄκων”, in Liddell & Scott (1940), A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
“ἄκων”, in Liddell & Scott (1889), An Intermediate Greek–English Lexicon, New York: Harper & Brothers
ἄκων in the Diccionario Griego–Español en línea (2006–2026)
ἄκων in Bailly, Anatole (1935), Le Grand Bailly: Dictionnaire grec-français, Paris: Hachette
G210 in Strong, James (1979), Strong’s Exhaustive Concordance to the Bible
Woodhouse, S. C. (1910), English–Greek Dictionary: A Vocabulary of the Attic Language‎^[1], London: Routledge & Kegan Paul Limited.
- averse idem, page 55.
- dart idem, page 195.
- involuntarily idem, page 458.
- involuntary idem, page 458.
- javelin idem, page 462.
- lance idem, page 474.
- protest idem, page 653.
- regretful idem, page 687.
- regretfully idem, page 687.
- reluctant idem, page 692.
- spear idem, page 799.
- unintentional idem, page 922.
- unintentionally idem, page 922.
- unknowing idem, page 923.
- unwilling idem, page 937.
- unwitting idem, page 937.