slihten
Old Dutch
Etymology
From Proto-West Germanic *slihtijan, from Proto-Germanic *slihtijaną. Equivalent to *sleht (“plain, even”) + -en.
Verb
slihten
Inflection
Conjugation of slihten (weak class 1)
| infinitive | slihten | |
|---|---|---|
| indicative | present | past |
| 1st person singular | slihto, slihton | slihtida |
| 2nd person singular | slihtis | slihtidos |
| 3rd person singular | slihtit | slihtida |
| 1st person plural | slihtun | slihtidon |
| 2nd person plural | slihtit | slihtidot |
| 3rd person plural | slihtunt | slihtidon |
| subjunctive | present | past |
| 1st person singular | slihte | slihtidi |
| 2nd person singular | slihtis | slihtidis |
| 3rd person singular | slihte | slihtidi |
| 1st person plural | slihtin | slihtidin |
| 2nd person plural | slihtit | slihtidit |
| 3rd person plural | slihtin | slihtidin |
| imperative | present | |
| singular | slihti | |
| plural | slihtit | |
| participle | present | past |
| slihtendi | slihtit, gislihtit | |
Descendants
References
- “slihten”, in Oudnederlands Woordenboek, 2012