venditator
Latin
Etymology 1
From vēnditō (“offer for sale”, verb) + -atōr (agent suffix).
Noun
venditātor m (genitive venditātōris); third declension
Declension
Third-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | venditātor | venditātōrēs |
| genitive | venditātōris | venditātōrum |
| dative | venditātōrī | venditātōribus |
| accusative | venditātōrem | venditātōrēs |
| ablative | venditātōre | venditātōribus |
| vocative | venditātor | venditātōrēs |
Etymology 2
Verb
vēnditātor
- second/third-person singular future passive imperative of vēnditō
References
- “venditator”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “venditator”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- “venditator”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.