tarchuir

Irish

Etymology 1

From tar- (“trans-”) +‎ cuir (“put”).

Verb

tarchuir (present analytic tarchuireann, future analytic tarchuirfidh, verbal noun tarchur, past participle tarchurtha)

  1. (law, transitive) remit, refer
  2. (electronics, transitive) transmit
Conjugation
Conjugation of tarchuir (first conjugation – A)
indicative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present tarchuirim tarchuireann tú;
tarchuirir† 		tarchuireann sé, sí tarchuirimid; tarchuireann muid tarchuireann sibh tarchuireann siad;
tarchuirid† 		a tharchuireann; a tharchuireas tarchuirtear
past tharchuir mé; tharchuireas tharchuir tú; tharchuiris tharchuir sé, sí tharchuireamar; tharchuir muid tharchuir sibh; tharchuireabhair tharchuir siad; tharchuireadar a tharchuir tarchuireadh
past habitual tharchuirinn /
tarchuirinn‡ 		tharchuirteá /
tarchuirteᇠ		tharchuireadh sé, sí /
tarchuireadh sé, sí‡ 		tharchuirimis; tharchuireadh muid /
tarchuirimis‡; tarchuireadh muid‡ 		tharchuireadh sibh /
tarchuireadh sibh‡ 		tharchuiridís; tharchuireadh siad /
tarchuiridís‡; tarchuireadh siad‡ 		a tharchuireadh tharchuirtí /
tarchuirtí‡
singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
future tarchuirfidh mé;
tarchuirfead 		tarchuirfidh tú;
tarchuirfir† 		tarchuirfidh sé, sí tarchuirfimid;
tarchuirfidh muid 		tarchuirfidh sibh tarchuirfidh siad;
tarchuirfid† 		a tharchuirfidh; a tharchuirfeas tarchuirfear
conditional tharchuirfinn /
tarchuirfinn‡ 		tharchuirfeá /
tarchuirfeᇠ		tharchuirfeadh sé, sí /
tarchuirfeadh sé, sí‡ 		tharchuirfimis; tharchuirfeadh muid /
tarchuirfimis‡; tarchuirfeadh muid‡ 		tharchuirfeadh sibh /
tarchuirfeadh sibh‡ 		tharchuirfidís; tharchuirfeadh siad /
tarchuirfidís‡; tarchuirfeadh siad‡ 		a tharchuirfeadh tharchuirfí /
tarchuirfí‡
subjunctive singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present go dtarchuire mé;
go dtarchuiread† 		go dtarchuire tú;
go dtarchuirir† 		go dtarchuire sé, sí go dtarchuirimid;
go dtarchuire muid 		go dtarchuire sibh go dtarchuire siad;
go dtarchuirid† 		— go dtarchuirtear
past dá dtarchuirinn dá dtarchuirteá dá dtarchuireadh sé, sí dá dtarchuirimis;
dá dtarchuireadh muid 		dá dtarchuireadh sibh dá dtarchuiridís;
dá dtarchuireadh siad 		— dá dtarchuirtí
imperative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
— tarchuirim tarchuir tarchuireadh sé, sí tarchuirimis tarchuirigí;
tarchuiridh† 		tarchuiridís — tarchuirtear
past participle tarchurtha
verbal noun tarchur

† archaic or dialect form
‡ dependent form

Derived terms

Etymology 2

See the etymology of the corresponding lemma form.

Noun

tarchuir m

  1. vocative/genitive singular of tarchur

Mutation

Mutated forms of tarchuir
radical lenition eclipsis
tarchuir tharchuir dtarchuir

Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Modern Irish.
All possible mutated forms are displayed for convenience.

References

This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.