μηκάομαι

Ancient Greek

Etymology

From μηκή (mēkḗ, “bleating”) +‎ -άομαι (-áomai)

Pronunciation

 

Verb

μηκᾰ́ομαι • (mēkắomai) (Epic)

  1. (of a goat) to bleat
    Synonym: μηκᾰ́ζω (mēkắzō)
  2. (of a frightened or wounded animal) to scream; to shriek
  3. (hapax legomenon, of a person) to scream in pain

Conjugation

   Present: μηκᾰ́ομαι (Uncontracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
middle indicative μηκᾰ́ομαι μηκᾰ́ῃ,
μηκᾰ́ει 		μηκᾰ́εται μηκᾰ́εσθον μηκᾰ́εσθον μηκᾰόμεθᾰ μηκᾰ́εσθε μηκᾰ́ονται
subjunctive μηκᾰ́ωμαι μηκᾰ́ῃ μηκᾰ́ηται μηκᾰ́ησθον μηκᾰ́ησθον μηκᾰώμεθᾰ μηκᾰ́ησθε μηκᾰ́ωνται
optative μηκᾰοίμην μηκᾰ́οιο μηκᾰ́οιτο μηκᾰ́οισθον μηκᾰοίσθην μηκᾰοίμεθᾰ μηκᾰ́οισθε μηκᾰ́οιντο
imperative   μηκᾰ́ου μηκᾰέσθω μηκᾰ́εσθον μηκᾰέσθων   μηκᾰ́εσθε μηκᾰέσθων
infinitive μηκᾰ́εσθαι
participle m μηκᾰόμενος
f μηκᾰομένη
n μηκᾰόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Present: μηκῶμαι (Contracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
middle indicative μηκῶμαι μηκᾷ μηκᾶται μηκᾶσθον μηκᾶσθον μηκώμεθᾰ μηκᾶσθε μηκῶνται
subjunctive μηκῶμαι μηκᾷ μηκᾶται μηκᾶσθον μηκᾶσθον μηκώμεθᾰ μηκᾶσθε μηκῶνται
optative μηκῴμην μηκῷο μηκῷτο μηκῷσθον μηκῴσθην μηκῴμεθᾰ μηκῷσθε μηκῷντο
imperative   μηκῶ μηκᾱ́σθω μηκᾶσθον μηκᾱ́σθων   μηκᾶσθε μηκᾱ́σθων
infinitive μηκᾶσθαι
participle m μηκώμενος
f μηκωμένη
n μηκώμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Imperfect: ἐμέμηκον, ἐμεμηκόμην (Epic)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἐμέμηκον ἐμέμηκες ἐμέμηκε(ν) ἐμεμήκετον ἐμεμηκέτην ἐμεμήκομεν ἐμεμήκετε ἐμέμηκον
middle/passive indicative ἐμεμηκόμην ἐμεμήκεο,
ἐμεμήκευ 		ἐμεμήκετο ἐμεμήκεσθον ἐμεμηκέσθην ἐμεμηκόμε(σ)θᾰ ἐμεμήκεσθε ἐμεμήκοντο
Notes:
Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Aorist: ἔμᾰκον, ἐμᾰκόμην (Epic)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἔμᾰκον ἔμᾰκες ἔμᾰκε(ν) ἐμᾰ́κετον ἐμᾰκέτην ἐμᾰ́κομεν ἐμᾰ́κετε ἔμᾰκον
subjunctive μᾰ́κω,
μᾰ́κωμῐ 		μᾰ́κῃς,
μᾰ́κῃσθᾰ 		μᾰ́κῃ,
μᾰ́κῃσῐ(ν) 		μᾰ́κητον μᾰ́κητον μᾰ́κωμεν μᾰ́κητε μᾰ́κωσῐ(ν)
optative μᾰ́κοιμῐ μᾰ́κοις,
μᾰ́κοισθᾰ 		μᾰ́κοι μᾰκεῖτον μᾰκείτην μᾰκεῖμεν μᾰκεῖτε μᾰκεῖεν
