βρύκω

Ancient Greek

Alternative forms

Etymology

Beekes suggests that it derives from Proto-Indo-European *gʷruHǵʰ- and compares Old Church Slavonic грꙑсти (grysti), and possibly Old Armenian կրծեմ (krcem).[1]

Pronunciation

 

Verb

βρύκω • (brúkō)

  1. to devour, gobble
  2. to bite, chew
  3. to gnash, grind one's teeth

Inflection

   Present: βρῡ́κω, βρῡ́κομαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative βρῡ́κω βρῡ́κεις βρῡ́κει βρῡ́κετον βρῡ́κετον βρῡ́κομεν βρῡ́κετε βρῡ́κουσῐ(ν)
subjunctive βρῡ́κω βρῡ́κῃς βρῡ́κῃ βρῡ́κητον βρῡ́κητον βρῡ́κωμεν βρῡ́κητε βρῡ́κωσῐ(ν)
optative βρῡ́κοιμῐ βρῡ́κοις βρῡ́κοι βρῡ́κοιτον βρῡκοίτην βρῡ́κοιμεν βρῡ́κοιτε βρῡ́κοιεν
imperative   βρῦκε βρῡκέτω βρῡ́κετον βρῡκέτων   βρῡ́κετε βρῡκόντων
middle/passive indicative βρῡ́κομαι βρῡ́κῃ,
βρῡ́κει 		βρῡ́κεται βρῡ́κεσθον βρῡ́κεσθον βρῡκόμεθᾰ βρῡ́κεσθε βρῡ́κονται
subjunctive βρῡ́κωμαι βρῡ́κῃ βρῡ́κηται βρῡ́κησθον βρῡ́κησθον βρῡκώμεθᾰ βρῡ́κησθε βρῡ́κωνται
optative βρῡκοίμην βρῡ́κοιο βρῡ́κοιτο βρῡ́κοισθον βρῡκοίσθην βρῡκοίμεθᾰ βρῡ́κοισθε βρῡ́κοιντο
imperative   βρῡ́κου βρῡκέσθω βρῡ́κεσθον βρῡκέσθων   βρῡ́κεσθε βρῡκέσθων
active middle/passive
infinitive βρῡ́κειν βρῡ́κεσθαι
participle m βρῡ́κων βρῡκόμενος
f βρῡ́κουσᾰ βρῡκομένη
n βρῦκον βρῡκόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Imperfect: ἔβρῡκον, ἐβρῡκόμην
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἔβρῡκον ἔβρῡκες ἔβρῡκε(ν) ἐβρῡ́κετον ἐβρῡκέτην ἐβρῡ́κομεν ἐβρῡ́κετε ἔβρῡκον
middle/passive indicative ἐβρῡκόμην ἐβρῡ́κου ἐβρῡ́κετο ἐβρῡ́κεσθον ἐβρῡκέσθην ἐβρῡκόμεθᾰ ἐβρῡ́κεσθε ἐβρῡ́κοντο
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Future: βρύξω, βρύξομαι, βρυχθήσομαι
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative βρύξω βρύξεις βρύξει βρύξετον βρύξετον βρύξομεν βρύξετε βρύξουσῐ(ν)
optative βρύξοιμῐ βρύξοις βρύξοι βρύξοιτον βρυξοίτην βρύξοιμεν βρύξοιτε βρύξοιεν
middle indicative βρύξομαι βρύξῃ,
βρύξει 		βρύξεται βρύξεσθον βρύξεσθον βρυξόμεθᾰ βρύξεσθε βρύξονται
optative βρυξοίμην βρύξοιο βρύξοιτο βρύξοισθον βρυξοίσθην βρυξοίμεθᾰ βρύξοισθε βρύξοιντο
passive indicative βρυχθήσομαι βρυχθήσῃ,
βρυχθήσει 		βρυχθήσεται βρυχθήσεσθον βρυχθήσεσθον βρυχθησόμεθᾰ βρυχθήσεσθε βρυχθήσονται
optative βρυχθησοίμην βρυχθήσοιο βρυχθήσοιτο βρυχθήσοισθον βρυχθησοίσθην βρυχθησοίμεθᾰ βρυχθήσοισθε βρυχθήσοιντο
active middle passive
infinitive βρύξειν βρύξεσθαι βρυχθήσεσθαι
participle m βρύξων βρυξόμενος βρυχθησόμενος
f βρύξουσᾰ βρυξομένη βρυχθησομένη
n βρῦξον βρυξόμενον βρυχθησόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Aorist: ἔβρῠξᾰ, ἐβρῠξᾰ́μην, ἐβρύχθην
