ἀποκαλύπτω

See also: αποκαλύπτω

Ancient Greek

Etymology

From ἀπο- (apo-) +‎ καλύπτω (kalúptō, “to cover”).

Pronunciation

 

Verb

ἀποκαλύπτω • (apokalúptō)

  1. to reveal

Conjugation

   Present: ἀποκαλύπτω, ἀποκαλύπτομαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἀποκαλύπτω ἀποκαλύπτεις ἀποκαλύπτει ἀποκαλύπτετον ἀποκαλύπτετον ἀποκαλύπτομεν ἀποκαλύπτετε ἀποκαλύπτουσῐ(ν)
subjunctive ἀποκαλύπτω ἀποκαλύπτῃς ἀποκαλύπτῃ ἀποκαλύπτητον ἀποκαλύπτητον ἀποκαλύπτωμεν ἀποκαλύπτητε ἀποκαλύπτωσῐ(ν)
optative ἀποκαλύπτοιμῐ ἀποκαλύπτοις ἀποκαλύπτοι ἀποκαλύπτοιτον ἀποκαλυπτοίτην ἀποκαλύπτοιμεν ἀποκαλύπτοιτε ἀποκαλύπτοιεν
imperative   ἀποκάλυπτε ἀποκαλυπτέτω ἀποκαλύπτετον ἀποκαλυπτέτων   ἀποκαλύπτετε ἀποκαλυπτόντων
middle/passive indicative ἀποκαλύπτομαι ἀποκαλύπτῃ,
ἀποκαλύπτει 		ἀποκαλύπτεται ἀποκαλύπτεσθον ἀποκαλύπτεσθον ἀποκαλυπτόμεθᾰ ἀποκαλύπτεσθε ἀποκαλύπτονται
subjunctive ἀποκαλύπτωμαι ἀποκαλύπτῃ ἀποκαλύπτηται ἀποκαλύπτησθον ἀποκαλύπτησθον ἀποκαλυπτώμεθᾰ ἀποκαλύπτησθε ἀποκαλύπτωνται
optative ἀποκαλυπτοίμην ἀποκαλύπτοιο ἀποκαλύπτοιτο ἀποκαλύπτοισθον ἀποκαλυπτοίσθην ἀποκαλυπτοίμεθᾰ ἀποκαλύπτοισθε ἀποκαλύπτοιντο
imperative   ἀποκαλύπτου ἀποκαλυπτέσθω ἀποκαλύπτεσθον ἀποκαλυπτέσθων   ἀποκαλύπτεσθε ἀποκαλυπτέσθων
active middle/passive
infinitive ἀποκαλύπτειν ἀποκαλύπτεσθαι
participle m ἀποκαλύπτων ἀποκαλυπτόμενος
f ἀποκαλύπτουσᾰ ἀποκαλυπτομένη
n ἀποκαλῦπτον ἀποκαλυπτόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Imperfect: ἀπεκάλυπτον, ἀπεκαλυπτόμην
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἀπεκάλυπτον ἀπεκάλυπτες ἀπεκάλυπτε(ν) ἀπεκαλύπτετον ἀπεκαλυπτέτην ἀπεκαλύπτομεν ἀπεκαλύπτετε ἀπεκάλυπτον
middle/passive indicative ἀπεκαλυπτόμην ἀπεκαλύπτου ἀπεκαλύπτετο ἀπεκαλύπτεσθον ἀπεκαλυπτέσθην ἀπεκαλυπτόμεθᾰ ἀπεκαλύπτεσθε ἀπεκαλύπτοντο
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Future: ἀποκαλύψω, ἀποκαλύψομαι, ἀποκαλυφθήσομαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἀποκαλύψω ἀποκαλύψεις ἀποκαλύψει ἀποκαλύψετον ἀποκαλύψετον ἀποκαλύψομεν ἀποκαλύψετε ἀποκαλύψουσῐ(ν)
optative ἀποκαλύψοιμῐ ἀποκαλύψοις ἀποκαλύψοι ἀποκαλύψοιτον ἀποκαλυψοίτην ἀποκαλύψοιμεν ἀποκαλύψοιτε ἀποκαλύψοιεν
middle indicative ἀποκαλύψομαι ἀποκαλύψῃ,
ἀποκαλύψει 		ἀποκαλύψεται ἀποκαλύψεσθον ἀποκαλύψεσθον ἀποκαλυψόμεθᾰ ἀποκαλύψεσθε ἀποκαλύψονται
