ἀοσσέω

Ancient Greek

Etymology

According to Beekes, a denominative formed from *ἀοσσος (*aossos), itself from Proto-Indo-European *sm̥-sokʷ-yo, from *sokʷyo-, from Proto-Indo-European *sokʷh₂ṓy, whence also Proto-Indo-Iranian *sákʰā. The loss of the laryngeal may have occurred due to the effects of Pinault's law.[1][2] The linguist Anthony Yates connects the thematicization of the Ancient Greek word to the thematicized terms in Latin socius and Proto-Germanic *sagjaz.[3] However, the linguist Donald Ringe argues that the Germanic and Greek forms cannot have been directly inherited from the same pre-form, as Greek and Germanic "share no common ancestor that Indo-Iranian does not also share."[4]

Pronunciation

 

Verb

ᾰ̓οσσέω • (ăosséō)

  1. to help
    • 300 BCE – 200 BCE, Theocritus, Epigrams 24.110-115:
      τῷ μὲν ἀοσσῆσαι λελιημένος, ὥς μοι ἔικτο, Ἰφικλέης μεγάθυμος ἐπʼ οὔδεϊ κάππεσʼ ὀλισθὼν πρὶν ἐλθεῖν, οὐδʼ ὀρθὸς ἀναστῆναι δύνατʼ αὖτις, ἀλλʼ ἀστεμφὲς ἔκειτο, γέρων ὡσείτʼ ἀμενηνός, ὅντε καὶ οὐκ ἐθέλοντα βιήσατο γῆρας ἀτερπὲς καππεσέειν, κεῖται δʼ ὅγʼ ἐπὶ χθονὸς ἔμπεδον αὐτοῦ
      tōî mèn aossêsai leliēménos, hṓs moi éikto, Iphikléēs megáthumos ep’ oúdeï káppes’ olisthṑn prìn eltheîn, oud’ orthòs anastênai dúnat’ aûtis, all’ astemphès ékeito, gérōn hōseít’ amenēnós, hónte kaì ouk ethélonta biḗsato gêras aterpès kappeséein, keîtai d’ hóg’ epì khthonòs émpedon autoû
      (please add an English translation of this quotation)

