ἀκούω

See also: ακούω

Ancient Greek

Etymology

    From Proto-Hellenic *akouhō, from Proto-Indo-European *h₂ḱh₂owsyéti,[1] and cognate with English hear, hark and harken. In this word, the diphthong ου (ou) is genuine (see spurious diphthong on Wikipedia for an explanation).

    Pronunciation

     

    Verb

    ᾰ̓κούω • (ăkoúō)

    1. (transitive) to hear [with accusative ‘something’; or with genitive ‘someone’]
    2. (transitive) to hear about, learn
    3. (transitive) to listen, pay attention to, heed
      Ἄκουε τοῦ διδασκάλου!
      Ákoue toû didaskálou!
      Listen to the teacher!
      Νῦν δὲ ἄκουσόν μου!
      Nûn dè ákousón mou!
      Now listen to me!
    4. (transitive) to understand
    5. (transitive) to obey
    6. (passive voice) to be called, be spoken of, be known as

    Usage notes

    Usually, the object which is heard takes the accusative case, while the speaker, when present, takes the genitive. Sometimes the object is in the genitive, or the person is introduced with a preposition.

    Conjugation

       Present: ᾰ̓κούω, ᾰ̓κούομαι
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative ᾰ̓κούω ᾰ̓κούεις ᾰ̓κούει ᾰ̓κούετον ᾰ̓κούετον ᾰ̓κούομεν ᾰ̓κούετε ᾰ̓κούουσῐ(ν)
    subjunctive ᾰ̓κούω ᾰ̓κούῃς ᾰ̓κούῃ ᾰ̓κούητον ᾰ̓κούητον ᾰ̓κούωμεν ᾰ̓κούητε ᾰ̓κούωσῐ(ν)
    optative ᾰ̓κούοιμῐ ᾰ̓κούοις ᾰ̓κούοι ᾰ̓κούοιτον ᾰ̓κουοίτην ᾰ̓κούοιμεν ᾰ̓κούοιτε ᾰ̓κούοιεν
    imperative   ᾰ̓́κουε ᾰ̓κουέτω ᾰ̓κούετον ᾰ̓κουέτων   ᾰ̓κούετε ᾰ̓κουόντων
    middle/passive indicative ᾰ̓κούομαι ᾰ̓κούῃ,
    ᾰ̓κούει     		ᾰ̓κούεται ᾰ̓κούεσθον ᾰ̓κούεσθον ᾰ̓κουόμεθᾰ ᾰ̓κούεσθε ᾰ̓κούονται
    subjunctive ᾰ̓κούωμαι ᾰ̓κούῃ ᾰ̓κούηται ᾰ̓κούησθον ᾰ̓κούησθον ᾰ̓κουώμεθᾰ ᾰ̓κούησθε ᾰ̓κούωνται
    optative ᾰ̓κουοίμην ᾰ̓κούοιο ᾰ̓κούοιτο ᾰ̓κούοισθον ᾰ̓κουοίσθην ᾰ̓κουοίμεθᾰ ᾰ̓κούοισθε ᾰ̓κούοιντο
    imperative   ᾰ̓κούου ᾰ̓κουέσθω ᾰ̓κούεσθον ᾰ̓κουέσθων   ᾰ̓κούεσθε ᾰ̓κουέσθων
    active middle/passive