optative ἀποκαλυψοίμην ἀποκαλύψοιο ἀποκαλύψοιτο ἀποκαλύψοισθον ἀποκαλυψοίσθην ἀποκαλυψοίμεθᾰ ἀποκαλύψοισθε ἀποκαλύψοιντο
passive indicative ἀποκαλυφθήσομαι ἀποκαλυφθήσῃ,
ἀποκαλυφθήσει 		ἀποκαλυφθήσεται ἀποκαλυφθήσεσθον ἀποκαλυφθήσεσθον ἀποκαλυφθησόμεθᾰ ἀποκαλυφθήσεσθε ἀποκαλυφθήσονται
optative ἀποκαλυφθησοίμην ἀποκαλυφθήσοιο ἀποκαλυφθήσοιτο ἀποκαλυφθήσοισθον ἀποκαλυφθησοίσθην ἀποκαλυφθησοίμεθᾰ ἀποκαλυφθήσοισθε ἀποκαλυφθήσοιντο
active middle passive
infinitive ἀποκαλύψειν ἀποκαλύψεσθαι ἀποκαλυφθήσεσθαι
participle m ἀποκαλύψων ἀποκαλυψόμενος ἀποκαλυφθησόμενος
f ἀποκαλύψουσᾰ ἀποκαλυψομένη ἀποκαλυφθησομένη
n ἀποκαλῦψον ἀποκαλυψόμενον ἀποκαλυφθησόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Aorist: ἀπεκάλυψᾰ, ἀπεκαλυψᾰ́μην, ἀπεκαλύφθην
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἀπεκάλυψᾰ ἀπεκάλυψᾰς ἀπεκάλυψε(ν) ἀπεκαλύψᾰτον ἀπεκαλυψᾰ́την ἀπεκαλύψᾰμεν ἀπεκαλύψᾰτε ἀπεκάλυψᾰν
subjunctive ἀποκαλύψω ἀποκαλύψῃς ἀποκαλύψῃ ἀποκαλύψητον ἀποκαλύψητον ἀποκαλύψωμεν ἀποκαλύψητε ἀποκαλύψωσῐ(ν)
optative ἀποκαλύψαιμῐ ἀποκαλύψειᾰς,
ἀποκαλύψαις 		ἀποκαλύψειε(ν),
ἀποκαλύψαι 		ἀποκαλύψαιτον ἀποκαλυψαίτην ἀποκαλύψαιμεν ἀποκαλύψαιτε ἀποκαλύψειᾰν,
ἀποκαλύψαιεν
imperative   ἀποκάλυψον ἀποκαλυψᾰ́τω ἀποκαλύψᾰτον ἀποκαλυψᾰ́των   ἀποκαλύψᾰτε ἀποκαλυψᾰ́ντων
middle indicative ἀπεκαλυψᾰ́μην ἀπεκαλύψω ἀπεκαλύψᾰτο ἀπεκαλύψᾰσθον ἀπεκαλυψᾰ́σθην ἀπεκαλυψᾰ́μεθᾰ ἀπεκαλύψᾰσθε ἀπεκαλύψᾰντο
subjunctive ἀποκαλύψωμαι ἀποκαλύψῃ ἀποκαλύψηται ἀποκαλύψησθον ἀποκαλύψησθον ἀποκαλυψώμεθᾰ ἀποκαλύψησθε ἀποκαλύψωνται
optative ἀποκαλυψαίμην ἀποκαλύψαιο ἀποκαλύψαιτο ἀποκαλύψαισθον ἀποκαλυψαίσθην ἀποκαλυψαίμεθᾰ ἀποκαλύψαισθε ἀποκαλύψαιντο
imperative   ἀποκάλυψαι ἀποκαλυψᾰ́σθω ἀποκαλύψᾰσθον ἀποκαλυψᾰ́σθων   ἀποκαλύψᾰσθε ἀποκαλυψᾰ́σθων
passive indicative ἀπεκαλύφθην ἀπεκαλύφθης ἀπεκαλύφθη ἀπεκαλύφθητον ἀπεκαλυφθήτην ἀπεκαλύφθημεν ἀπεκαλύφθητε ἀπεκαλύφθησᾰν
subjunctive ἀποκαλυφθῶ ἀποκαλυφθῇς ἀποκαλυφθῇ ἀποκαλυφθῆτον ἀποκαλυφθῆτον ἀποκαλυφθῶμεν ἀποκαλυφθῆτε ἀποκαλυφθῶσῐ(ν)
optative ἀποκαλυφθείην ἀποκαλυφθείης ἀποκαλυφθείη ἀποκαλυφθεῖτον,
ἀποκαλυφθείητον 		ἀποκαλυφθείτην,
ἀποκαλυφθειήτην 		ἀποκαλυφθεῖμεν,
ἀποκαλυφθείημεν 		ἀποκαλυφθεῖτε,
ἀποκαλυφθείητε 		ἀποκαλυφθεῖεν,
ἀποκαλυφθείησᾰν
imperative   ἀποκαλύφθητῐ ἀποκαλυφθήτω ἀποκαλύφθητον ἀποκαλυφθήτων   ἀποκαλύφθητε ἀποκαλυφθέντων
