secubitus
Latin
Etymology
From sēcubō (“to sleep alone”) + -tus (forming action nouns).
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [seːˈkʊ.bɪ.tʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [seˈkuː.bi.tus]
Noun
sēcubitus m (genitive sēcubitūs); fourth declension
Declension
Fourth-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | sēcubitus | sēcubitūs |
| genitive | sēcubitūs | sēcubituum |
| dative | sēcubituī | sēcubitibus |
| accusative | sēcubitum | sēcubitūs |
| ablative | sēcubitū | sēcubitibus |
| vocative | sēcubitus | sēcubitūs |
References
- “secubitus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “secubitus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- “secubitus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.