verm
See also: vèrm
Catalan
Etymology
Inherited from Old Catalan verm, from Latin vermem, from Proto-Indo-European *wr̥mis.
Pronunciation
Noun
verm m (plural verms)
References
- “verm” in Diccionari català-valencià-balear, Antoni Maria Alcover and Francesc de Borja Moll, 1962.
Livonian
Etymology
Borrowed from Middle High German warve.
Pronunciation
- IPA(key): /ˈverm/, [ˈverˑm]
Noun
verm
Declension
| singular (ikšlu’g) | plural (pǟgiņlu’g) | |
|---|---|---|
| nominative (nominatīv) | verm | vērmõd |
| genitive (genitīv) | verm | vērmõd |
| partitive (partitīv) | vermõ | vērmidi |
| dative (datīv) | vermõn | vērmõdõn |
| instrumental (instrumentāl) | vermkõks | vērmõdõks |
| illative (illatīv) | vermõ | vērmiž |
| inessive (inesīv) | vermsõ | vērmis |
| elative (elatīv) | vermstõ | vērmist |
References
- Tiit-Rein Viitso; Valts Ernštreits (2012–2013), “verm”, in Līvõkīel-ēstikīel-lețkīel sõnārōntõz [Livonian-Estonian-Latvian Dictionary][1] (in Estonian and Latvian), Tartu, Rīga: Tartu Ülikool, Latviešu valodas aģentūra
Old French
Alternative forms
Etymology
From Latin vermis, vermem, from Proto-Indo-European *wr̥mis.
Noun
verm oblique singular, m (oblique plural verns, nominative singular verns, nominative plural verm)
Descendants
Piedmontese
Pronunciation
- IPA(key): /vɛrm/
Noun
verm m (plural verm)
Derived terms
Romansh
Alternative forms
Etymology
From Latin vermis, from Proto-Indo-European *wr̥mis.
Noun
verm m (plural verms)