ἀρχιτέκτων

Ancient Greek

From ἀρχι- (arkhi-, “chief”) +‎ τέκτων (téktōn, “builder”).

ἀρχιτέκτων • (arkhitéktōn) m (genitive ἀρχιτέκτονος); third declension

Third declension of ὁ ἀρχιτέκτων; τοῦ ἀρχιτέκτονος (Attic)

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ὁ ἀρχιτέκτων ho arkhitéktōn	τὼ ἀρχιτέκτονε tṑ arkhitéktone	οἱ ἀρχιτέκτονες hoi arkhitéktones
Genitive	τοῦ ἀρχιτέκτονος toû arkhitéktonos	τοῖν ἀρχιτεκτόνοιν toîn arkhitektónoin	τῶν ἀρχιτεκτόνων tôn arkhitektónōn
Dative	τῷ ἀρχιτέκτονῐ tōî arkhitéktonĭ	τοῖν ἀρχιτεκτόνοιν toîn arkhitektónoin	τοῖς ἀρχιτέκτοσῐ / ἀρχιτέκτοσῐν toîs arkhitéktosĭ(n)
Accusative	τὸν ἀρχιτέκτονᾰ tòn arkhitéktonă	τὼ ἀρχιτέκτονε tṑ arkhitéktone	τοὺς ἀρχιτέκτονᾰς toùs arkhitéktonăs
Vocative	ἀρχιτέκτον arkhitékton	ἀρχιτέκτονε arkhitéktone	ἀρχιτέκτονες arkhitéktones
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.

“ἀρχιτέκτων”, in Liddell & Scott (1940), A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
“ἀρχιτέκτων”, in Liddell & Scott (1889), An Intermediate Greek–English Lexicon, New York: Harper & Brothers
ἀρχιτέκτων in Bailly, Anatole (1935), Le Grand Bailly: Dictionnaire grec-français, Paris: Hachette
Bauer, Walter et al. (2001), A Greek–English Lexicon of the New Testament and Other Early Christian Literature, Third edition, Chicago: University of Chicago Press
ἀρχιτέκτων in the Diccionario Griego–Español en línea (2006–2026)
G753 in Strong, James (1979), Strong’s Exhaustive Concordance to the Bible
Woodhouse, S. C. (1910), English–Greek Dictionary: A Vocabulary of the Attic Language‎^[1], London: Routledge & Kegan Paul Limited.
- architect idem, page 38.
- author idem, page 53.
- manager idem, page 511.