suspendium
Latin
Etymology
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [sʊsˈpɛn.di.ũː]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [susˈpɛn.di.um]
Noun
suspendium n (genitive suspendiī or suspendī); second declension
- (sometimes in the plural) the hanging of oneself
- 121 CE, Suetonius, The Twelve Caesars Vita divi Augusti 65:
- Certe cum sub idem tempus una ex consciis liberta Phoebe suspendio vitam finisset, maluisse se ait Phoebes patrem fuisse.
- (please add an English translation of this quotation)
- Certe cum sub idem tempus una ex consciis liberta Phoebe suspendio vitam finisset, maluisse se ait Phoebes patrem fuisse.
Declension
Second-declension noun (neuter).
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | suspendium | suspendia |
| genitive | suspendiī suspendī1 |
suspendiōrum |
| dative | suspendiō | suspendiīs |
| accusative | suspendium | suspendia |
| ablative | suspendiō | suspendiīs |
| vocative | suspendium | suspendia |
1Found in older Latin (until the Augustan Age).
References
- “suspendium”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “suspendium”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- "suspendium", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
- “suspendium”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.