suppetiae
Latin
Alternative forms
Etymology
From suppetō (“to be at hand, to come in handy”) + -iae.
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [sʊpˈpɛ.ti.ae̯]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [supˈpɛt.t͡si.e]
Noun
suppetiae f pl (genitive suppetiārum); first declension
- (pre-classical and post-Augustan, plural only) that which comes to help someone: aid, assistance, succour
- īre (ad) suppetiās alicui ― to provide help to someone
- 121 CE, Suetonius, The Twelve Caesars Vita divi Vespasiani 4:
- Id de imperatore Romano [Vespasiano], quantum postea eventu paruit, praedictum Iudaei ad se trahentes, rebellarunt, caesoque praeposito legatum insuper Syriae consularem suppetias ferentem, rapta aquila, fugaverunt.
- (please add an English translation of this quotation)
- Id de imperatore Romano [Vespasiano], quantum postea eventu paruit, praedictum Iudaei ad se trahentes, rebellarunt, caesoque praeposito legatum insuper Syriae consularem suppetias ferentem, rapta aquila, fugaverunt.
Usage notes
- Only attested in the nominative and accusative before Medieval Latin.
- Often used in the accusative with verbs of motion to mean "to come to one's assistance".
Declension
First-declension noun, plural only.
| plural | |
|---|---|
| nominative | suppetiae |
| genitive | suppetiārum |
| dative | suppetiīs |
| accusative | suppetiās |
| ablative | suppetiīs |
| vocative | suppetiae |
References
- “suppetiae”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “suppetiae”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.