πρήθω

Ancient Greek

Etymology

Perhaps from Proto-Hellenic *prḗtʰō, from Proto-Indo-European *préh₁-dʰe-ti, from *preh₁-.[1]

Pronunciation

 

Verb

πρήθω • (prḗthō)

  1. to burn
  2. to blow out, to swell out by blowing
  3. to spout

Inflection

   Present: πρήθω
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative πρήθω πρήθεις πρήθει πρήθετον πρήθετον πρήθομεν πρήθετε πρήθουσῐ(ν)
subjunctive πρήθω πρήθῃς πρήθῃ πρήθητον πρήθητον πρήθωμεν πρήθητε πρήθωσῐ(ν)
optative πρήθοιμῐ πρήθοις πρήθοι πρήθοιτον πρηθοίτην πρήθοιμεν πρήθοιτε πρήθοιεν
imperative   πρῆθε πρηθέτω πρήθετον πρηθέτων   πρήθετε πρηθόντων
active
infinitive πρήθειν
participle m πρήθων
f πρήθουσᾰ
n πρῆθον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Imperfect: ἔπρηθον
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἔπρηθον ἔπρηθες ἔπρηθε(ν) ἐπρήθετον ἐπρηθέτην ἐπρήθομεν ἐπρήθετε ἔπρηθον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Aorist: ἔπρησᾰ
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἔπρησᾰ ἔπρησᾰς ἔπρησε(ν) ἐπρήσᾰτον ἐπρησᾰ́την ἐπρήσᾰμεν ἐπρήσᾰτε ἔπρησᾰν
subjunctive πρήσω πρήσῃς πρήσῃ πρήσητον πρήσητον πρήσωμεν πρήσητε πρήσωσῐ(ν)
optative πρήσαιμῐ πρήσειᾰς,
πρήσαις 		πρήσειε(ν),
πρήσαι 		πρήσαιτον πρησαίτην πρήσαιμεν πρήσαιτε πρήσειᾰν,
πρήσαιεν
imperative   πρῆσον πρησᾰ́τω πρήσᾰτον πρησᾰ́των   πρήσᾰτε πρησᾰ́ντων
active
infinitive πρῆσαι
participle m πρήσᾱς
f πρήσᾱσᾰ
n πρῆσᾰν
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Aorist: πρῆσᾰ (Epic)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative πρῆσᾰ πρῆσᾰς πρῆσε(ν) πρήσᾰτον πρησᾰ́την πρήσᾰμεν πρήσᾰτε πρῆσᾰν
subjunctive πρήσω,
πρήσωμῐ 		πρήσῃς,
πρήσῃσθᾰ 		πρήσῃ,
πρήσῃσῐ(ν) 		πρήσητον,
πρήσετον 		πρήσητον,
πρήσετον 		πρήσωμεν,
πρήσομεν 		πρήσητε,
πρήσετε 		πρήσωσῐ(ν)
optative πρήσαιμῐ πρήσαις,
πρήσαισθᾰ,
πρήσειᾰς 		πρήσειε(ν),
πρήσαι 		πρησεῖτον πρησείτην πρησεῖμεν πρησεῖτε πρησεῖεν
imperative   πρῆσον πρησᾰ́τω πρήσᾰτον πρησᾰ́των   πρήσᾰτε πρησᾰ́ντων
active
infinitive πρῆσαι,
πρησᾰ́μεν,
πρησᾰμέναι
participle m πρήσᾱς
f πρήσᾱσᾰ
n πρῆσᾰν
Notes:
Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Perfect: πέπρησμαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
passive indicative πέπρησμαι πέπρησαι πέπρησται πέπρησθον πέπρησθον πεπρήσμεθᾰ πέπρησθε πεπρήσᾰται
subjunctive πεπρησμένος ὦ πεπρησμένος ᾖς πεπρησμένος ᾖ πεπρησμένω ἦτον πεπρησμένω ἦτον πεπρησμένοι ὦμεν πεπρησμένοι ἦτε πεπρησμένοι ὦσῐ(ν)
optative πεπρησμένος εἴην πεπρησμένος εἴης πεπρησμένος εἴη πεπρησμένω εἴητον,
εἶτον 		πεπρησμένω εἰήτην,
εἴτην 		πεπρησμένοι εἴημεν,
εἶμεν 		πεπρησμένοι εἴητε,
εἶτε 		πεπρησμένοι εἴησᾰν,
εἶεν
imperative   πέπρησο πεπρήσθω πέπρησθον πεπρήσθων   πέπρησθε πεπρήσθων
infinitive πεπρῆσθαι
participle m πεπρησμένος
f πεπρησμένη
n πεπρησμένον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Further reading

  1. ^ Rix, Helmut, editor (2001), “*preh₁-”, in Lexikon der indogermanischen Verben [Lexicon of Indo-European Verbs] (in German), 2nd edition, Wiesbaden: Dr. Ludwig Reichert Verlag, →ISBN, page 489
This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.