    infinitive ᾰ̓κούειν ᾰ̓κούεσθαι
    participle m ᾰ̓κούων ᾰ̓κουόμενος
    f ᾰ̓κούουσᾰ ᾰ̓κουομένη
    n ᾰ̓κοῦον ᾰ̓κουόμενον
    Notes:
    This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
       Present: ᾰ̓κούω, ᾰ̓κούομαι (Epic)
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative ᾰ̓κούω ᾰ̓κούεις ᾰ̓κούει ᾰ̓κούετον ᾰ̓κούετον ᾰ̓κούομεν ᾰ̓κούετε ᾰ̓κούουσῐ(ν)
    subjunctive ᾰ̓κούω,
    ᾰ̓κούωμῐ     		ᾰ̓κούῃς,
    ᾰ̓κούῃσθᾰ     		ᾰ̓κούῃ,
    ᾰ̓κούῃσῐ(ν)     		ᾰ̓κούητον ᾰ̓κούητον ᾰ̓κούωμεν ᾰ̓κούητε ᾰ̓κούωσῐ(ν)
    optative ᾰ̓κούοιμῐ ᾰ̓κούοις,
    ᾰ̓κούοισθᾰ     		ᾰ̓κούοι ᾰ̓κούοιτον ᾰ̓κουοίτην ᾰ̓κούοιμεν ᾰ̓κούοιτε ᾰ̓κούοιεν
    imperative   ᾰ̓́κουε ᾰ̓κουέτω ᾰ̓κούετον ᾰ̓κουέτων   ᾰ̓κούετε ᾰ̓κουόντων
    middle/passive indicative ᾰ̓κούομαι ᾰ̓κούεαι,
    ᾰ̓κούῃ     		ᾰ̓κούεται ᾰ̓κούεσθον ᾰ̓κούεσθον ᾰ̓κουόμε(σ)θᾰ ᾰ̓κούεσθε ᾰ̓κούονται
    subjunctive ᾰ̓κούωμαι ᾰ̓κούηαι,
    ᾰ̓κούῃ     		ᾰ̓κούηται ᾰ̓κούησθον ᾰ̓κούησθον ᾰ̓κουώμε(σ)θᾰ ᾰ̓κούησθε ᾰ̓κούωνται
    optative ᾰ̓κουοίμην ᾰ̓κούοιο ᾰ̓κούοιτο ᾰ̓κούοισθον ᾰ̓κουοίσθην ᾰ̓κουοίμε(σ)θᾰ ᾰ̓κούοισθε ᾰ̓κουοίᾰτο
    imperative   ᾰ̓κούεο,
    ᾰ̓κούευ     		ᾰ̓κουέσθω ᾰ̓κούεσθον ᾰ̓κουέσθων   ᾰ̓κούεσθε ᾰ̓κουέσθων
    active middle/passive
    infinitive ᾰ̓κούειν,
    ᾰ̓κουέμεν(αι),
    ᾰ̓κουμέναι     		ᾰ̓κούεσθαι
    participle m ᾰ̓κούων ᾰ̓κουόμενος
    f ᾰ̓κούουσᾰ ᾰ̓κουομένη
    n ᾰ̓κοῦον ᾰ̓κουόμενον
    Notes:
    Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
       Imperfect: ἤκουον, ἠκουόμην
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative ἤκουον ἤκουες ἤκουε(ν) ἠκούετον ἠκουέτην ἠκούομεν ἠκούετε ἤκουον
    middle/passive indicative ἠκουόμην ἠκούου ἠκούετο ἠκούεσθον ἠκουέσθην ἠκουόμεθᾰ ἠκούεσθε ἠκούοντο
    Notes:
    This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
       Imperfect: ᾰ̓́κουον, ᾰ̓κουόμην (Epic)
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative ᾰ̓́κουον ᾰ̓́κουες ᾰ̓́κουε(ν) ᾰ̓κούετον ᾰ̓κουέτην ᾰ̓κούομεν ᾰ̓κούετε ᾰ̓́κουον
