ξενίζω

Ancient Greek

Alternative forms

Etymology

From ξένος (xénos) +‎ -ίζω (-ízō)

Pronunciation

 

Verb

ξενίζω • (xenízō)

  1. (transitive) to receive or entertain strangers, to receive as a guest
  2. (transitive) to astonish
  3. (transitive) to lodge (guests)
  4. (transitive) to think strange
  5. (intransitive) to be a stranger, speak with a foreign accent
  6. (intransitive) to be strange or unusual

Conjugation

   Present: ξενῐ́ζω, ξενῐ́ζομαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ξενῐ́ζω ξενῐ́ζεις ξενῐ́ζει ξενῐ́ζετον ξενῐ́ζετον ξενῐ́ζομεν ξενῐ́ζετε ξενῐ́ζουσῐ(ν)
subjunctive ξενῐ́ζω ξενῐ́ζῃς ξενῐ́ζῃ ξενῐ́ζητον ξενῐ́ζητον ξενῐ́ζωμεν ξενῐ́ζητε ξενῐ́ζωσῐ(ν)
optative ξενῐ́ζοιμῐ ξενῐ́ζοις ξενῐ́ζοι ξενῐ́ζοιτον ξενῐζοίτην ξενῐ́ζοιμεν ξενῐ́ζοιτε ξενῐ́ζοιεν
imperative   ξένῐζε ξενῐζέτω ξενῐ́ζετον ξενῐζέτων   ξενῐ́ζετε ξενῐζόντων
middle/passive indicative ξενῐ́ζομαι ξενῐ́ζῃ,
ξενῐ́ζει 		ξενῐ́ζεται ξενῐ́ζεσθον ξενῐ́ζεσθον ξενῐζόμεθᾰ ξενῐ́ζεσθε ξενῐ́ζονται
subjunctive ξενῐ́ζωμαι ξενῐ́ζῃ ξενῐ́ζηται ξενῐ́ζησθον ξενῐ́ζησθον ξενῐζώμεθᾰ ξενῐ́ζησθε ξενῐ́ζωνται
optative ξενῐζοίμην ξενῐ́ζοιο ξενῐ́ζοιτο ξενῐ́ζοισθον ξενῐζοίσθην ξενῐζοίμεθᾰ ξενῐ́ζοισθε ξενῐ́ζοιντο
imperative   ξενῐ́ζου ξενῐζέσθω ξενῐ́ζεσθον ξενῐζέσθων   ξενῐ́ζεσθε ξενῐζέσθων
active middle/passive
infinitive ξενῐ́ζειν ξενῐ́ζεσθαι
participle m ξενῐ́ζων ξενῐζόμενος
f ξενῐ́ζουσᾰ ξενῐζομένη
n ξενῐ́ζον ξενῐζόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Imperfect: ἐξένῐζον, ἐξενῐζόμην
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἐξένῐζον ἐξένῐζες ἐξένῐζε(ν) ἐξενῐ́ζετον ἐξενῐζέτην ἐξενῐ́ζομεν ἐξενῐ́ζετε ἐξένῐζον
middle/passive indicative ἐξενῐζόμην ἐξενῐ́ζου ἐξενῐ́ζετο ἐξενῐ́ζεσθον ἐξενῐζέσθην ἐξενῐζόμεθᾰ ἐξενῐ́ζεσθε ἐξενῐ́ζοντο
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Future: ξενῐέω, ξενῐέομαι, ξενῐσθήσομαι (Uncontracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ξενῐέω ξενῐέεις ξενῐέει ξενῐέετον ξενῐέετον ξενῐέομεν ξενῐέετε ξενῐέουσῐ(ν)
optative ξενῐέοιμῐ ξενῐέοις ξενῐέοι ξενῐέοιτον ξενῐεοίτην ξενῐέοιμεν ξενῐέοιτε ξενῐέοιεν
middle indicative ξενῐέομαι ξενῐέῃ,
ξενῐέει 		ξενῐέεται ξενῐέεσθον ξενῐέεσθον ξενῐεόμεθᾰ ξενῐέεσθε ξενῐέονται
optative ξενῐεοίμην ξενῐέοιο ξενῐέοιτο ξενῐέοισθον ξενῐεοίσθην ξενῐεοίμεθᾰ ξενῐέοισθε ξενῐέοιντο
passive indicative ξενῐσθήσομαι ξενῐσθήσῃ,
