vicinus
Latin
Etymology
vīcus (“town, street, quarter”) + -īnus (“pertaining to”)
Compare typologically Lithuanian kaimynas (< kaimas).
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [wiːˈkiː.nʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [viˈt͡ʃiː.nus]
Adjective
vīcīnus (feminine vīcīna, neuter vīcīnum, comparative vīcīnior, adverb vīcīnē); first/second-declension adjective
- (chiefly poetic) near, neighboring
- Synonyms: propinquus, contiguus, fīnitimus, proximus
- Antonyms: longinquus, remōtus
- like, similar, kindred
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | vīcīnus | vīcīna | vīcīnum | vīcīnī | vīcīnae | vīcīna | |
| genitive | vīcīnī | vīcīnae | vīcīnī | vīcīnōrum | vīcīnārum | vīcīnōrum | |
| dative | vīcīnō | vīcīnae | vīcīnō | vīcīnīs | |||
| accusative | vīcīnum | vīcīnam | vīcīnum | vīcīnōs | vīcīnās | vīcīna | |
| ablative | vīcīnō | vīcīnā | vīcīnō | vīcīnīs | |||
| vocative | vīcīne | vīcīna | vīcīnum | vīcīnī | vīcīnae | vīcīna | |
Noun
vīcīnus m (genitive vīcīnī); second declension
- neighbour/neighbor
- 106 BCE – 43 BCE, Cicero, Cato Maior de Senectute 14.46:
- Quae quidem etiam in Sabīnīs persequī soleō, convīviumque vīcīnōrum cotīdiē compleō, quod ad multam noctem quam maximē possumus variō sermōne prōdūcimus.
- Indeed, even in the Sabine [country] I am accustomed to follow [these practices], and I entertain gatherings of [my] neighbors daily, which we prolong with varied conversation until late at night, as much as possible.
- Quae quidem etiam in Sabīnīs persequī soleō, convīviumque vīcīnōrum cotīdiē compleō, quod ad multam noctem quam maximē possumus variō sermōne prōdūcimus.
Declension
Second-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | vīcīnus | vīcīnī |
| genitive | vīcīnī | vīcīnōrum |
| dative | vīcīnō | vīcīnīs |
| accusative | vīcīnum | vīcīnōs |
| ablative | vīcīnō | vīcīnīs |
| vocative | vīcīne | vīcīnī |
Derived terms
Descendants
- Late Latin: vēcīnus (see there for further descendants)
- Sardinian: bichinu, vichinu (Nuorese), bixinu (Campidanese), bighinu, vighinu (Logudorese)
See also
References
- “vicinus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “vicinus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- "vicinus", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
- “vicinus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.