    middle/passive indicative ᾰ̓κουόμην ᾰ̓κούεο,
    ᾰ̓κούευ     		ᾰ̓κούετο ᾰ̓κούεσθον ᾰ̓κουέσθην ᾰ̓κουόμε(σ)θᾰ ᾰ̓κούεσθε ᾰ̓κούοντο
    Notes:
    Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
       Future: ᾰ̓κούσω, ᾰ̓κούσομαι, ᾰ̓κουσθήσομαι (Attic)
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative ᾰ̓κούσω ᾰ̓κούσεις ᾰ̓κούσει ᾰ̓κούσετον ᾰ̓κούσετον ᾰ̓κούσομεν ᾰ̓κούσετε ᾰ̓κούσουσῐ(ν)
    optative ᾰ̓κούσοιμῐ ᾰ̓κούσοις ᾰ̓κούσοι ᾰ̓κούσοιτον ᾰ̓κουσοίτην ᾰ̓κούσοιμεν ᾰ̓κούσοιτε ᾰ̓κούσοιεν
    middle indicative ᾰ̓κούσομαι ᾰ̓κούσῃ,
    ᾰ̓κούσει     		ᾰ̓κούσεται ᾰ̓κούσεσθον ᾰ̓κούσεσθον ᾰ̓κουσόμεθᾰ ᾰ̓κούσεσθε ᾰ̓κούσονται
    optative ᾰ̓κουσοίμην ᾰ̓κούσοιο ᾰ̓κούσοιτο ᾰ̓κούσοισθον ᾰ̓κουσοίσθην ᾰ̓κουσοίμεθᾰ ᾰ̓κούσοισθε ᾰ̓κούσοιντο
    passive indicative ᾰ̓κουσθήσομαι ᾰ̓κουσθήσῃ,
    ᾰ̓κουσθήσει     		ᾰ̓κουσθήσεται ᾰ̓κουσθήσεσθον ᾰ̓κουσθήσεσθον ᾰ̓κουσθησόμεθᾰ ᾰ̓κουσθήσεσθε ᾰ̓κουσθήσονται
    optative ᾰ̓κουσθησοίμην ᾰ̓κουσθήσοιο ᾰ̓κουσθήσοιτο ᾰ̓κουσθήσοισθον ᾰ̓κουσθησοίσθην ᾰ̓κουσθησοίμεθᾰ ᾰ̓κουσθήσοισθε ᾰ̓κουσθήσοιντο
    active middle passive
    infinitive ᾰ̓κούσειν ᾰ̓κούσεσθαι ᾰ̓κουσθήσεσθαι
    participle m ᾰ̓κούσων ᾰ̓κουσόμενος ᾰ̓κουσθησόμενος
    f ᾰ̓κούσουσᾰ ᾰ̓κουσομένη ᾰ̓κουσθησομένη
    n ᾰ̓κοῦσον ᾰ̓κουσόμενον ᾰ̓κουσθησόμενον
    Notes:
    This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
       Aorist: ἤκουσᾰ, ἠκουσᾰ́μην, ἠκούσθην
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative ἤκουσᾰ ἤκουσᾰς ἤκουσε(ν) ἠκούσᾰτον ἠκουσᾰ́την ἠκούσᾰμεν ἠκούσᾰτε ἤκουσᾰν
    subjunctive ᾰ̓κούσω ᾰ̓κούσῃς ᾰ̓κούσῃ ᾰ̓κούσητον ᾰ̓κούσητον ᾰ̓κούσωμεν ᾰ̓κούσητε ᾰ̓κούσωσῐ(ν)
    optative ᾰ̓κούσαιμῐ ᾰ̓κούσειᾰς,
    ᾰ̓κούσαις     		ᾰ̓κούσειε(ν),
    ᾰ̓κούσαι     		ᾰ̓κούσαιτον ᾰ̓κουσαίτην ᾰ̓κούσαιμεν ᾰ̓κούσαιτε ᾰ̓κούσειᾰν,
    ᾰ̓κούσαιεν
    imperative   ᾰ̓́κουσον ᾰ̓κουσᾰ́τω ᾰ̓κούσᾰτον ᾰ̓κουσᾰ́των   ᾰ̓κούσᾰτε ᾰ̓κουσᾰ́ντων