ξενῐσθήσει 		ξενῐσθήσεται ξενῐσθήσεσθον ξενῐσθήσεσθον ξενῐσθησόμεθᾰ ξενῐσθήσεσθε ξενῐσθήσονται
optative ξενῐσθησοίμην ξενῐσθήσοιο ξενῐσθήσοιτο ξενῐσθήσοισθον ξενῐσθησοίσθην ξενῐσθησοίμεθᾰ ξενῐσθήσοισθε ξενῐσθήσοιντο
active middle passive
infinitive ξενῐέειν ξενῐέεσθαι ξενῐσθήσεσθαι
participle m ξενῐέων ξενῐεόμενος ξενῐσθησόμενος
f ξενῐέουσᾰ ξενῐεομένη ξενῐσθησομένη
n ξενῐέον ξενῐεόμενον ξενῐσθησόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Future: ξενῐῶ, ξενῐοῦμαι, ξενῐσθήσομαι (Contracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ξενῐῶ ξενῐεῖς ξενῐεῖ ξενῐεῖτον ξενῐεῖτον ξενῐοῦμεν ξενῐεῖτε ξενῐοῦσῐ(ν)
optative ξενῐοίην,
ξενῐοῖμῐ 		ξενῐοίης,
ξενῐοῖς 		ξενῐοίη,
ξενῐοῖ 		ξενῐοῖτον,
ξενῐοίητον 		ξενῐοίτην,
ξενῐοιήτην 		ξενῐοῖμεν,
ξενῐοίημεν 		ξενῐοῖτε,
ξενῐοίητε 		ξενῐοῖεν,
ξενῐοίησᾰν
middle indicative ξενῐοῦμαι ξενῐῇ ξενῐεῖται ξενῐεῖσθον ξενῐεῖσθον ξενῐούμεθᾰ ξενῐεῖσθε ξενῐοῦνται
optative ξενῐοίμην ξενῐοῖο ξενῐοῖτο ξενῐοῖσθον ξενῐοίσθην ξενῐοίμεθᾰ ξενῐοῖσθε ξενῐοῖντο
passive indicative ξενῐσθήσομαι ξενῐσθήσῃ,
ξενῐσθήσει 		ξενῐσθήσεται ξενῐσθήσεσθον ξενῐσθήσεσθον ξενῐσθησόμεθᾰ ξενῐσθήσεσθε ξενῐσθήσονται
optative ξενῐσθησοίμην ξενῐσθήσοιο ξενῐσθήσοιτο ξενῐσθήσοισθον ξενῐσθησοίσθην ξενῐσθησοίμεθᾰ ξενῐσθήσοισθε ξενῐσθήσοιντο
active middle passive
infinitive ξενῐεῖν ξενῐεῖσθαι ξενῐσθήσεσθαι
participle m ξενῐῶν ξενῐούμενος ξενῐσθησόμενος
f ξενῐοῦσᾰ ξενῐουμένη ξενῐσθησομένη
n ξενῐοῦν ξενῐούμενον ξενῐσθησόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Aorist: ἐξένῐσᾰ, ἐξενῐσᾰ́μην, ἐξενῐ́σθην
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἐξένῐσᾰ ἐξένῐσᾰς ἐξένῐσε(ν) ἐξενῐ́σᾰτον ἐξενῐσᾰ́την ἐξενῐ́σᾰμεν ἐξενῐ́σᾰτε ἐξένῐσᾰν
subjunctive ξενῐ́σω ξενῐ́σῃς ξενῐ́σῃ ξενῐ́σητον ξενῐ́σητον ξενῐ́σωμεν ξενῐ́σητε ξενῐ́σωσῐ(ν)
optative ξενῐ́σαιμῐ ξενῐ́σειᾰς,
ξενῐ́σαις 		ξενῐ́σειε(ν),
ξενῐ́σαι 		ξενῐ́σαιτον ξενῐσαίτην ξενῐ́σαιμεν ξενῐ́σαιτε ξενῐ́σειᾰν,
ξενῐ́σαιεν
imperative   ξένῐσον ξενῐσᾰ́τω ξενῐ́σᾰτον ξενῐσᾰ́των   ξενῐ́σᾰτε ξενῐσᾰ́ντων
middle indicative ἐξενῐσᾰ́μην ἐξενῐ́σω ἐξενῐ́σᾰτο ἐξενῐ́σᾰσθον ἐξενῐσᾰ́σθην ἐξενῐσᾰ́μεθᾰ ἐξενῐ́σᾰσθε ἐξενῐ́σᾰντο
subjunctive ξενῐ́σωμαι ξενῐ́σῃ ξενῐ́σηται ξενῐ́σησθον ξενῐ́σησθον ξενῐσώμεθᾰ ξενῐ́σησθε ξενῐ́σωνται
optative ξενῐσαίμην ξενῐ́σαιο ξενῐ́σαιτο ξενῐ́σαισθον ξενῐσαίσθην ξενῐσαίμεθᾰ ξενῐ́σαισθε ξενῐ́σαιντο
