suspendium

Latin

Etymology

From suspendō +‎ -ium.

Pronunciation

Noun

suspendium n (genitive suspendiī or suspendī); second declension

  1. (sometimes in the plural) the hanging of oneself
    • c. 180 BCE, Plautus, Casina 1:
      Tun illam ducas? Hercle me suspendio
      quam tu eius potior fias satiust mortuom.
      (please add an English translation of this quotation)
    • 54 BCE, Cicero, Pro Aemilio Scauro 10:
      negotium dedisse liberto ut illi aniculae non ille quidem vim adferret [] sed collum digitulis duobus oblideret, resticula cingeret, ut illa perisse suspendio putaretur.
      (please add an English translation of this quotation)
    • 16 BCE, Ovid, The Loves 1.12.17:
      Praebuit illa arbor misero suspendia collo,
      (please add an English translation of this quotation)
    • 121 CE, Suetonius, The Twelve Caesars Vita divi Augusti 65:
      Certe cum sub idem tempus una ex consciis liberta Phoebe suspendio vitam finisset, maluisse se ait Phoebes patrem fuisse.
      (please add an English translation of this quotation)

Declension

Second-declension noun (neuter).

singular plural
nominative suspendium suspendia
genitive suspendiī
suspendī1
suspendiōrum
dative suspendiō suspendiīs
accusative suspendium suspendia
ablative suspendiō suspendiīs
vocative suspendium suspendia

1Found in older Latin (until the Augustan Age).

References

  • suspendium”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • suspendium”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
  • "suspendium", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
  • suspendium”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.