    middle indicative ἠκουσᾰ́μην ἠκούσω ἠκούσᾰτο ἠκούσᾰσθον ἠκουσᾰ́σθην ἠκουσᾰ́μεθᾰ ἠκούσᾰσθε ἠκούσᾰντο
    subjunctive ᾰ̓κούσωμαι ᾰ̓κούσῃ ᾰ̓κούσηται ᾰ̓κούσησθον ᾰ̓κούσησθον ᾰ̓κουσώμεθᾰ ᾰ̓κούσησθε ᾰ̓κούσωνται
    optative ᾰ̓κουσαίμην ᾰ̓κούσαιο ᾰ̓κούσαιτο ᾰ̓κούσαισθον ᾰ̓κουσαίσθην ᾰ̓κουσαίμεθᾰ ᾰ̓κούσαισθε ᾰ̓κούσαιντο
    imperative   ᾰ̓́κουσαι ᾰ̓κουσᾰ́σθω ᾰ̓κούσᾰσθον ᾰ̓κουσᾰ́σθων   ᾰ̓κούσᾰσθε ᾰ̓κουσᾰ́σθων
    passive indicative ἠκούσθην ἠκούσθης ἠκούσθη ἠκούσθητον ἠκουσθήτην ἠκούσθημεν ἠκούσθητε ἠκούσθησᾰν
    subjunctive ᾰ̓κουσθῶ ᾰ̓κουσθῇς ᾰ̓κουσθῇ ᾰ̓κουσθῆτον ᾰ̓κουσθῆτον ᾰ̓κουσθῶμεν ᾰ̓κουσθῆτε ᾰ̓κουσθῶσῐ(ν)
    optative ᾰ̓κουσθείην ᾰ̓κουσθείης ᾰ̓κουσθείη ᾰ̓κουσθεῖτον,
    ᾰ̓κουσθείητον     		ᾰ̓κουσθείτην,
    ᾰ̓κουσθειήτην     		ᾰ̓κουσθεῖμεν,
    ᾰ̓κουσθείημεν     		ᾰ̓κουσθεῖτε,
    ᾰ̓κουσθείητε     		ᾰ̓κουσθεῖεν,
    ᾰ̓κουσθείησᾰν
    imperative   ᾰ̓κούσθητῐ ᾰ̓κουσθήτω ᾰ̓κούσθητον ᾰ̓κουσθήτων   ᾰ̓κούσθητε ᾰ̓κουσθέντων
    active middle passive
    infinitive ᾰ̓κοῦσαι ᾰ̓κούσᾰσθαι ᾰ̓κουσθῆναι
    participle m ᾰ̓κούσᾱς ᾰ̓κουσᾰ́μενος ᾰ̓κουσθείς
    f ᾰ̓κούσᾱσᾰ ᾰ̓κουσᾰμένη ᾰ̓κουσθεῖσᾰ
    n ᾰ̓κοῦσᾰν ᾰ̓κουσᾰ́μενον ᾰ̓κουσθέν
    Notes:
    This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
       Aorist: ᾰ̓́κουσᾰ, ᾰ̓κουσᾰ́μην, ᾰ̓κούσθην (Epic)
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative ᾰ̓́κουσᾰ ᾰ̓́κουσᾰς ᾰ̓́κουσε(ν) ᾰ̓κούσᾰτον ᾰ̓κουσᾰ́την ᾰ̓κούσᾰμεν ᾰ̓κούσᾰτε ᾰ̓́κουσᾰν
    subjunctive ᾰ̓κούσω,
    ᾰ̓κούσωμῐ     		ᾰ̓κούσῃς,
    ᾰ̓κούσῃσθᾰ     		ᾰ̓κούσῃ,
    ᾰ̓κούσῃσῐ(ν)     		ᾰ̓κούσητον,
    ᾰ̓κούσετον     		ᾰ̓κούσητον,
    ᾰ̓κούσετον     		ᾰ̓κούσωμεν,
    ᾰ̓κούσομεν     		ᾰ̓κούσητε,
    ᾰ̓κούσετε     		ᾰ̓κούσωσῐ(ν)
    optative ᾰ̓κούσαιμῐ ᾰ̓κούσαις,
    ᾰ̓κούσαισθᾰ,
    ᾰ̓κούσειᾰς     		ᾰ̓κούσειε(ν),
    ᾰ̓κούσαι     		ᾰ̓κουσεῖτον ᾰ̓κουσείτην ᾰ̓κουσεῖμεν ᾰ̓κουσεῖτε ᾰ̓κουσεῖεν
    imperative   ᾰ̓́κουσον ᾰ̓κουσᾰ́τω ᾰ̓κούσᾰτον ᾰ̓κουσᾰ́των   ᾰ̓κούσᾰτε ᾰ̓κουσᾰ́ντων
