timbren
Old Dutch
Etymology
From Proto-West Germanic *timrijan, from Proto-Germanic *timrijaną.
Verb
timbren
- to build
Inflection
Conjugation of timbren (weak class 1)
| infinitive | timbren | |
|---|---|---|
| indicative | present | past |
| 1st person singular | timbro, timbron | timbrida |
| 2nd person singular | timbris | timbridos |
| 3rd person singular | timbrit | timbrida |
| 1st person plural | timbrun | timbridon |
| 2nd person plural | timbrit | timbridot |
| 3rd person plural | timbrunt | timbridon |
| subjunctive | present | past |
| 1st person singular | timbre | timbridi |
| 2nd person singular | timbris | timbridis |
| 3rd person singular | timbre | timbridi |
| 1st person plural | timbrin | timbridin |
| 2nd person plural | timbrit | timbridit |
| 3rd person plural | timbrin | timbridin |
| imperative | present | |
| singular | timbri | |
| plural | timbrit | |
| participle | present | past |
| timbrendi | timbrit, gitimbrit | |
Derived terms
Descendants
- Middle Dutch: timmeren
References
- “timbren”, in Oudnederlands Woordenboek, 2012
Old English
Pronunciation
- IPA(key): /ˈtim.bren/
Verb
timbren
- plural present subjunctive of timbran
Spanish
Verb
timbren
- inflection of timbrar:
- third-person plural present subjunctive
- third-person plural imperative