κάτοικος

κᾰτᾰ- (kătă-, “fully”) +‎ οἶκος (oîkos, “home”)

κᾰ́τοικος • (kắtoikos) m (genitive κᾰτοίκου); second declension

1. inhabitant

   Synonym: κατοικήτωρ (katoikḗtōr)

2. (and especially) a military colonist

• Greek: κάτοικος (kátoikos)

κάτοικος • (kátoikos) m (feminine κατοίκη, neuter κάτοικον); first/second declension

1. (Byzantine) in the house, indoors
2. (Byzantine) inhabiting

• Greek: κάτοικος (kátoikos)

• “κάτοικος”, in Liddell & Scott (1940), A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
• “κάτοικος”, in Liddell & Scott (1889), An Intermediate Greek–English Lexicon, New York: Harper & Brothers
• κάτοικος in Bailly, Anatole (1935), Le Grand Bailly: Dictionnaire grec-français, Paris: Hachette
• κάτοικος in Trapp, Erich, et al. (1994–2007), Lexikon zur byzantinischen Gräzität besonders des 9.-12. Jahrhunderts [the Lexicon of Byzantine Hellenism, Particularly the 9th–12th Centuries], Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften

From Ancient Greek κάτοικος (kátoikos).

• IPA^(key): /ˈka.ti.kos/

κάτοικος • (kátoikos) m or f (plural κάτοικοι)

1. inhabitant

• κάτοικος, in Λεξικό της κοινής νεοελληνικής [Dictionary of Standard Modern Greek], Triantafyllidis Foundation, 1998 at the Centre for the Greek language