    middle indicative ᾰ̓κουσᾰ́μην ᾰ̓κούσᾰο ᾰ̓κούσᾰτο ᾰ̓κούσᾰσθον ᾰ̓κουσᾰ́σθην ᾰ̓κουσᾰ́με(σ)θᾰ ᾰ̓κούσᾰσθε ᾰ̓κούσᾰντο
    subjunctive ᾰ̓κούσωμαι,
    ᾰ̓κούσομαι     		ᾰ̓κούσῃ,
    ᾰ̓κούσεαι     		ᾰ̓κούσηται,
    ᾰ̓κούσεται     		ᾰ̓κούσησθον ᾰ̓κούσησθον ᾰ̓κουσώμε(σ)θᾰ,
    ᾰ̓κουσόμε(σ)θᾰ     		ᾰ̓κούσησθε ᾰ̓κούσωνται
    optative ᾰ̓κουσαίμην ᾰ̓κούσαιο ᾰ̓κούσαιτο ᾰ̓κούσαισθον ᾰ̓κουσαίσθην ᾰ̓κουσαίμε(σ)θᾰ ᾰ̓κούσαισθε ᾰ̓κουσαίᾰτο
    imperative   ᾰ̓́κουσαι ᾰ̓κουσᾰ́σθω ᾰ̓κούσᾰσθον ᾰ̓κουσᾰ́σθων   ᾰ̓κούσᾰσθε ᾰ̓κουσᾰ́σθων
    passive indicative ᾰ̓κούσθην ᾰ̓κούσθης ᾰ̓κούσθη ᾰ̓κούσθητον ᾰ̓κουσθήτην ᾰ̓κούσθημεν ᾰ̓κούσθητε ᾰ̓κούσθησᾰν,
    ᾰ̓́κουσθεν
    subjunctive ᾰ̓κουσθῶ ᾰ̓κουσθῇς ᾰ̓κουσθῇ ᾰ̓κουσθῆτον ᾰ̓κουσθῆτον ᾰ̓κουσθῶμεν ᾰ̓κουσθῆτε ᾰ̓κουσθῶσῐ(ν)
    optative ᾰ̓κουσθείην ᾰ̓κουσθείης ᾰ̓κουσθείη ᾰ̓κουσθεῖτον,
    ᾰ̓κουσθείητον     		ᾰ̓κουσθείτην,
    ᾰ̓κουσθειήτην     		ᾰ̓κουσθεῖμεν,
    ᾰ̓κουσθείημεν     		ᾰ̓κουσθεῖτε,
    ᾰ̓κουσθείητε     		ᾰ̓κουσθεῖεν,
    ᾰ̓κουσθείησᾰν
    imperative   ᾰ̓κούσθητῐ ᾰ̓κουσθήτω ᾰ̓κούσθητον ᾰ̓κουσθήτων   ᾰ̓κούσθητε ᾰ̓κουσθέντων
    active middle passive
    infinitive ᾰ̓κοῦσαι,
    ᾰ̓κουσᾰ́μεν,
    ᾰ̓κουσᾰμέναι     		ᾰ̓κούσᾰσθαι ᾰ̓κουσθῆναι,
    ᾰ̓κουσθήμεναι
    participle m ᾰ̓κούσᾱς ᾰ̓κουσᾰ́μενος ᾰ̓κουσθείς
    f ᾰ̓κούσᾱσᾰ ᾰ̓κουσᾰμένη ᾰ̓κουσθεῖσᾰ
    n ᾰ̓κοῦσᾰν ᾰ̓κουσᾰ́μενον ᾰ̓κουσθέν
    Notes:
    Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
       Perfect: ᾰ̓κήκοᾰ
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative ᾰ̓κήκοᾰ ᾰ̓κήκοᾰς ᾰ̓κήκοε(ν) ᾰ̓κηκόᾰτον ᾰ̓κηκόᾰτον ᾰ̓κηκόᾰμεν ᾰ̓κηκόᾰτε ᾰ̓κηκόᾱσῐ(ν)
    subjunctive ᾰ̓κηκόω ᾰ̓κηκόῃς ᾰ̓κηκόῃ ᾰ̓κηκόητον ᾰ̓κηκόητον ᾰ̓κηκόωμεν ᾰ̓κηκόητε ᾰ̓κηκόωσῐ(ν)
    optative ᾰ̓κηκόοιμῐ,
    ᾰ̓κηκοοίην     		ᾰ̓κηκόοις,
    ᾰ̓κηκοοίης     		ᾰ̓κηκόοι,
    ᾰ̓κηκοοίη     		ᾰ̓κηκόοιτον ᾰ̓κηκοοίτην ᾰ̓κηκόοιμεν ᾰ̓κηκόοιτε ᾰ̓κηκόοιεν
    imperative   ᾰ̓κήκοε ᾰ̓κηκοέτω ᾰ̓κηκόετον ᾰ̓κηκοέτων   ᾰ̓κηκόετε ᾰ̓κηκοόντων
