vacefio

Latin

Etymology

Probably from a lost stative *vacēō (to be empty) + fīō. Compare calvēfīō and vacuēfaciō.

Pronunciation

Verb

vacēfīō (present infinitive vacēfierī); third conjugation, semi-deponent, no supine stem, irregular long ī (very rare)

  1. to be emptied or vacated
    Near-synonyms: ināniō, vacō
    • c. 99 BCE – 55 BCE, Lucretius, De rerum natura 6.1005–1008:
      Hoc ubi inanitur spatium multusque vacefit
      in medio locus, extemplo primordia ferri
      in vacuum prolapsa cadunt coniuncta, fit utque
      anulus ipse sequatur eatque ita corpore toto.
      (please add an English translation of this quotation)
    • c. 99 BCE – 55 BCE, Lucretius, De rerum natura 6.1016–1018:
      Hoc fit idem cunctas in partis; unde vacefit
      cumque locus, sive e transverso sive superne,
      corpora continuo in vacuum vicina feruntur; []
      (please add an English translation of this quotation)

Usage notes

  • Only attested twice as vacēfit in Lucretius.

Conjugation

References

  • vacefio”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • vacefio”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.