ἀναπείθω

Ancient Greek

Etymology

From ἀνα- (ana-) +‎ πείθω (peíthō).

Pronunciation

 

Verb

ἀνᾰπείθω • (anăpeíthō)

  1. to bring over, convince
  2. to persuade, move (to do something)
  3. to seduce, mislead

For quotations using this term, see Citations:ἀναπείθω.

Conjugation

   Present: ἀνᾰπείθω, ἀνᾰπείθομαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἀνᾰπείθω ἀνᾰπείθεις ἀνᾰπείθει ἀνᾰπείθετον ἀνᾰπείθετον ἀνᾰπείθομεν ἀνᾰπείθετε ἀνᾰπείθουσῐ(ν)
subjunctive ἀνᾰπείθω ἀνᾰπείθῃς ἀνᾰπείθῃ ἀνᾰπείθητον ἀνᾰπείθητον ἀνᾰπείθωμεν ἀνᾰπείθητε ἀνᾰπείθωσῐ(ν)
optative ἀνᾰπείθοιμῐ ἀνᾰπείθοις ἀνᾰπείθοι ἀνᾰπείθοιτον ἀνᾰπειθοίτην ἀνᾰπείθοιμεν ἀνᾰπείθοιτε ἀνᾰπείθοιεν
imperative   ἀνᾰ́πειθε ἀνᾰπειθέτω ἀνᾰπείθετον ἀνᾰπειθέτων   ἀνᾰπείθετε ἀνᾰπειθόντων
middle/passive indicative ἀνᾰπείθομαι ἀνᾰπείθῃ,
ἀνᾰπείθει 		ἀνᾰπείθεται ἀνᾰπείθεσθον ἀνᾰπείθεσθον ἀνᾰπειθόμεθᾰ ἀνᾰπείθεσθε ἀνᾰπείθονται
subjunctive ἀνᾰπείθωμαι ἀνᾰπείθῃ ἀνᾰπείθηται ἀνᾰπείθησθον ἀνᾰπείθησθον ἀνᾰπειθώμεθᾰ ἀνᾰπείθησθε ἀνᾰπείθωνται
optative ἀνᾰπειθοίμην ἀνᾰπείθοιο ἀνᾰπείθοιτο ἀνᾰπείθοισθον ἀνᾰπειθοίσθην ἀνᾰπειθοίμεθᾰ ἀνᾰπείθοισθε ἀνᾰπείθοιντο
imperative   ἀνᾰπείθου ἀνᾰπειθέσθω ἀνᾰπείθεσθον ἀνᾰπειθέσθων   ἀνᾰπείθεσθε ἀνᾰπειθέσθων
active middle/passive
infinitive ἀνᾰπείθειν ἀνᾰπείθεσθαι
participle m ἀνᾰπείθων ἀνᾰπειθόμενος
f ἀνᾰπείθουσᾰ ἀνᾰπειθομένη
n ἀνᾰπεῖθον ἀνᾰπειθόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Imperfect: ἀνέπειθον, ἀνεπειθόμην
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἀνέπειθον ἀνέπειθες ἀνέπειθε(ν) ἀνεπείθετον ἀνεπειθέτην ἀνεπείθομεν ἀνεπείθετε ἀνέπειθον
middle/passive indicative ἀνεπειθόμην ἀνεπείθου ἀνεπείθετο ἀνεπείθεσθον ἀνεπειθέσθην ἀνεπειθόμεθᾰ ἀνεπείθεσθε ἀνεπείθοντο
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Future: ἀνᾰπείσω, ἀνᾰπείσομαι, ἀνᾰπεισθήσομαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἀνᾰπείσω ἀνᾰπείσεις ἀνᾰπείσει ἀνᾰπείσετον ἀνᾰπείσετον ἀνᾰπείσομεν ἀνᾰπείσετε ἀνᾰπείσουσῐ(ν)
optative ἀνᾰπείσοιμῐ ἀνᾰπείσοις ἀνᾰπείσοι ἀνᾰπείσοιτον ἀνᾰπεισοίτην ἀνᾰπείσοιμεν ἀνᾰπείσοιτε ἀνᾰπείσοιεν
