trahax

Latin

Etymology

From trahō (to drag) +‎ -āx.

Pronunciation

Adjective

trahāx (genitive trahācis); third-declension one-termination adjective

  1. (Plautine, hapax legomenon) that draws everything to himself, greedy, covetous
    • c. 197 BCE, Plautus, Persa III. iii. 405-416:
      [Toxilus] Curate isti intus, iam ego domum me recipiam. [Dordalus]. Oh,
      Toxile, quid agitur? [Toxilus] Oh, lutum lenonium,
      commixtum caeno sterculinum publicum,
      impure, inhoneste, iniure, inlex, labes popli,
      pecuniae accipiter avide atque invide,
      procax, rapax, trahax— trecentis versibus
      tuas impuritias traloqui nemo potest—
      accipin argentum? accipe sis argentum, impudens,
      tene sis argentum, etiam tu argentum tenes?
      possum te facere ut argentum accipias, lutum?
      non mihi censebas copiam argenti fore,
      qui nisi iurato mihi nil ausu's credere?
      (please add an English translation of this quotation)

Declension

Third-declension one-termination adjective.

singular plural
masc./fem. neuter masc./fem. neuter
nominative trahāx trahācēs trahācia
genitive trahācis trahācium
dative trahācī trahācibus
accusative trahācem trahāx trahācīs
trahācēs
trahācia
ablative trahācī
trahāce
trahācī trahācibus
vocative trahāx trahācēs trahācia

References

  • trahax”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • trahax”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.