sycophantia

Latin

Etymology

Borrowed from Ancient Greek σῡκοφᾰντῐ́ᾱ (sūkophăntĭ́ā).

Pronunciation

Noun

sȳcophantia f (genitive sȳcophantiae); first declension (Plautine)

  1. (countable) a cunning, deceit, trick
    Synonyms: dolus, fraus
    • c. 209 BCE, Plautus, Asinaria 1.1.55–56:
      neque puduit eum id aetatis sycophantias
      struere et beneficiis me emere gnatum suom sibi.
      (please add an English translation of this quotation)
    • c. 194 BCE, Plautus, Poenulus 3.3.38–40:
      Adiit ad nos extemplo exiens;
      salutat, respondemus. ― Mortalis malos,
      ut ingrediuntur docte in sycophantiam.
      (please add an English translation of this quotation)
    • c. 191 BCE, Plautus, Pseudolus 1.5.113–116:
      Em ab hoc lenone vicino tuo
      per sycophantiam atque per doctos dolos
      tibicinam illam, tuos quam gnatus deperit,
      ea circumducam lepide lenonem.
      (please add an English translation of this quotation)
    • c. 190 BCE, Plautus, Bacchides 4.4.98–100:
      Nunc, pater mi, proin tu ab eo ut caveas tibi,
      sycophantias componit, aurum ut abs ted auferat;
      et profecto se ablaturum dixit.
      (please add an English translation of this quotation)

Declension

First-declension noun.

singular plural
nominative sȳcophantia sȳcophantiae
genitive sȳcophantiae sȳcophantiārum
dative sȳcophantiae sȳcophantiīs
accusative sȳcophantiam sȳcophantiās
ablative sȳcophantiā sȳcophantiīs
vocative sȳcophantia sȳcophantiae

Derived terms

  • sȳcophantiōsē

Further reading