    active
    infinitive ᾰ̓κηκοέναι
    participle m ᾰ̓κηκοώς
    f ᾰ̓κηκουῖᾰ
    n ᾰ̓κηκοός
    Notes:
    This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
       Perfect: ἤκουκᾰ, ἤκουσμαι (Koine)
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative ἤκουκᾰ ἤκουκᾰς ἤκουκε(ν) ἠκούκᾰτον ἠκούκᾰτον ἠκούκᾰμεν ἠκούκᾰτε ἠκούκᾱσῐ(ν)
    subjunctive ἠκούκω ἠκούκῃς ἠκούκῃ ἠκούκητον ἠκούκητον ἠκούκωμεν ἠκούκητε ἠκούκωσῐ(ν)
    optative ἠκούκοιμῐ,
    ἠκουκοίην     		ἠκούκοις,
    ἠκουκοίης     		ἠκούκοι,
    ἠκουκοίη     		ἠκούκοιτον ἠκουκοίτην ἠκούκοιμεν ἠκούκοιτε ἠκούκοιεν
    imperative   ἤκουκε ἠκουκέτω ἠκούκετον ἠκουκέτων   ἠκούκετε ἠκουκόντων
    middle/passive indicative ἤκουσμαι ἤκουσαι ἤκουσται ἤκουσθον ἤκουσθον ἠκούσμεθᾰ ἤκουσθε ἠκούσᾰται
    subjunctive ἠκουσμένος ὦ ἠκουσμένος ᾖς ἠκουσμένος ᾖ ἠκουσμένω ἦτον ἠκουσμένω ἦτον ἠκουσμένοι ὦμεν ἠκουσμένοι ἦτε ἠκουσμένοι ὦσῐ(ν)
    optative ἠκουσμένος εἴην ἠκουσμένος εἴης ἠκουσμένος εἴη ἠκουσμένω εἴητον,
    εἶτον     		ἠκουσμένω εἰήτην,
    εἴτην     		ἠκουσμένοι εἴημεν,
    εἶμεν     		ἠκουσμένοι εἴητε,
    εἶτε     		ἠκουσμένοι εἴησᾰν,
    εἶεν
    imperative   ἤκουσο ἠκούσθω ἤκουσθον ἠκούσθων   ἤκουσθε ἠκούσθων
    active middle/passive
    infinitive ἠκουκέναι ἠκοῦσθαι
    participle m ἠκουκώς ἠκουσμένος
    f ἠκουκυῖᾰ ἠκουσμένη
    n ἠκουκός ἠκουσμένον
       Perfect: ᾰ̓κήκουκᾰ (Ionic)
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative ᾰ̓κήκουκᾰ ᾰ̓κήκουκᾰς ᾰ̓κήκουκε(ν) ᾰ̓κηκούκᾰτον ᾰ̓κηκούκᾰτον ᾰ̓κηκούκᾰμεν ᾰ̓κηκούκᾰτε ᾰ̓κηκούκᾱσῐ(ν)
    subjunctive ᾰ̓κηκούκω ᾰ̓κηκούκῃς ᾰ̓κηκούκῃ ᾰ̓κηκούκητον ᾰ̓κηκούκητον ᾰ̓κηκούκωμεν ᾰ̓κηκούκητε ᾰ̓κηκούκωσῐ(ν)
    optative ᾰ̓κηκούκοιμῐ,
    ᾰ̓κηκουκοίην     		ᾰ̓κηκούκοις,
    ᾰ̓κηκουκοίης     		ᾰ̓κηκούκοι,
    ᾰ̓κηκουκοίη     		ᾰ̓κηκούκοιτον ᾰ̓κηκουκοίτην ᾰ̓κηκούκοιμεν ᾰ̓κηκούκοιτε ᾰ̓κηκούκοιεν
