vulturius

Latin

Alternative forms

Etymology

Originally an adjective, from vultur / voltur +‎ -ius; most likely related to vello.

Pronunciation

Noun

vulturius m (genitive vulturiī or vulturī); second declension

  1. vulture
    Synonym: vultur
    • c. 200 BCE, Plautus, Mostellaria 3.2.145–147:
      Viden pictum, ubi ludificat cornix una volturios duos?
      — Non edepol video. — At ego video. Nam inter volturios duos
      cornix astat, ea volturios duo vicissim vellicat.
      (please add an English translation of this quotation)
    • 27 BCE – 25 BCE, Titus Livius, Ab Urbe Condita 27.23.3:
      [nuntiatum erat] Caere volturium volasse in aedem Iovis, []
      (please add an English translation of this quotation)
  2. (figurative) a rapacious person
    • c. 195 BCE, Plautus, Trinummus 1.2.64–65:
      tum autem sunt alii, qui te volturium vocant:
      hostisne an civis comedis, parvi pendere.
      (please add an English translation of this quotation)
    • 55 BCE, Cicero, In Pisonem 16:
      Appellatus est hic volturius illius provinciae, si dis placet, imperator.
      (please add an English translation of this quotation)
  3. (dice games) Ellipsis of vulturius iactus: an unlucky throw
    • c. 190 BCE, Plautus, Curculio 2.3.78–80:
      Iacit volturios quattuor.
      Talos arripio, invoco almam meam nutricem Herculem,
      iacto basilicum; []
      (please add an English translation of this quotation)

Declension

Second-declension noun.

singular plural
nominative vulturius vulturiī
genitive vulturiī
vulturī1
vulturiōrum
dative vulturiō vulturiīs
accusative vulturium vulturiōs
ablative vulturiō vulturiīs
vocative vulturie vulturiī

1Found in older Latin (until the Augustan Age).

Descendants

References

  • vulturius”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • vulturius”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.