succenseo

Latin

Alternative forms

Etymology

From succēnsus +‎ -eō (forming stative verbs), participial adjective from succendō.

Pronunciation

Verb

succēnseō (present infinitive succēnsēre, perfect active succēnsuī); second conjugation, no passive, no supine stem

  1. to be inflamed with anger; to be irritated, angry or enraged [with dative ‘against someone or something’ or in absolute use]
    Synonyms: irascor, furō, saeviō, insaniō
    • c. 206 BCE – 188 BCE, Plautus, Mercator 5.3.4:
      At ego expurigationem habebo, ut ne suscenseat [uxor tua].
      (please add an English translation of this quotation)
    • c. 200 BCE, Plautus, Mostellaria 5.2.40–41:
      Non potuit venire orator magis ad me impetrabilis
      quam tu; neque <iam> illi sum iratus neque quicquam suscenseo.
      (please add an English translation of this quotation)
    • 77 BCE, Cicero, Pro Roscio comoedo 16.46:
      [] ; non enim ex pactione verborum quibus ius iurandum comprehenditur, sed ex perfidia et malitia per quam insidiae tenduntur alicui, di immortales hominibus irasci et suscensere consuerunt.
      (please add an English translation of this quotation)
    • c. 48 BCE, Julius Caesar, Commentarii de Bello Civili 1.84:
      Audiente utroque exercitu loquitur Afranius: non esse aut ipsis aut militibus succensendum, quod fidem erga imperatorem suum Cn. Pompeium conservare voluerint.
      (please add an English translation of this quotation)

Conjugation

References

  • succenseo”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • succenseo”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
  • succenseo”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.