tumultuatus

Latin

Etymology

Perfect active participle of tumultuor.

Participle

tumultuātus (feminine tumultuāta, neuter tumultuātum); first/second-declension participle

  1. having made a disturbance
  2. having caused an uproar

Declension

First/second-declension adjective.

singular plural
masculine feminine neuter masculine feminine neuter
nominative tumultuātus tumultuāta tumultuātum tumultuātī tumultuātae tumultuāta
genitive tumultuātī tumultuātae tumultuātī tumultuātōrum tumultuātārum tumultuātōrum
dative tumultuātō tumultuātae tumultuātō tumultuātīs
accusative tumultuātum tumultuātam tumultuātum tumultuātōs tumultuātās tumultuāta
ablative tumultuātō tumultuātā tumultuātō tumultuātīs
vocative tumultuāte tumultuāta tumultuātum tumultuātī tumultuātae tumultuāta