imperative   μᾰ́κε μᾰκέτω μᾰ́κετον μᾰκέτων   μᾰ́κετε μᾰκόντων
middle indicative ἐμᾰκόμην ἐμᾰ́κεο ἐμᾰ́κετο ἐμᾰ́κεσθον ἐμᾰκέσθην ἐμᾰκόμε(σ)θᾰ ἐμᾰ́κεσθε ἐμᾰ́κοντο
subjunctive μᾰ́κωμαι μᾰ́κηαι μᾰ́κηται μᾰ́κησθον μᾰ́κησθον μᾰκώμε(σ)θᾰ μᾰ́κησθε μᾰ́κωνται
optative μᾰκοίμην μᾰ́κοιο μᾰ́κοιτο μᾰ́κοισθον μᾰκοίσθην μᾰκοίμε(σ)θᾰ μᾰ́κοισθε μᾰκοίᾰτο
imperative   μᾰ́κεο μᾰκέσθω μᾰ́κεσθον μᾰκέσθων   μᾰ́κεσθε μᾰκέσθων
active middle
infinitive μᾰκεῖν,
μᾰκέμεν(αι) 		μᾰκέσθαι
participle m μᾰκών μᾰκόμενος
f μᾰκοῦσᾰ μᾰκομένη
n μᾰκόν μᾰκόμενον
Notes:
Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Perfect: μέμηκᾰ (Epic)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative μέμηκᾰ μέμηκᾰς μέμηκε(ν) μεμήκᾰτον μεμήκᾰτον μεμήκᾰμεν μεμήκᾰτε μεμήκᾱσῐ(ν)
subjunctive μεμήκω,
μεμήκωμῐ 		μεμήκῃς,
μεμήκῃσθᾰ 		μεμήκῃ,
μεμήκῃσῐ(ν) 		μεμήκητον μεμήκητον μεμήκωμεν μεμήκητε μεμήκωσῐ(ν)
optative μεμήκοιμῐ,
μεμηκοίην 		μεμήκοις,
μεμηκοίης 		μεμήκοι,
μεμηκοίη 		μεμήκοιτον μεμηκοίτην μεμήκοιμεν μεμήκοιτε μεμήκοιεν
imperative   μέμηκε μεμηκέτω μεμήκετον μεμηκέτων   μεμήκετε μεμηκόντων
active
infinitive μεμηκέναι
participle m μεμηκώς
f μεμηκυῖᾰ
n μεμηκός
Notes:
Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Perfect: μέμᾰκᾰ (Epic)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative μέμᾰκᾰ μέμᾰκᾰς μέμᾰκε(ν) μεμᾰ́κᾰτον μεμᾰ́κᾰτον μεμᾰ́κᾰμεν μεμᾰ́κᾰτε μεμᾰ́κᾱσῐ(ν)
subjunctive μεμᾰ́κω,
μεμᾰ́κωμῐ 		μεμᾰ́κῃς,
μεμᾰ́κῃσθᾰ 		μεμᾰ́κῃ,
μεμᾰ́κῃσῐ(ν) 		μεμᾰ́κητον μεμᾰ́κητον μεμᾰ́κωμεν μεμᾰ́κητε μεμᾰ́κωσῐ(ν)
optative μεμᾰ́κοιμῐ,
μεμᾰκοίην 		μεμᾰ́κοις,
μεμᾰκοίης 		μεμᾰ́κοι,
μεμᾰκοίη 		μεμᾰ́κοιτον μεμᾰκοίτην μεμᾰ́κοιμεν μεμᾰ́κοιτε μεμᾰ́κοιεν
imperative   μέμᾰκε μεμᾰκέτω μεμᾰ́κετον μεμᾰκέτων   μεμᾰ́κετε μεμᾰκόντων
active
infinitive μεμᾰκέναι
participle m μεμᾰκώς
f μεμᾰκυῖᾰ
n μεμᾰκός
Notes:
Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Derived terms

  • περῐμηκᾰ́ομαι (perĭmēkắomai)
  • ῠ̔πομηκᾰ́ομαι (hŭpomēkắomai)
  • μηκᾰ́ζω (mēkắzō)
  • μηκᾰ́ς (mēkắs)
  • μηκᾰσμός (mēkăsmós)
  • μηκή (mēkḗ)
  • μηκηθμός (mēkēthmós)
  • μηκητῐκός (mēkētĭkós)
  • πολῠμηκᾰ́ς (polŭmēkắs)

Further reading

This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.