ἀμείνων

Ancient Greek

Etymology

Unknown, other than the comparative suffix -ίων (-íōn).

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /a.měː.nɔːn/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /aˈmi.non/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /aˈmi.non/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /aˈmi.non/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /aˈmi.non/

Adjective

ᾰ̓μείνων • (ămeínōn) m or f (neuter ᾰ̓́μεινον); third declension

comparative degree of ἀγαθός (agathós): better

Declension

Third declension of ᾰ̓μείνων; ᾰ̓́μεινον (Attic)

Number	Singular			Dual			Plural
Case/Gender	Masculine	Feminine	Neuter	Masculine	Feminine	Neuter	Masculine	Feminine	Neuter
Nominative	ᾰ̓μείνων ămeínōn		ᾰ̓́μεινον ắmeinon	ᾰ̓μείνονε ămeínone		ᾰ̓μείνονε ămeínone	ᾰ̓μείνονες ᾰ̓μείνους ămeínones ămeínous		ᾰ̓μείνονᾰ ᾰ̓μείνω ămeínonă ămeínō
Genitive	ᾰ̓μείνονος ămeínonos		ᾰ̓μείνονος ămeínonos	ᾰ̓μεινόνοιν ămeinónoin		ᾰ̓μεινόνοιν ămeinónoin	ᾰ̓μεινόνων ămeinónōn		ᾰ̓μεινόνων ămeinónōn
Dative	ᾰ̓μείνονῐ ămeínonĭ		ᾰ̓μείνονῐ ămeínonĭ	ᾰ̓μεινόνοιν ămeinónoin		ᾰ̓μεινόνοιν ămeinónoin	ᾰ̓μείνοσῐ ᾰ̓μείνοσῐν ămeínosĭ(n)		ᾰ̓μείνοσῐ ᾰ̓μείνοσῐν ămeínosĭ(n)
Accusative	ᾰ̓μείνονᾰ ᾰ̓μείνω ămeínonă ămeínō		ᾰ̓́μεινον ắmeinon	ᾰ̓μείνονε ămeínone		ᾰ̓μείνονε ămeínone	ᾰ̓μείνονᾰς ᾰ̓μείνους ămeínonăs ămeínous		ᾰ̓μείνονᾰ ᾰ̓μείνω ămeínonă ămeínō
Vocative	ᾰ̓́μεινον ắmeinon		ᾰ̓́μεινον ắmeinon	ᾰ̓μείνονε ămeínone		ᾰ̓μείνονε ămeínone	ᾰ̓μείνονες ᾰ̓μείνους ămeínones ămeínous		ᾰ̓μείνονᾰ ᾰ̓μείνω ămeínonă ămeínō
Derived forms	Adverb			Comparative			Superlative
Derived forms	ᾰ̓́μεινον ắmeinon			—			—
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.

Derived terms

Ἐπαμεινώνδᾱς (Epameinṓndās)

Ancient Greek

Etymology

Pronunciation

Adjective

Declension

Derived terms

Further reading