imperative   ξένῐσαι ξενῐσᾰ́σθω ξενῐ́σᾰσθον ξενῐσᾰ́σθων   ξενῐ́σᾰσθε ξενῐσᾰ́σθων
passive indicative ἐξενῐ́σθην ἐξενῐ́σθης ἐξενῐ́σθη ἐξενῐ́σθητον ἐξενῐσθήτην ἐξενῐ́σθημεν ἐξενῐ́σθητε ἐξενῐ́σθησᾰν
subjunctive ξενῐσθῶ ξενῐσθῇς ξενῐσθῇ ξενῐσθῆτον ξενῐσθῆτον ξενῐσθῶμεν ξενῐσθῆτε ξενῐσθῶσῐ(ν)
optative ξενῐσθείην ξενῐσθείης ξενῐσθείη ξενῐσθεῖτον,
ξενῐσθείητον 		ξενῐσθείτην,
ξενῐσθειήτην 		ξενῐσθεῖμεν,
ξενῐσθείημεν 		ξενῐσθεῖτε,
ξενῐσθείητε 		ξενῐσθεῖεν,
ξενῐσθείησᾰν
imperative   ξενῐ́σθητῐ ξενῐσθήτω ξενῐ́σθητον ξενῐσθήτων   ξενῐ́σθητε ξενῐσθέντων
active middle passive
infinitive ξενῐ́σαι ξενῐ́σᾰσθαι ξενῐσθῆναι
participle m ξενῐ́σᾱς ξενῐσᾰ́μενος ξενῐσθείς
f ξενῐ́σᾱσᾰ ξενῐσᾰμένη ξενῐσθεῖσᾰ
n ξενῐ́σᾰν ξενῐσᾰ́μενον ξενῐσθέν
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Perfect: ἐξένῐκᾰ, ἐξένῐσμαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἐξένῐκᾰ ἐξένῐκᾰς ἐξένῐκε(ν) ἐξενῐ́κᾰτον ἐξενῐ́κᾰτον ἐξενῐ́κᾰμεν ἐξενῐ́κᾰτε ἐξενῐ́κᾱσῐ(ν)
subjunctive ἐξενῐ́κω ἐξενῐ́κῃς ἐξενῐ́κῃ ἐξενῐ́κητον ἐξενῐ́κητον ἐξενῐ́κωμεν ἐξενῐ́κητε ἐξενῐ́κωσῐ(ν)
optative ἐξενῐ́κοιμῐ,
ἐξενῐκοίην 		ἐξενῐ́κοις,
ἐξενῐκοίης 		ἐξενῐ́κοι,
ἐξενῐκοίη 		ἐξενῐ́κοιτον ἐξενῐκοίτην ἐξενῐ́κοιμεν ἐξενῐ́κοιτε ἐξενῐ́κοιεν
imperative   ἐξένῐκε ἐξενῐκέτω ἐξενῐ́κετον ἐξενῐκέτων   ἐξενῐ́κετε ἐξενῐκόντων
middle/passive indicative ἐξένῐσμαι ἐξένῐσαι ἐξένῐσται ἐξένῐσθον ἐξένῐσθον ἐξενῐ́σμεθᾰ ἐξένῐσθε ἐξενῐ́δᾰται
subjunctive ἐξενῐσμένος ὦ ἐξενῐσμένος ᾖς ἐξενῐσμένος ᾖ ἐξενῐσμένω ἦτον ἐξενῐσμένω ἦτον ἐξενῐσμένοι ὦμεν ἐξενῐσμένοι ἦτε ἐξενῐσμένοι ὦσῐ(ν)
optative ἐξενῐσμένος εἴην ἐξενῐσμένος εἴης ἐξενῐσμένος εἴη ἐξενῐσμένω εἴητον,
εἶτον 		ἐξενῐσμένω εἰήτην,
εἴτην 		ἐξενῐσμένοι εἴημεν,
εἶμεν 		ἐξενῐσμένοι εἴητε,
εἶτε 		ἐξενῐσμένοι εἴησᾰν,
εἶεν
imperative   ἐξένῐσο ἐξενῐ́σθω ἐξένῐσθον ἐξενῐ́σθων   ἐξένῐσθε ἐξενῐ́σθων
active middle/passive
infinitive ἐξενῐκέναι ἐξενῐ́σθαι
participle m ἐξενῐκώς ἐξενῐσμένος
f ἐξενῐκυῖᾰ ἐξενῐσμένη
n ἐξενῐκός ἐξενῐσμένον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Pluperfect: ἐξενῐ́κειν, ἐξενῐ́σμην
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἐξενῐ́κειν,
ἐξενῐ́κη 		ἐξενῐ́κεις,
ἐξενῐ́κης 		ἐξενῐ́κει(ν) ἐξενῐ́κετον ἐξενῐκέτην ἐξενῐ́κεμεν ἐξενῐ́κετε ἐξενῐ́κεσᾰν
middle/passive indicative ἐξενῐ́σμην ἐξένῐσο ἐξένῐστο ἐξένῐσθον ἐξενῐ́σθην ἐξενῐ́σμεθᾰ ἐξένῐσθε ἐξενῐ́δᾰτο
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Quotations