Conjugation

   Present: ᾰ̓οσσέω, ᾰ̓οσσέομαι (Uncontracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ᾰ̓οσσέω ᾰ̓οσσέεις ᾰ̓οσσέει ᾰ̓οσσέετον ᾰ̓οσσέετον ᾰ̓οσσέομεν ᾰ̓οσσέετε ᾰ̓οσσέουσῐ(ν)
subjunctive ᾰ̓οσσέω ᾰ̓οσσέῃς ᾰ̓οσσέῃ ᾰ̓οσσέητον ᾰ̓οσσέητον ᾰ̓οσσέωμεν ᾰ̓οσσέητε ᾰ̓οσσέωσῐ(ν)
optative ᾰ̓οσσέοιμῐ ᾰ̓οσσέοις ᾰ̓οσσέοι ᾰ̓οσσέοιτον ᾰ̓οσσεοίτην ᾰ̓οσσέοιμεν ᾰ̓οσσέοιτε ᾰ̓οσσέοιεν
imperative   ᾰ̓όσσεε ᾰ̓οσσεέτω ᾰ̓οσσέετον ᾰ̓οσσεέτων   ᾰ̓οσσέετε ᾰ̓οσσεόντων
middle/passive indicative ᾰ̓οσσέομαι ᾰ̓οσσέῃ,
ᾰ̓οσσέει 		ᾰ̓οσσέεται ᾰ̓οσσέεσθον ᾰ̓οσσέεσθον ᾰ̓οσσεόμεθᾰ ᾰ̓οσσέεσθε ᾰ̓οσσέονται
subjunctive ᾰ̓οσσέωμαι ᾰ̓οσσέῃ ᾰ̓οσσέηται ᾰ̓οσσέησθον ᾰ̓οσσέησθον ᾰ̓οσσεώμεθᾰ ᾰ̓οσσέησθε ᾰ̓οσσέωνται
optative ᾰ̓οσσεοίμην ᾰ̓οσσέοιο ᾰ̓οσσέοιτο ᾰ̓οσσέοισθον ᾰ̓οσσεοίσθην ᾰ̓οσσεοίμεθᾰ ᾰ̓οσσέοισθε ᾰ̓οσσέοιντο
imperative   ᾰ̓οσσέου ᾰ̓οσσεέσθω ᾰ̓οσσέεσθον ᾰ̓οσσεέσθων   ᾰ̓οσσέεσθε ᾰ̓οσσεέσθων
active middle/passive
infinitive ᾰ̓οσσέειν ᾰ̓οσσέεσθαι
participle m ᾰ̓οσσέων ᾰ̓οσσεόμενος
f ᾰ̓οσσέουσᾰ ᾰ̓οσσεομένη
n ᾰ̓οσσέον ᾰ̓οσσεόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Present: ᾰ̓οσσῶ, ᾰ̓οσσοῦμαι (Contracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ᾰ̓οσσῶ ᾰ̓οσσεῖς ᾰ̓οσσεῖ ᾰ̓οσσεῖτον ᾰ̓οσσεῖτον ᾰ̓οσσοῦμεν ᾰ̓οσσεῖτε ᾰ̓οσσοῦσῐ(ν)
subjunctive ᾰ̓οσσῶ ᾰ̓οσσῇς ᾰ̓οσσῇ ᾰ̓οσσῆτον ᾰ̓οσσῆτον ᾰ̓οσσῶμεν ᾰ̓οσσῆτε ᾰ̓οσσῶσῐ(ν)
optative ᾰ̓οσσοίην,
ᾰ̓οσσοῖμῐ 		ᾰ̓οσσοίης,
ᾰ̓οσσοῖς 		ᾰ̓οσσοίη,
ᾰ̓οσσοῖ 		ᾰ̓οσσοῖτον,
ᾰ̓οσσοίητον 		ᾰ̓οσσοίτην,
ᾰ̓οσσοιήτην 		ᾰ̓οσσοῖμεν,
ᾰ̓οσσοίημεν 		ᾰ̓οσσοῖτε,
ᾰ̓οσσοίητε 		ᾰ̓οσσοῖεν,
ᾰ̓οσσοίησᾰν
imperative   ᾰ̓όσσει ᾰ̓οσσείτω ᾰ̓οσσεῖτον ᾰ̓οσσείτων   ᾰ̓οσσεῖτε ᾰ̓οσσούντων
middle/passive indicative ᾰ̓οσσοῦμαι ᾰ̓οσσεῖ,
ᾰ̓οσσῇ 		ᾰ̓οσσεῖται ᾰ̓οσσεῖσθον ᾰ̓οσσεῖσθον ᾰ̓οσσούμεθᾰ ᾰ̓οσσεῖσθε ᾰ̓οσσοῦνται
subjunctive ᾰ̓οσσῶμαι ᾰ̓οσσῇ ᾰ̓οσσῆται ᾰ̓οσσῆσθον ᾰ̓οσσῆσθον ᾰ̓οσσώμεθᾰ ᾰ̓οσσῆσθε ᾰ̓οσσῶνται
optative ᾰ̓οσσοίμην ᾰ̓οσσοῖο ᾰ̓οσσοῖτο ᾰ̓οσσοῖσθον ᾰ̓οσσοίσθην ᾰ̓οσσοίμεθᾰ ᾰ̓οσσοῖσθε ᾰ̓οσσοῖντο
imperative   ᾰ̓οσσοῦ ᾰ̓οσσείσθω ᾰ̓οσσεῖσθον ᾰ̓οσσείσθων   ᾰ̓οσσεῖσθε ᾰ̓οσσείσθων
active middle/passive
infinitive ᾰ̓οσσεῖν ᾰ̓οσσεῖσθαι
participle m ᾰ̓οσσῶν ᾰ̓οσσούμενος
f ᾰ̓οσσοῦσᾰ ᾰ̓οσσουμένη
n ᾰ̓οσσοῦν ᾰ̓οσσούμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Future: ἀοσσήσω, ἀοσσήσομαι, ἀοσσηθήσομαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἀοσσήσω ἀοσσήσεις ἀοσσήσει ἀοσσήσετον ἀοσσήσετον ἀοσσήσομεν ἀοσσήσετε ἀοσσήσουσῐ(ν)
optative ἀοσσήσοιμῐ ἀοσσήσοις ἀοσσήσοι ἀοσσήσοιτον ἀοσσησοίτην ἀοσσήσοιμεν ἀοσσήσοιτε ἀοσσήσοιεν
middle indicative ἀοσσήσομαι ἀοσσήσῃ,
ἀοσσήσει 		ἀοσσήσεται ἀοσσήσεσθον ἀοσσήσεσθον ἀοσσησόμεθᾰ ἀοσσήσεσθε ἀοσσήσονται
optative ἀοσσησοίμην ἀοσσήσοιο ἀοσσήσοιτο ἀοσσήσοισθον ἀοσσησοίσθην ἀοσσησοίμεθᾰ ἀοσσήσοισθε ἀοσσήσοιντο
passive indicative ἀοσσηθήσομαι ἀοσσηθήσῃ,
ἀοσσηθήσει 		ἀοσσηθήσεται ἀοσσηθήσεσθον ἀοσσηθήσεσθον ἀοσσηθησόμεθᾰ ἀοσσηθήσεσθε ἀοσσηθήσονται
optative ἀοσσηθησοίμην ἀοσσηθήσοιο ἀοσσηθήσοιτο ἀοσσηθήσοισθον ἀοσσηθησοίσθην ἀοσσηθησοίμεθᾰ ἀοσσηθήσοισθε ἀοσσηθήσοιντο
active middle passive
infinitive ἀοσσήσειν ἀοσσήσεσθαι ἀοσσηθήσεσθαι
participle m ἀοσσήσων ἀοσσησόμενος ἀοσσηθησόμενος
f ἀοσσήσουσᾰ ἀοσσησομένη ἀοσσηθησομένη
n ἀοσσῆσον ἀοσσησόμενον ἀοσσηθησόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Usage notes

The aorist infinitive form ἀοσσῆσαι (aossêsai) is attested.

References

  1. ^ Beekes, Robert S. P. (2010), “ἀοσσέω”, in Etymological Dictionary of Greek (Leiden Indo-European Etymological Dictionary Series; 10), with the assistance of Lucien van Beek, Leiden, Boston: Brill, →ISBN, pages 112-113
  2. ^ Byrd, Andrew Miles (2015), The Indo-European Syllable (Brill's Studies in Indo-European Languages & Linguistics; 15), Leiden: Brill, page 25
  3. ^ Yates, Anthony (2018), “PIE *–oi-stems were not "amphikinetic": Decoupling stress mobility and *o-vocalism”, in Paper presented at the 30th Annual UCLA Indo-European Conference‎[1], Los Angelos, California, page 2
  4. ^ Ringe, Donald (2006), From Proto-Indo-European to Proto-Germanic (A Linguistic History of English; 1)‎[2], Oxford: Oxford University Press, →ISBN, page 110
This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.