semidoctus
Latin
Etymology
From sēmi- (“half, semi-”) + doctus (“taught, learned”).
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [seː.mɪˈdɔk.tʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [se.miˈdɔk.tus]
Adjective
sēmidoctus (feminine sēmidocta, neuter sēmidoctum); first/second-declension adjective
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | sēmidoctus | sēmidocta | sēmidoctum | sēmidoctī | sēmidoctae | sēmidocta | |
| genitive | sēmidoctī | sēmidoctae | sēmidoctī | sēmidoctōrum | sēmidoctārum | sēmidoctōrum | |
| dative | sēmidoctō | sēmidoctae | sēmidoctō | sēmidoctīs | |||
| accusative | sēmidoctum | sēmidoctam | sēmidoctum | sēmidoctōs | sēmidoctās | sēmidocta | |
| ablative | sēmidoctō | sēmidoctā | sēmidoctō | sēmidoctīs | |||
| vocative | sēmidocte | sēmidocta | sēmidoctum | sēmidoctī | sēmidoctae | sēmidocta | |
References
- “semidoctus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “semidoctus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- “semidoctus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.