χεόμενος

Ancient Greek

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /kʰe.ó.me.nos/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /kʰeˈo.me.nos/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /çeˈo.me.nos/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /çeˈo.me.nos/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /çeˈo.me.nos/

Participle

χεόμενος • (kheómenos) m (feminine χεομένη, neuter χεόμενον); first/third declension

present mediopassive participle of χέω (khéō)

Declension

First and second declension of χεόμενος; χεομένη; χεόμενον (Attic)

Number	Singular			Dual			Plural
Case/Gender	Masculine	Feminine	Neuter	Masculine	Feminine	Neuter	Masculine	Feminine	Neuter
Nominative	χεόμενος kheómenos	χεομένη kheoménē	χεόμενον kheómenon	χεομένω kheoménō	χεομένᾱ kheoménā	χεομένω kheoménō	χεόμενοι kheómenoi	χεόμεναι kheómenai	χεόμενᾰ kheómenă
Genitive	χεομένου kheoménou	χεομένης kheoménēs	χεομένου kheoménou	χεομένοιν kheoménoin	χεομέναιν kheoménain	χεομένοιν kheoménoin	χεομένων kheoménōn	χεομένων kheoménōn	χεομένων kheoménōn
Dative	χεομένῳ kheoménōi	χεομένῃ kheoménēi	χεομένῳ kheoménōi	χεομένοιν kheoménoin	χεομέναιν kheoménain	χεομένοιν kheoménoin	χεομένοις kheoménois	χεομέναις kheoménais	χεομένοις kheoménois
Accusative	χεόμενον kheómenon	χεομένην kheoménēn	χεόμενον kheómenon	χεομένω kheoménō	χεομένᾱ kheoménā	χεομένω kheoménō	χεομένους kheoménous	χεομένᾱς kheoménās	χεόμενᾰ kheómenă
Vocative	χεόμενε kheómene	χεομένη kheoménē	χεόμενον kheómenon	χεομένω kheoménō	χεομένᾱ kheoménā	χεομένω kheoménō	χεόμενοι kheómenoi	χεόμεναι kheómenai	χεόμενᾰ kheómenă
Derived forms	Adverb			Comparative			Superlative
Derived forms	χεομένως kheoménōs			χεομενώτερος kheomenṓteros			χεομενώτᾰτος kheomenṓtătos
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.