middle indicative ἀνᾰπείσομαι ἀνᾰπείσῃ,
ἀνᾰπείσει 		ἀνᾰπείσεται ἀνᾰπείσεσθον ἀνᾰπείσεσθον ἀνᾰπεισόμεθᾰ ἀνᾰπείσεσθε ἀνᾰπείσονται
optative ἀνᾰπεισοίμην ἀνᾰπείσοιο ἀνᾰπείσοιτο ἀνᾰπείσοισθον ἀνᾰπεισοίσθην ἀνᾰπεισοίμεθᾰ ἀνᾰπείσοισθε ἀνᾰπείσοιντο
passive indicative ἀνᾰπεισθήσομαι ἀνᾰπεισθήσῃ,
ἀνᾰπεισθήσει 		ἀνᾰπεισθήσεται ἀνᾰπεισθήσεσθον ἀνᾰπεισθήσεσθον ἀνᾰπεισθησόμεθᾰ ἀνᾰπεισθήσεσθε ἀνᾰπεισθήσονται
optative ἀνᾰπεισθησοίμην ἀνᾰπεισθήσοιο ἀνᾰπεισθήσοιτο ἀνᾰπεισθήσοισθον ἀνᾰπεισθησοίσθην ἀνᾰπεισθησοίμεθᾰ ἀνᾰπεισθήσοισθε ἀνᾰπεισθήσοιντο
active middle passive
infinitive ἀνᾰπείσειν ἀνᾰπείσεσθαι ἀνᾰπεισθήσεσθαι
participle m ἀνᾰπείσων ἀνᾰπεισόμενος ἀνᾰπεισθησόμενος
f ἀνᾰπείσουσᾰ ἀνᾰπεισομένη ἀνᾰπεισθησομένη
n ἀνᾰπεῖσον ἀνᾰπεισόμενον ἀνᾰπεισθησόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Aorist: ἀνέπεισᾰ, ἀνεπεισᾰ́μην, ἀνεπείσθην
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἀνέπεισᾰ ἀνέπεισᾰς ἀνέπεισε(ν) ἀνεπείσᾰτον ἀνεπεισᾰ́την ἀνεπείσᾰμεν ἀνεπείσᾰτε ἀνέπεισᾰν
subjunctive ἀνᾰπείσω ἀνᾰπείσῃς ἀνᾰπείσῃ ἀνᾰπείσητον ἀνᾰπείσητον ἀνᾰπείσωμεν ἀνᾰπείσητε ἀνᾰπείσωσῐ(ν)
optative ἀνᾰπείσαιμῐ ἀνᾰπείσειᾰς,
ἀνᾰπείσαις 		ἀνᾰπείσειε(ν),
ἀνᾰπείσαι 		ἀνᾰπείσαιτον ἀνᾰπεισαίτην ἀνᾰπείσαιμεν ἀνᾰπείσαιτε ἀνᾰπείσειᾰν,
ἀνᾰπείσαιεν
imperative   ἀνᾰ́πεισον ἀνᾰπεισᾰ́τω ἀνᾰπείσᾰτον ἀνᾰπεισᾰ́των   ἀνᾰπείσᾰτε ἀνᾰπεισᾰ́ντων
middle indicative ἀνεπεισᾰ́μην ἀνεπείσω ἀνεπείσᾰτο ἀνεπείσᾰσθον ἀνεπεισᾰ́σθην ἀνεπεισᾰ́μεθᾰ ἀνεπείσᾰσθε ἀνεπείσᾰντο
subjunctive ἀνᾰπείσωμαι ἀνᾰπείσῃ ἀνᾰπείσηται ἀνᾰπείσησθον ἀνᾰπείσησθον ἀνᾰπεισώμεθᾰ ἀνᾰπείσησθε ἀνᾰπείσωνται
optative ἀνᾰπεισαίμην ἀνᾰπείσαιο ἀνᾰπείσαιτο ἀνᾰπείσαισθον ἀνᾰπεισαίσθην ἀνᾰπεισαίμεθᾰ ἀνᾰπείσαισθε ἀνᾰπείσαιντο
imperative   ἀνᾰ́πεισαι ἀνᾰπεισᾰ́σθω ἀνᾰπείσᾰσθον ἀνᾰπεισᾰ́σθων   ἀνᾰπείσᾰσθε ἀνᾰπεισᾰ́σθων
passive indicative ἀνεπείσθην ἀνεπείσθης ἀνεπείσθη ἀνεπείσθητον ἀνεπεισθήτην ἀνεπείσθημεν ἀνεπείσθητε ἀνεπείσθησᾰν
subjunctive ἀνᾰπεισθῶ ἀνᾰπεισθῇς ἀνᾰπεισθῇ ἀνᾰπεισθῆτον ἀνᾰπεισθῆτον ἀνᾰπεισθῶμεν ἀνᾰπεισθῆτε ἀνᾰπεισθῶσῐ(ν)
