wið
Elfdalian
Etymology 1
Preposition
wið
Etymology 2
From Old Norse viðr, from Proto-Germanic *widuz.
Noun
wið m
Declension
| masculine | singular | plural | ||
|---|---|---|---|---|
| indefinite | definite | indefinite | definite | |
| nominative | wið | wiðn | wiðir | wiðir |
| accusative | wið | wiðn | wiði | wiðį |
| dative | wiði | wiðim | wiðum | wiðum(e) |
| genitive | — | — | — | — |
Old English
Pronunciation
- IPA(key): /wiθ/
Preposition
wið
- alternative spelling of wiþ