இரப்பு

See also: இறப்பு

Tamil

Verbal noun formed from இர (ira, “to beg, implore, plead”) +‎ -ப்பு (-ppu). Cognate with Malayalam ഇരപ്പ് (irappŭ).

இரப்பு • (irappu)

u-stem declension of இரப்பு (irappu) (singular only)
	singular	plural
nominative	இரப்பு irappu	-
vocative	இரப்பே irappē	-
accusative	இரப்பை irappai	-
dative	இரப்புக்கு irappukku	-
benefactive	இரப்புக்காக irappukkāka	-
genitive 1	இரப்புடைய irappuṭaiya	-
genitive 2	இரப்பின் irappiṉ	-
locative 1	இரப்பில் irappil	-
locative 2	இரப்பிடம் irappiṭam	-
sociative 1	இரப்போடு irappōṭu	-
sociative 2	இரப்புடன் irappuṭaṉ	-
instrumental	இரப்பால் irappāl	-
ablative	இரப்பிலிருந்து irappiliruntu	-

University of Madras (1924–1936), “இரப்பு”, in Tamil Lexicon, Madras [Chennai]: Diocesan Press
N. Kathiraiver Pillai (1889), “இரப்பு”, in தமிழ் மொழி அகராதி [Tamil language dictionary] (in Tamil), Chennai: Pi. Ve. Namacivaya Mutaliyar, published 1928