κεραύνωσις

Ancient Greek

From κεραυνόω (keraunóō) +‎ -σις (-sis).

κεραύνωσῐς • (keraúnōsĭs) f (genitive κεραυνώσεως); third declension

Third declension of ἡ κεραύνωσῐς; τῆς κεραυνώσεως (Attic)

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ἡ κεραύνωσῐς hē keraúnōsĭs	τὼ κεραυνώσει tṑ keraunṓsei	αἱ κεραυνώσεις hai keraunṓseis
Genitive	τῆς κεραυνώσεως tês keraunṓseōs	τοῖν κεραυνωσέοιν toîn keraunōséoin	τῶν κεραυνώσεων tôn keraunṓseōn
Dative	τῇ κεραυνώσει tēî keraunṓsei	τοῖν κεραυνωσέοιν toîn keraunōséoin	ταῖς κεραυνώσεσῐ / κεραυνώσεσῐν taîs keraunṓsesĭ(n)
Accusative	τὴν κεραύνωσῐν tḕn keraúnōsĭn	τὼ κεραυνώσει tṑ keraunṓsei	τᾱ̀ς κεραυνώσεις tā̀s keraunṓseis
Vocative	κεραύνωσῐ keraúnōsĭ	κεραυνώσει keraunṓsei	κεραυνώσεις keraunṓseis
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.

“κεραύνωσις”, in Liddell & Scott (1940), A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press