active middle passive
infinitive ἀποκαλῦψαι ἀποκαλύψᾰσθαι ἀποκαλυφθῆναι
participle m ἀποκαλύψᾱς ἀποκαλυψᾰ́μενος ἀποκαλυφθείς
f ἀποκαλύψᾱσᾰ ἀποκαλυψᾰμένη ἀποκαλυφθεῖσᾰ
n ἀποκαλῦψᾰν ἀποκαλυψᾰ́μενον ἀποκαλυφθέν
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Perfect: ἀποκεκάλυφᾰ, ἀποκεκάλυμμαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἀποκεκάλυφᾰ ἀποκεκάλυφᾰς ἀποκεκάλυφε(ν) ἀποκεκαλύφᾰτον ἀποκεκαλύφᾰτον ἀποκεκαλύφᾰμεν ἀποκεκαλύφᾰτε ἀποκεκαλύφᾱσῐ(ν)
subjunctive ἀποκεκαλύφω ἀποκεκαλύφῃς ἀποκεκαλύφῃ ἀποκεκαλύφητον ἀποκεκαλύφητον ἀποκεκαλύφωμεν ἀποκεκαλύφητε ἀποκεκαλύφωσῐ(ν)
optative ἀποκεκαλύφοιμῐ,
ἀποκεκαλυφοίην 		ἀποκεκαλύφοις,
ἀποκεκαλυφοίης 		ἀποκεκαλύφοι,
ἀποκεκαλυφοίη 		ἀποκεκαλύφοιτον ἀποκεκαλυφοίτην ἀποκεκαλύφοιμεν ἀποκεκαλύφοιτε ἀποκεκαλύφοιεν
imperative   ἀποκεκάλυφε ἀποκεκαλυφέτω ἀποκεκαλύφετον ἀποκεκαλυφέτων   ἀποκεκαλύφετε ἀποκεκαλυφόντων
middle/passive indicative ἀποκεκάλυμμαι ἀποκεκάλυψαι ἀποκεκάλυπται ἀποκεκάλυφθον ἀποκεκάλυφθον ἀποκεκαλύμμεθᾰ ἀποκεκάλυφθε ἀποκεκαλύφᾰται
subjunctive ἀποκεκαλυμμένος ὦ ἀποκεκαλυμμένος ᾖς ἀποκεκαλυμμένος ᾖ ἀποκεκαλυμμένω ἦτον ἀποκεκαλυμμένω ἦτον ἀποκεκαλυμμένοι ὦμεν ἀποκεκαλυμμένοι ἦτε ἀποκεκαλυμμένοι ὦσῐ(ν)
optative ἀποκεκαλυμμένος εἴην ἀποκεκαλυμμένος εἴης ἀποκεκαλυμμένος εἴη ἀποκεκαλυμμένω εἴητον,
εἶτον 		ἀποκεκαλυμμένω εἰήτην,
εἴτην 		ἀποκεκαλυμμένοι εἴημεν,
εἶμεν 		ἀποκεκαλυμμένοι εἴητε,
εἶτε 		ἀποκεκαλυμμένοι εἴησᾰν,
εἶεν
imperative   ἀποκεκάλυψο ἀποκεκαλύφθω ἀποκεκάλυφθον ἀποκεκαλύφθων   ἀποκεκάλυφθε ἀποκεκαλύφθων
active middle/passive
infinitive ἀποκεκαλυφέναι ἀποκεκαλῦφθαι
participle m ἀποκεκαλυφώς ἀποκεκαλυμμένος
f ἀποκεκαλυφυῖᾰ ἀποκεκαλυμμένη
n ἀποκεκαλυφός ἀποκεκαλυμμένον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Pluperfect: ἀπεκεκαλύφειν, ἀπεκεκαλύμμην
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἀπεκεκαλύφειν,
ἀπεκεκαλύφη 		ἀπεκεκαλύφεις,
ἀπεκεκαλύφης 		ἀπεκεκαλύφει(ν) ἀπεκεκαλύφετον ἀπεκεκαλυφέτην ἀπεκεκαλύφεμεν ἀπεκεκαλύφετε ἀπεκεκαλύφεσᾰν
middle/passive indicative ἀπεκεκαλύμμην ἀπεκεκάλυψο ἀπεκεκάλυπτο ἀπεκεκάλυφθον ἀπεκεκαλύφθην ἀπεκεκαλύμμεθᾰ ἀπεκεκάλυφθε ἀπεκεκαλύφᾰτο
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Derived terms

Descendants

  • Greek: αποκαλύπτω (apokalýpto)

Further reading

This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.