optative ἀνᾰπεισθείην ἀνᾰπεισθείης ἀνᾰπεισθείη ἀνᾰπεισθεῖτον,
ἀνᾰπεισθείητον 		ἀνᾰπεισθείτην,
ἀνᾰπεισθειήτην 		ἀνᾰπεισθεῖμεν,
ἀνᾰπεισθείημεν 		ἀνᾰπεισθεῖτε,
ἀνᾰπεισθείητε 		ἀνᾰπεισθεῖεν,
ἀνᾰπεισθείησᾰν
imperative   ἀνᾰπείσθητῐ ἀνᾰπεισθήτω ἀνᾰπείσθητον ἀνᾰπεισθήτων   ἀνᾰπείσθητε ἀνᾰπεισθέντων
active middle passive
infinitive ἀνᾰπεῖσαι ἀνᾰπείσᾰσθαι ἀνᾰπεισθῆναι
participle m ἀνᾰπείσᾱς ἀνᾰπεισᾰ́μενος ἀνᾰπεισθείς
f ἀνᾰπείσᾱσᾰ ἀνᾰπεισᾰμένη ἀνᾰπεισθεῖσᾰ
n ἀνᾰπεῖσᾰν ἀνᾰπεισᾰ́μενον ἀνᾰπεισθέν
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Perfect: ἀνᾰπέπεικᾰ, ἀνᾰπέπεισμαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἀνᾰπέπεικᾰ ἀνᾰπέπεικᾰς ἀνᾰπέπεικε(ν) ἀνᾰπεπείκᾰτον ἀνᾰπεπείκᾰτον ἀνᾰπεπείκᾰμεν ἀνᾰπεπείκᾰτε ἀνᾰπεπείκᾱσῐ(ν)
subjunctive ἀνᾰπεπείκω ἀνᾰπεπείκῃς ἀνᾰπεπείκῃ ἀνᾰπεπείκητον ἀνᾰπεπείκητον ἀνᾰπεπείκωμεν ἀνᾰπεπείκητε ἀνᾰπεπείκωσῐ(ν)
optative ἀνᾰπεπείκοιμῐ,
ἀνᾰπεπεικοίην 		ἀνᾰπεπείκοις,
ἀνᾰπεπεικοίης 		ἀνᾰπεπείκοι,
ἀνᾰπεπεικοίη 		ἀνᾰπεπείκοιτον ἀνᾰπεπεικοίτην ἀνᾰπεπείκοιμεν ἀνᾰπεπείκοιτε ἀνᾰπεπείκοιεν
imperative   ἀνᾰπέπεικε ἀνᾰπεπεικέτω ἀνᾰπεπείκετον ἀνᾰπεπεικέτων   ἀνᾰπεπείκετε ἀνᾰπεπεικόντων
middle/passive indicative ἀνᾰπέπεισμαι ἀνᾰπέπεισαι ἀνᾰπέπεισται ἀνᾰπέπεισθον ἀνᾰπέπεισθον ἀνᾰπεπείσμεθᾰ ἀνᾰπέπεισθε ἀνᾰπεπείσᾰται
subjunctive ἀνᾰπεπεισμένος ὦ ἀνᾰπεπεισμένος ᾖς ἀνᾰπεπεισμένος ᾖ ἀνᾰπεπεισμένω ἦτον ἀνᾰπεπεισμένω ἦτον ἀνᾰπεπεισμένοι ὦμεν ἀνᾰπεπεισμένοι ἦτε ἀνᾰπεπεισμένοι ὦσῐ(ν)
optative ἀνᾰπεπεισμένος εἴην ἀνᾰπεπεισμένος εἴης ἀνᾰπεπεισμένος εἴη ἀνᾰπεπεισμένω εἴητον,
εἶτον 		ἀνᾰπεπεισμένω εἰήτην,
εἴτην 		ἀνᾰπεπεισμένοι εἴημεν,
εἶμεν 		ἀνᾰπεπεισμένοι εἴητε,
εἶτε 		ἀνᾰπεπεισμένοι εἴησᾰν,
εἶεν
imperative   ἀνᾰπέπεισο ἀνᾰπεπείσθω ἀνᾰπέπεισθον ἀνᾰπεπείσθων   ἀνᾰπέπεισθε ἀνᾰπεπείσθων
active middle/passive
infinitive ἀνᾰπεπεικέναι ἀνᾰπεπεῖσθαι
participle m ἀνᾰπεπεικώς ἀνᾰπεπεισμένος
f ἀνᾰπεπεικυῖᾰ ἀνᾰπεπεισμένη
n ἀνᾰπεπεικός ἀνᾰπεπεισμένον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Further reading

This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.