spretta

Faroese

Etymology

Inherited from Old Norse spretta (to spring forth), from Proto-Germanic *sprintaną; compare English sprint.

Verb

spretta (third person singular past indicative spratt, third person plural past indicative spruttu, supine sprottið)

  1. to jump
  2. to grow

Conjugation

Conjugation of spretta (group v-49pp)
infinitive spretta
supine sprottið
present past
first singular spretti spratt
second singular sprettur spratst
third singular sprettur spratt
plural spretta spruttu
participle (a34)1 sprettandi sprottin
imperative
singular sprett!
plural sprettið!

1Only the past participle being declined.

Icelandic

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈsprɛhta/
  • Rhymes: -ɛhta

Etymology 1

    Inherited from Old Norse spretta (to spring forth), from Proto-Germanic *sprintaną; compare English sprint.

    Verb

    spretta (strong verb, third-person singular past indicative spratt, third-person plural past indicative spruttu, supine sprottið)

    1. (intransitive) to spring forth, to rise
    2. (intransitive) to grow (of hair, grass, etc.)
    Conjugation
    spretta – active voice (germynd)
    infinitive nafnháttur spretta
    supine sagnbót sprottið
    present participle
    sprettandi
    indicative
    subjunctive
    present
    past
    present
    past
    singular ég sprett spratt spretti sprytti
    þú sprettur sprast sprettir spryttir
    hann, hún, það sprettur spratt spretti sprytti
    plural við sprettum spruttum sprettum spryttum
    þið sprettið spruttuð sprettið spryttuð
    þeir, þær, þau spretta spruttu spretti spryttu
    imperative boðháttur
    singular þú sprett (þú), sprettu
    plural þið sprettið (þið), sprettiði1
    1 Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.
    sprottinn — past participle (lýsingarháttur þátíðar)
    strong declension
    (sterk beyging)
    singular (eintala) plural (fleirtala)
    masculine
    (karlkyn)
    feminine
    (kvenkyn)
    neuter
    (hvorugkyn)
    masculine
    (karlkyn)
    feminine
    (kvenkyn)
    neuter
    (hvorugkyn)
    nominative
    (nefnifall)
    sprottinn sprottin sprottið sprottnir sprottnar sprottin
    accusative
    (þolfall)
    sprottinn sprottna sprottið sprottna sprottnar sprottin
    dative
    (þágufall)
    sprottnum sprottinni sprottnu sprottnum sprottnum sprottnum
    genitive
    (eignarfall)
    sprottins sprottinnar sprottins sprottinna sprottinna sprottinna
    weak declension
    (veik beyging)
    singular (eintala) plural (fleirtala)
    masculine
    (karlkyn)
    feminine
    (kvenkyn)
    neuter
    (hvorugkyn)
    masculine
    (karlkyn)
    feminine
    (kvenkyn)
    neuter
    (hvorugkyn)
    nominative
    (nefnifall)
    sprottni sprottna sprottna sprottnu sprottnu sprottnu
    accusative
    (þolfall)
    sprottna sprottnu sprottna sprottnu sprottnu sprottnu
    dative
    (þágufall)
    sprottna sprottnu sprottna sprottnu sprottnu sprottnu
    genitive
    (eignarfall)
    sprottna sprottnu sprottna sprottnu sprottnu sprottnu
    Derived terms
    • spretta á fætur
    • spretta af
    • spretta upp

    Etymology 2

      Inherited from Old Norse spretta, from Proto-Germanic *sprantijaną, thus a causative of etymology 1.

      Verb

      spretta (weak verb, third-person singular past indicative spretti, supine sprett)

      1. to cause to spring forth [with dative]
      2. to loose, to unfasten, to open [with dative]
      Conjugation
      spretta – active voice (germynd)
      infinitive nafnháttur spretta
      supine sagnbót sprett
      present participle
      sprettandi
      indicative
      subjunctive
      present
      past
      present
      past
      singular ég spretti spretti spretti spretti
      þú sprettir sprettir sprettir sprettir
      hann, hún, það sprettir spretti spretti spretti
      plural við sprettum sprettum sprettum sprettum
      þið sprettið sprettuð sprettið sprettuð
      þeir, þær, þau spretta sprettu spretti sprettu
      imperative boðháttur
      singular þú sprett (þú), sprettu
      plural þið sprettið (þið), sprettiði1
      1 Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.
      sprettast – mediopassive voice (miðmynd)
      infinitive nafnháttur að sprettast
      supine sagnbót sprest
      present participle
      sprettandist (rare; see appendix)
      indicative
      subjunctive
      present
      past
      present
      past
      singular ég sprettist sprettist sprettist sprettist
      þú sprettist sprettist sprettist sprettist
      hann, hún, það sprettist sprettist sprettist sprettist
      plural við sprettumst sprettumst sprettumst sprettumst
      þið sprettist sprettust sprettist sprettust
      þeir, þær, þau sprettast sprettust sprettist sprettust
      imperative boðháttur
      singular þú sprest (þú), sprestu
      plural þið sprettist (þið), sprettisti1
      1 Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.
      Derived terms
      • spretta á
      • spretta af hesti
      • spretta úr spori

      Etymology 3

        Noun

        spretta f (genitive singular sprettu, nominative plural sprettur)

        1. (especially of grass) growth
        Declension
        Declension of spretta (feminine)
        singular plural
        indefinite definite indefinite definite
        nominative spretta sprettan sprettur spretturnar
        accusative sprettu sprettuna sprettur spretturnar
        dative sprettu sprettunni sprettum sprettunum
        genitive sprettu sprettunnar spretta sprettanna

        Norwegian Bokmål

        Alternative forms

        Verb

        spretta

        1. inflection of sprette:
          1. simple past
          2. past participle (Verb 2)