ไล่ออก

Compound of ไล่ (lâi, “to drive”) +‎ ออก (ɔ̀ɔk, “out”).

ไล่ออก • (lâi-ɔ̀ɔk)

1. (law) expulsion (the highest disciplinary penalty imposed upon a public official who has committed a serious offence, resulting in the official being removed from public service and from the right to pensions)
   • 1957 January 29, “พระราชบัญญัติล้างมลทินในโอกาสครบ ๒๕ พุทธศตวรรษ พ.ศ. ๒๔๙๙”, in ราชกิจจานุเบกษา, volume 74, number 11, page 3:

     ให้ล้างมลทินให้แก่บรรดาผู้ถูกลงโทษไล่ออก ปลดออก หรือให้ออกจากราชการ...

     hâi láang-mon-tin hâi gɛ̀ɛ ban-daa pûu tùuk long-tôot lâi-ɔ̀ɔk · bplòt-ɔ̀ɔk · rʉ̌ʉ hâi-ɔ̀ɔk jàak râat-chá-gaan ...

     Absolution shall be granted to all those who have been punished with expulsion, dismissal, or discharge from public service […]

ไล่ออก • (lâi-ɔ̀ɔk) (abstract noun การไล่ออก)

1. (transitive) to expel, especially as a penalty
   • 2015 March 13, “พระราชบัญญัติความเท่าเทียมระหว่างเพศ พ.ศ. ๒๕๕๘”, in ราชกิจจานุเบกษา, volume 132, number 18A, page 18:

     ไม่เคยถูกไล่ออกหรือปลดออกจากราชการ หน่วยงานของรัฐ หรือรัฐวิสาหกิจเพราะกระทำผิดวินัย

     mâi-kəəi tùuk lâi-ɔ̀ɔk rʉ̌ʉ bplòt-ɔ̀ɔk jàak râat-chá-gaan · nùai-ngaan kɔ̌ɔng rát · rʉ̌ʉ rát-tà-wí-sǎa-hà-gìt prɔ́ grà-tam pìt-wí-nai

     has never been expelled or dismissed from a public service, state agency, or state enterprise due to [having] committed indiscipline

2. (literally) Used other than figuratively or idiomatically: see ไล่ (lâi),‎ ออก (ɔ̀ɔk).