traditus

Latin

Etymology

Perfect passive participle of trādō.

Participle

trāditus (feminine trādita, neuter trāditum); first/second-declension participle

  1. delivered, surrendered, confided etc.
    • 106 BCE – 43 BCE, Cicero, Cato Maior de Senectute 12.39:
      Accipite enim, optimī adulēscentēs, veterem ōrātiōnem Archȳtae Tarentīnī — magnī in prīmīs et praeclārī virī — quae mihi trādita est cum essem adulēscēns Tarentī cum Q. Maximō.
      For you all should hear, my excellent young friends, an old speech by Archytas of Tarentum — a truly great and distinguished man — which was shared with me when I was a young man [staying] at Tarentum with Quintus Maximus.

Declension

First/second-declension adjective.

singular plural
masculine feminine neuter masculine feminine neuter
nominative trāditus trādita trāditum trāditī trāditae trādita
genitive trāditī trāditae trāditī trāditōrum trāditārum trāditōrum
dative trāditō trāditae trāditō trāditīs
accusative trāditum trāditam trāditum trāditōs trāditās trādita
ablative trāditō trāditā trāditō trāditīs
vocative trādite trādita trāditum trāditī trāditae trādita

Noun

traditus m (genitive traditī); second declension

  1. a tradition, practice

Declension

Second-declension noun.

References

  • traditus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • traditus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
  • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book[1], London: Macmillan and Co.
    • tradition, history tells us: memoriae traditum est, memoriae (memoria) proditum est (without nobis)
  • http://www.perseus.tufts.edu