    imperative   ᾰ̓κήκουκε ᾰ̓κηκουκέτω ᾰ̓κηκούκετον ᾰ̓κηκουκέτων   ᾰ̓κηκούκετε ᾰ̓κηκουκόντων
    active
    infinitive ᾰ̓κηκουκέναι
    participle m ᾰ̓κηκουκώς
    f ᾰ̓κηκουκυῖᾰ
    n ᾰ̓κηκουκός
    Notes:
    Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
       Perfect: ἄκουκᾰ (Laconian)
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative ἄκουκᾰ ἄκουκᾰς ἄκουκε(ν) ἀκούκᾰτον ἀκούκᾰτον ἀκούκᾰμες ἀκούκᾰτε ἀκουκᾰ́τι,
    ἀκούκᾰντῐ
    subjunctive ἀκούκω ἀκούκῃς ἀκούκῃ ἀκούκητον ἀκούκητον ἀκούκωμες ἀκούκητε ἀκούκωντῐ
    optative ἀκούκοιμῐ,
    ἀκουκοίην     		ἀκούκοις,
    ἀκουκοίης     		ἀκούκοι,
    ἀκουκοίη     		ἀκούκοιτον ἀκουκοίτᾱν ἀκούκοιμες ἀκούκοιτε ἀκούκοιεν
    imperative   ἄκουκε ἀκουκέτω ἀκούκετον ἀκουκέτων   ἀκούκετε ἀκουκόντω
    active
    infinitive ἀκουκέναι
    participle m ἀκουκώς
    f ἀκουκυῖᾰ
    n ἀκουκός
    Notes:
    Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
       Pluperfect: ἠκηκόειν, ἠκούσμην (Attic)
    number singular dual plural
    first second third second third first second third
    active indicative ἠκηκόειν,
    ἠκηκόη,
    ᾰ̓κηκόειν,
    ᾰ̓κηκόη     		ἠκηκόεις,
    ἠκηκόης,
    ᾰ̓κηκόεις,
    ᾰ̓κηκόης     		ἠκηκόει(ν),
    ᾰ̓κηκόει(ν)     		ἠκηκόετον,
    ᾰ̓κηκόετον     		ἠκηκοέτην,
    ᾰ̓κηκοέτην     		ἠκηκόεμεν,
    ᾰ̓κηκόεμεν     		ἠκηκόετε,
    ᾰ̓κηκόετε     		ἠκηκόεσᾰν,
    ᾰ̓κηκόεσᾰν
    middle/passive indicative ἠκούσμην ἤκουσο ἤκουστο ἤκουσθον ἠκούσθην ἠκούσμεθᾰ ἤκουσθε ἠκούσᾰτο
    Notes:
    This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

    Derived terms

    Descendants

    • Greek: ακούω (akoúo)

    References

    1. ^ Beekes, Robert S. P. (2010), “ἀκούω”, in Etymological Dictionary of Greek (Leiden Indo-European Etymological Dictionary Series; 10), with the assistance of Lucien van Beek, Leiden, Boston: Brill, →ISBN, page 55

    Further reading

    This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.