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἔβρῠξᾰ ἔβρῠξᾰς ἔβρῠξε(ν) ἐβρῠ́ξᾰτον ἐβρῠξᾰ́την ἐβρῠ́ξᾰμεν ἐβρῠ́ξᾰτε ἔβρῠξᾰν
subjunctive βρῠ́ξω βρῠ́ξῃς βρῠ́ξῃ βρῠ́ξητον βρῠ́ξητον βρῠ́ξωμεν βρῠ́ξητε βρῠ́ξωσῐ(ν)
optative βρῠ́ξαιμῐ βρῠ́ξειᾰς,
βρῠ́ξαις 		βρῠ́ξειε(ν),
βρῠ́ξαι 		βρῠ́ξαιτον βρῠξαίτην βρῠ́ξαιμεν βρῠ́ξαιτε βρῠ́ξειᾰν,
βρῠ́ξαιεν
imperative   βρῠ́ξον βρῠξᾰ́τω βρῠ́ξᾰτον βρῠξᾰ́των   βρῠ́ξᾰτε βρῠξᾰ́ντων
middle indicative ἐβρῠξᾰ́μην ἐβρῠ́ξω ἐβρῠ́ξᾰτο ἐβρῠ́ξᾰσθον ἐβρῠξᾰ́σθην ἐβρῠξᾰ́μεθᾰ ἐβρῠ́ξᾰσθε ἐβρῠ́ξᾰντο
subjunctive βρῠ́ξωμαι βρῠ́ξῃ βρῠ́ξηται βρῠ́ξησθον βρῠ́ξησθον βρῠξώμεθᾰ βρῠ́ξησθε βρῠ́ξωνται
optative βρῠξαίμην βρῠ́ξαιο βρῠ́ξαιτο βρῠ́ξαισθον βρῠξαίσθην βρῠξαίμεθᾰ βρῠ́ξαισθε βρῠ́ξαιντο
imperative   βρῠ́ξαι βρῠξᾰ́σθω βρῠ́ξᾰσθον βρῠξᾰ́σθων   βρῠ́ξᾰσθε βρῠξᾰ́σθων
passive indicative ἐβρύχθην ἐβρύχθης ἐβρύχθη ἐβρύχθητον ἐβρυχθήτην ἐβρύχθημεν ἐβρύχθητε ἐβρύχθησᾰν
subjunctive βρυχθῶ βρυχθῇς βρυχθῇ βρυχθῆτον βρυχθῆτον βρυχθῶμεν βρυχθῆτε βρυχθῶσῐ(ν)
optative βρυχθείην βρυχθείης βρυχθείη βρυχθεῖτον,
βρυχθείητον 		βρυχθείτην,
βρυχθειήτην 		βρυχθεῖμεν,
βρυχθείημεν 		βρυχθεῖτε,
βρυχθείητε 		βρυχθεῖεν,
βρυχθείησᾰν
imperative   βρύχθητῐ βρυχθήτω βρύχθητον βρυχθήτων   βρύχθητε βρυχθέντων
active middle passive
infinitive βρῠ́ξαι βρῠ́ξᾰσθαι βρυχθῆναι
participle m βρῠ́ξᾱς βρῠξᾰ́μενος βρυχθείς
f βρῠ́ξᾱσᾰ βρῠξᾰμένη βρυχθεῖσᾰ
n βρῠ́ξᾰν βρῠξᾰ́μενον βρυχθέν
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Perfect: βέβρῡχᾰ
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative βέβρῡχᾰ βέβρῡχᾰς βέβρῡχε(ν) βεβρῡ́χᾰτον βεβρῡ́χᾰτον βεβρῡ́χᾰμεν βεβρῡ́χᾰτε βεβρῡ́χᾱσῐ(ν)
subjunctive βεβρῡ́χω βεβρῡ́χῃς βεβρῡ́χῃ βεβρῡ́χητον βεβρῡ́χητον βεβρῡ́χωμεν βεβρῡ́χητε βεβρῡ́χωσῐ(ν)
optative βεβρῡ́χοιμῐ,
βεβρῡχοίην 		βεβρῡ́χοις,
βεβρῡχοίης 		βεβρῡ́χοι,
βεβρῡχοίη 		βεβρῡ́χοιτον βεβρῡχοίτην βεβρῡ́χοιμεν βεβρῡ́χοιτε βεβρῡ́χοιεν
imperative   βέβρῡχε βεβρῡχέτω βεβρῡ́χετον βεβρῡχέτων   βεβρῡ́χετε βεβρῡχόντων
active
infinitive βεβρῡχέναι
participle m βεβρῡχώς
f βεβρῡχυῖᾰ
n βεβρῡχός
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Pluperfect: ἐβεβρῡ́χειν
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἐβεβρῡ́χειν,
ἐβεβρῡ́χη 		ἐβεβρῡ́χεις,
ἐβεβρῡ́χης 		ἐβεβρῡ́χει(ν) ἐβεβρῡ́χετον ἐβεβρῡχέτην ἐβεβρῡ́χεμεν ἐβεβρῡ́χετε ἐβεβρῡ́χεσᾰν
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Synonyms

References

  1. ^ Beekes, Robert S. P. (2010), “βρύκω”, in Etymological Dictionary of Greek (Leiden Indo-European Etymological Dictionary Series; 10), with the assistance of Lucien van Beek, Leiden, Boston: Brill, →ISBN

Further reading

This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.