  • 50 CE – 100 CE, Acts of the Apostles 28:7:
    Ἐν δὲ τοῖς περὶ τὸν τόπον ἐκεῖνον ὑπῆρχε χωρία τῷ πρώτῳ τῆς νήσου, ὀνόματι Ποπλίῳ, ὃς ἀναδεξάμενος ἡμᾶς τρεῖς ἡμέρας φιλοφρόνως ἐξένισεν.
    En dè toîs perì tòn tópon ekeînon hupêrkhe khōría tōî prṓtōi tês nḗsou, onómati Poplíōi, hòs anadexámenos hēmâs treîs hēméras philophrónōs exénisen.
    • Translation by KJV
      In the same quarters were possessions of the chief man of the island, whose name was Publius; who received us, and lodged us three days courteously.
  • 50 CE – 100 CE, Epistle to the Hebrews 13:2:
    διὰ ταύτης γὰρ ἔλαθόν τινες ξενίσαντες ἀγγέλους.
    dià taútēs gàr élathón tines xenísantes angélous.
    • Translation by KJV
      For thereby some have entertained angels unawares.
  • 50 CE – 100 CE, First Epistle of Peter 4:4:
    ἐν ᾧ ξενίζονται, μὴ συντρεχόντων ὑμῶν εἰς τὴν αὐτὴν τῆς ἀσωτίας ἀνάχυσιν, βλασφημοῦντες·
    en hōî xenízontai, mḕ suntrekhóntōn humôn eis tḕn autḕn tês asōtías anákhusin, blasphēmoûntes;
    • Translation by KJV
      Wherein they think it strange that ye run not with them to the same excess of riot, speaking evil of you

Derived terms

Further reading

This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.